SKANDINAVIË – BALTISCHE STATEN 2025

Onze camper staat in de startblokken voor een langere reis richting het noorden en de Baltische Staten. Een vast plan hebben we niet; we laten ons leiden door de weg en zien wel waar we uitkomen.

Rond 18u vertrekken we en rijden via Antwerpen – met de onvermijdelijke file – Nederland in. Na zo’n 250 kilometer vinden we het welletjes en parkeren we de camper op de rustplaats Apeldoorn-Voorst. Het is er niet druk en we vinden een relatief rustige plek. Nog even samen kijken wat morgen brengt, en dan kruipen we onder de wol.

Door de bedrijvigheid van de vrachtwagens zijn we al vroeg wakker. Na het ontbijt kiezen we voor een stukje binnendoor via Teuge om de ring rond Apeldoorn te vermijden. Na zo’n 180 kilometer komen we aan in het mooie Papenburg. De camper parkeren we op de parking aan de Deverweg: gratis overdag en €8 na 18u als je er blijft overnachten. Ideaal, want vaak betaal je meteen voor 24 uur, ook als je maar een paar uurtjes in de stad wilt rondkijken.

Papenburg blijkt een charmant stadje in Nedersaksen, vlak bij de Nederlandse grens. De maritieme sfeer en de vele kanaaltjes geven het bijna iets weg van een klein “Venetië van het Noorden”. We wandelen langs het hoofdkanaal, duiken wat zijkanalen in en genieten van de gezellige sfeer. Een mooie tussenstop.

Na de middag rijden we verder richting Denemarken en in de vooravond komen we aan bij Husby Strand, één van mijn vaste hengelplekken. Na het avondeten gooi ik er nog een paar uur mijn lijn uit op zeeforel, zonder succes. Het blijft lang licht in deze periode van het jaar, je merkt dat we stilaan richting de langste dag gaan. Toch gaan we er op tijd slapen, het was toch een lange dag.

We zijn opnieuw vroeg wakker; de zon laat zich al vanaf vijf uur zien. We rijden naar Helnæs, waar ik eindelijk een mooie zeeforel weet te vangen. Daarna gaat de rit verder naar Bøjden, waar Nancy nog wat trekvogels kan fotograferen.

In de namiddag trekken we oostwaarts. Via Nyborg rijden we over de imposante Storebæltsbroen richting Kopenhagen en vervolgens over de Øresundsbroen Zweden binnen. Het is al laat wanneer we aankomen in Bjärred, waar we, hopelijk voor de laatste keer, de nacht doorbrengen op een snelwegparking.

Na het ontbijt zetten we onze weg verder langs de kust richting Falkenberg, zo’n 150 kilometer verderop. We vinden vlotjes een parkeerplaats, nemen onze rugzak en gaan op verkenning.

Falkenberg is een kuststadje in Halland, aan de westkust van Zweden. Het ligt aan de monding van de rivier de Ätran en ademt een gezellige, kleinschalige sfeer uit. De bekendste trekpleister is Skrea Strand, een lang zandstrand dat vooral in de zomer veel volk trekt. Wij wandelen naar de stenen brug Tullbron over de Ätran, gebouwd in de 18e eeuw, en volgen een stuk de rivier tot aan de mini waterval. Daarna lopen we het centrum in, compact en gemoedelijk, met cafés, restaurants en een promenade langs het water. We kopen ons een ijsje, want alhoewel pas half mei, is het vandaag 23°C. Precies al zomer.

In de namiddag rijden we door naar Uddevalla. Langs de hele westkust liggen tal van mooie dorpen, maar die hebben we tijdens eerdere reizen al bezocht. We stoppen we in Uddevalla, waar we een fijne overnachtingsplek vinden aan de rivier de Bäveån, die uitmondt in de Byfjorden. Het stadje heeft een maritieme sfeer en we maken nog een wandeling over de Strandpromenaden, de mooie boulevard langs de fjord.

We zijn vroeg wakker en rijden naar de Noorse grens, maar voor we Noorwegen binnenrijden gaan we eerst nog Stenskeppet bezoeken. Stenskeppet, letterlijk “het stenen schip”, ligt bij Blomsholm, niet ver van Strömstad aan de westkust van Zweden, is een indrukwekkend oud grafmonument uit de late IJzertijd, zo’n vijftien eeuwen oud. De site bevat 49 rechtopstaande stenen die samen de omtrek van een schip vormen, met aan de boeg en het achterschip hogere stenen die de masten lijken te verbeelden. Het geheel is ruim veertig meter lang en lag ooit dicht bij de toenmalige kustlijn, zodat het goed zichtbaar was vanaf zee. Men denkt dat het diende als graf of gedenkplaats voor iemand van groot belang, of misschien als symbool van de reis naar het hiernamaals.
We rijden daarna de grens over en in Moss nemen we de ferry naar Horten om via Moss naar Åsgårdstrand te rijden. Aan de haven nemen we een lunchpauze en rijden dan door naar Andebu waar we Høyjord Stave Church bezoeken. Architectonisch hoort Høyjord bij de staafkerken met een midden-staak (central post), oftewel een “midtmastkirke”. Oorspronkelijk had de kerk ook een centrale staf die symbool kon staan voor Christus, terwijl de andere palen (de “staves”) de twaalf apostelen konden vertegenwoordigen. Binnenin zijn op de noordmuur van de kerk oude tekeningen van schepen uit de 14e eeuw te zien. Er zijn ook oorspronkelijke consecratiekruisen bewaard gebleven.
We rijden dan naar Kongsberg en volgen de prachtig Numedalslågen rivier naar Lyngdal. Hier zoeken we een overnachtingsplaats en we vinden die bij het Vatnetbrynnvatnet, een mooi meer met leuke slaapplek.

We verlaten onze prachtige plek aan het meer en rijden verder richting Rollag. Onderweg houden we halt bij Rollag Bygdetun, een openluchtmuseum waar je een inkijk krijgt in het vroegere plattelandsleven. Het museum is officieel enkel in het hoogseizoen open, maar we kunnen er toch vrij rondwandelen tussen de oude gebouwen en ons even inbeelden hoe het leven hier ooit was. Daarna bezoeken we de Rollag Stave Church, een houten staafkerk die teruggaat tot de tweede helft van de 12e eeuw. Door de eeuwen heen is ze meermaals verbouwd, maar de sfeer van eeuwenoude vakmanskunst is nog duidelijk voelbaar.

We bevinden ons intussen duidelijk in de regio van de staafkerken, want onze volgende stop is Uvdal. Dit is een rustige streek met veel natuur en traditionele houten huizen. De Uvdal staafkerk is hier het pronkstuk; ook zij dateert uit de 12e eeuw. Naast de kerk ligt het openluchtmuseum Nore og Uvdal Bygdetun, waar oude boerderijen en houten gebouwen te zien zijn. De omgeving is bergachtig en vormt de toegangspoort tot het Hardangervidda Nationaal Park, een immens bergplateau met talloze wandelmogelijkheden en adembenemende uitzichten.

We rijden verder langs de Hardangervidda, waar de natuur nog een vleugje winter bewaart. Besneeuwde landschappen, bevroren meren en halfdichte rivieren glinsteren in de zon, terwijl het toch al een zachte 20°C is. Het weer nodigt uit om te wandelen, maar zonder materiaal om door sneeuw en ijs te stappen blijven we liever op veilige afstand. We stoppen geregeld om van het uitzicht te genieten en korte stukjes te verkennen.

De dag eindigt aan het schitterende Eidfjord, maar niet voor we halt houden bij de Vøringfossen, een imposante waterval die met donderend geraas in de diepte stort. In Eidfjord vinden we een rustige overnachtingsplek aan de fjord, mooi einde van alweer een prachtige dag.

We verlaten onze mooie overnachtingsplek in Eidfjord en rijden richting Odda. Onderweg stoppen we in Kinsarvik om nog wat mooie foto’s te maken. De rit zelf is al een belevenis: links van ons ligt de Hardangervidda en rechts volgt de fjord ons als een lang, glinsterend lint.

Odda zelf laten we links liggen, maar we houden wél halt bij de spectaculaire Låtefossen. Even verder bezoeken we ook de Langfoss, die in deze tijd van het jaar op z’n indrukwekkendst is. Het voorjaar is echt het ideale moment om watervallen in Noorwegen te bekijken: door het smeltwater bruisen ze krachtiger dan in de zomer, wanneer veel van dat water al verdwenen is.

Ons eindpunt voor vandaag is Uskedal, waar we een prachtige plek aan de fjord vinden om te overnachten. Een rustige afsluiter van opnieuw een mooie dag.

We zijn vroeg wakker; echt gewend aan de korte nachten zijn we nog niet. Rond vier uur staat de zon alweer boven de bergen, en ook al went dat na een tijdje, het blijft een vreemd gevoel. Na het ontbijt maken we een ochtendwandeling door het rustige en mooie Uskedal, waar de fjord spiegelglad ligt en de bergen nog half in de ochtendnevel zitten.

Onze eerste stop is Seimsfoss, een kleine maar sfeervolle plek waar je de kracht van het smeltwater goed ziet. Daarna rijden we naar de ferry die ons naar Gjerdmundshamn brengt. Zoals vaak in Noorwegen is de overtocht kort maar bijzonder: de combinatie van helder weer, hoge bergwanden en het frisse voorjaarslicht maakt zelfs een simpel veerbootritje de moeite waard.

We gaan verder richting Norheimsund, een gezellig dorp aan de Hardangerfjord. Van hieruit is het nog maar een klein stukje naar de Steinsdalsfossen, een van de bekendste watervallen van Noorwegen. Het bijzondere hier is dat je achter het vallende water kunt wandelen zonder nat te worden — een leuk perspectief dat je niet vaak tegenkomt. We lunchen op de parking met zicht op de waterval en genieten van de zon die deze lente opvallend zacht en vriendelijk is.

Daarna rijden we door een schitterende omgeving vol groene hellingen, bloeiende fruitbomen en diepe fjorden. Het Hardanger-gebied staat bekend om zijn fruitgaarden, vooral appels en kersen, en dat merk je aan de vele boomgaarden die nu volop in bloei staan. Uiteindelijk komen we aan in Fonnes, prachtig gelegen aan het water, waar we deze mooie dag afsluiten in alle rust.

Vandaag staat een echte “fjordendag” op het programma. Vanuit Fonnes vertrekken we noordwaarts en volgen we een van die typisch Noorse wegen die zich door dalen, langs meren en over kleine bruggen slingeren. Het is een route die op de kaart al mooi oogt, maar in het echt nog zoveel indrukwekkender is.

Via Dalsøyra rijden we verder naar Eivindvik, een charmant dorpje aan de fjord waar de tijd precies wat trager tikt. De weg kronkelt daarna door een landschap van bossen, steile hellingen en plots openspringende uitzichten. Af en toe duikt er een glimp op van het water tussen de bergen — altijd onverwacht en altijd mooi.

In Rutledal nemen we de ferry, een korte maar sfeervolle overtocht waarbij je midden tussen de eilanden en fjorden vaart. Sinds 1 juli 2022 zijn sommige veerboten met minder dan 100.000 passagiers per jaar gratis gemaakt, heel gemakkelijk (en goedkoop) als je ze eruit kunt kiezen.
Zodra we aanmeren, trekken we weer verder door Brekke, een streek met groene heuvels en rustige valleien. Het is een rit waarbij je constant het gevoel hebt dat er achter elke bocht opnieuw iets moois verscholen ligt.

Daarna gaat het richting Dale, waar de omgeving opnieuw verandert: bredere dalen, hoge bergtoppen en helder water dat langs de weg meeloopt. De laatste kilometers naar Førde voelen bijna als een relaxte uitloop van al dat moois — een rustige afsluiter van een dag die eigenlijk gewoon één grote reeks postkaartmomenten was.

Vandaag vertrekken we vanuit Førde voor een kortere maar schitterende rit. Het is opnieuw stralend weer: blauwe hemel, zon die fel genoeg schijnt om de fjorden te laten glinsteren, en precies warm genoeg om overal even te willen uitstappen.

Via Naustdal volgen we de weg die zich tussen bergen en water in kronkels een weg baant. Bij elke bocht duikt er een nieuw uitzicht op: brede fjorden, groene hellingen, en in de verte nog altijd de witte toppen van het late voorjaar. In Svortevik stoppen we even om gewoon te kijken — het licht is zo helder dat de kleuren bijna onnatuurlijk mooi lijken.

We rijden verder naar Stavang, een rustig dorpje aan het water waar de tijd precies wat trager loopt. Daarna gaat het omhoog richting Myklebust, de weg wordt smaller en kronkeliger, maar biedt telkens weer perfecte kijkpunten over het Norddalsfjord. Het landschap is typisch West-Noors: ruig, maar tegelijk vriendelijk door het zachte weer en de frisse voorjaarsgeuren.

Uiteindelijk komen we aan op Rugsundøya, prachtig gelegen aan het fjord. Rugsundøya is een klein eiland aan de westkust van Noorwegen (Vestland). Het ligt prachtig aan de ingang van het Nordfjord, omringd door smalle zeearmen, kleine dorpjes en steile bergflanken. Het eiland zelf is niet groot en voelt heel rustig aan.

Het dorp Rugsund ligt aan de zuidkant van het eiland, aan een smalle zeestraat die het eiland scheidt van het vasteland. Het is vooral bekend om zijn mooie ligging aan het water en de witte kerk, Rugsund kyrkje, die als oriëntatiepunt boven het fjord uitkijkt. Daar vinden we een prima overnachtingsplek. We kunnen lang buiten zitten door het mooie weer, wat een uitzicht, de fjorden als spiegels, de lucht strakblauw, en de stilte die alleen door vogels en water wordt doorbroken. Wat een dag weeral.

Vandaag vertrekken we vanop Rugsundøya en rijden we eerst nog even door het rustige Rugsund en de omgeving. Het is opnieuw stralend weer: blauwe hemel, zon die de fjorden laat schitteren en precies warm genoeg om overal even te willen stoppen. We volgen de kronkelende weg langs het water en rijden richting Måløy, waar de kustlijn telkens nieuwe uitzichten biedt.

Daarna zetten we koers naar Stårheim. De weg slingert zich tussen bergen en fjorden door, met voortdurend afwisselende landschappen: groene hellingen, brede fjorden en hier en daar nog witte bergtoppen van het late voorjaar. Via Stryn rijden we verder naar Loen, een prachtig gelegen dorp aan het fjord met steile bergwanden en gletsjers rondom.

Van hieruit volgen we het dal verder in richting Kjenndalen. De weg wordt smaller, de bergen hoger en de natuur indrukwekkender. Uiteindelijk komen we uit bij de Kjenndalsbreen, een uitloper van de enorme Jostedalsbreen-gletsjer. Het water in de rivier is melkachtig turquoise en overal hoor je het smeltwater naar beneden storten.

Een rit van nog geen 180 kilometer, maar door de voortdurende variatie voelt het alsof je door meerdere werelden bent gereden. Noorwegen op z’n mooist. We keren een stukje terug naar Loen en vinden daar de ideale overnachtingsplaats bij Sande Camping. Prachtige plek aan het Lovatnet meer.

We vertrekken van Sande Camping en rijden via Stryn het binnenland in. Het is opnieuw prachtig weer, hoeveel geluk kan je hebben in mei. Al snel komen we hogerop in het landschap en stoppen we voor een wandeling op de Strynefjellet. De sneeuw ligt hier nog in grote vlekken op de flanken en het contrast met het zachte voorjaarsweer maakt het extra bijzonder. Het is één van die plekken waar je echt voelt hoe ruig en mooi Noorwegen kan zijn, brede uitzichten, stille valleien en die typische frisse berglucht.

Na onze wandeling rijden we verder door het Ottadalen en houden we halt in Lom. Het dorpje zelf is charmant, maar de blikvanger is natuurlijk de staafkerk. De Lom stavkirke is één van de grootste en best bewaarde staafkerken van Noorwegen, oorspronkelijk uit de 12e eeuw maar later uitgebreid. De donkere houten gevel, de sierlijke daklijnen en het interieur vol houtsnijwerk geven de plek een bijna tijdloze sfeer. Een heel mooie stop.

Daarna volgt het laatste stukje van de rit, door brede valleien en open bergland, tot we in Dombås aankomen. Ons idee was om hier vandaag te eindigen, maar we krijgen er niet genoeg van en beslissen om nog een uurtje verder te rijden. De weg wordt rustiger en we komen in een opener landschap met lage bergen en brede valleien. Een uurtje worden er meerdere en zo eindigen we in Hakkasvatnet aan een klein meer. Het is hier stil en rustig, een eenvoudige maar mooie plek om te overnachten en de dag af te sluiten.

We vertrekken van Håkkåsvatnet en rijden richting Kvanne, waar we de korte veerboot nemen naar de overkant. Daarna volgen we de hoofdweg richting Trondheim. Het landschap wordt geleidelijk wat vlakker, met bredere valleien en grotere dorpen onderweg.

Na Trondheim rijden we verder noordwaarts tot Straumen, een klein maar aangenaam plaatsje in de gemeente Inderøy. Straumen ligt aan een nauwe zeestraat waar het water zichtbaar heen en weer stroomt door de getijden, vandaar de naam. Als de stroom het hoogst is wordt een enorme massa water door de engte geduwd en zie je overal het water kolken. Het is in die stroom dat grote kabeljauwen gevangen worden.
Het centrum zelf is compact, met wat winkels, eetgelegenheden en een paar oude houten gebouwen. Het is een typisch Noors dorpje waar je even kunt rondwandelen zonder dat er veel drukte is.

Daarna rijden we het laatste stuk door naar Inderøy, waar ik van plan ben om op zeeforel te vissen in de fjord. We zoeken een rustige plek om te overnachten en ik maak me klaar om het eens te proberen. Het loopt goed: ik vang verschillende vissen, en de grootste is meteen mijn persoonlijk record, 76 centimeter en bijna 4 kilo. Dat wordt er eentje om van te genieten op de bbq.

Vandaag stonden we vroeg op en na een heerlijk ontbijt in het zonnetje reden we weg uit Mosjøen in noordelijke richting. We kozen voor de prachtige kustroute Fv78 en later de Fv17, de beroemde Kystriksveien. Dit betekende dat we al snel onze eerste ferry namen, een vast onderdeel van het reizen langs deze spectaculaire kustlijn. De route was adembenemend, slingerend langs de fjorden met uitzicht op de ontelbare eilandjes. Onze stops vandaag brachten ons via het eiland Nesna en het schilderachtige Utskarpen verder naar het noorden. De weg voerde ons langs dorpjes als Brattland en Kilboghamn, waar we weer op de volgende veerboot gingen. Uiteindelijk kwamen we bij Jektvika, de laatste bootovertocht, waarna we doorreden naar onze eindbestemming, Halsa. De reis eindigde pas echt toen we onze camper op een fantastische plek neerzetten met uitzicht op de Svartisen gletsjer. Dit is de op één na grootste gletsjer van het Noorse vasteland en een spectaculaire blauw-witte kolos die tot dicht bij de fjorden reikt. Het ijs ligt hier zo laag dat het vrij makkelijk te bereiken is. Eenmaal geïnstalleerd aan het water, maakten we ons klaar om nog een avondwandeling te doen om zo dicht mogelijk bij de gletsjer te geraken.

We zijn terug vroeg wakker en aanschouwen de zonsopgang vanuit ons bed. Na het ontbijt verlaten we Halsa en begonnen we aan een nieuwe, lange etappe over de Kystriksveien (Fv17). We reden verder noordwaarts en wisten dat we vandaag weer veel veerboten zouden nemen en langs prachtige, maar vaak verlaten, stukken kust zouden komen. De route bracht ons langs de dorpjes Storvika en Inndyr, maar de absolute stop van de dag was de Saltstraumen. Dit is de sterkste getijdenstroom ter wereld, een plek waar je de pure kracht van de natuur voelt. We zagen met eigen ogen hoe de enorme hoeveelheid water zich door de nauwe zeestraat perst, wat resulteert in metersbrede en diepe draaikolken. Een ongelooflijk en indrukwekkend schouwspel! Na deze stop in de buurt van Nygårdsjøen vervolgden we onze route met de ferry vanaf Bognes. Het was een lange rit, en na de laatste overtocht bereikten we onze eindbestemming van vandaag, Lødingen. Daar vonden we snel een mooie plek om de camper neer te zetten en bij te komen van de indrukwekkende dag.WwVanaf Halsa begonnen we aan een nieuwe, lange etappe over de Kystriksveien (Fv17). We reden verder noordwaarts en wisten dat we vandaag weer veel veerboten zouden nemen en langs prachtige, maar vaak verlaten, stukken kust zouden komen.

De route bracht ons langs de dorpjes Storvika en Inndyr, maar de absolute stop van de dag was de Saltstraumen. Dit is de sterkste getijdenstroom ter wereld, een plek waar je de pure kracht van de natuur voelt. We zagen met eigen ogen hoe de enorme hoeveelheid water zich door de nauwe zeestraat perst, wat resulteert in metersbrede en diepe draaikolken. Een ongelooflijk en indrukwekkend schouwspel! We hebben dit fenomeen al verschillende keren mogen aanschouwen, maar telkens staan we versteld van de kracht van de natuur.

De vorige keer namen we in Bødo de ferry naar Reine op de Lofoten, nu gaan we langs de fjord rijden, een kortere ferry-overtocht nemen en van de andere kant het eiland oprijden.

Na deze stop in de buurt van Nygårdsjøen vervolgden we onze route met de ferry vanaf Bognes. Het was een lange rit, en na de laatste overtocht bereikten we onze eindbestemming van vandaag, Lødingen. Daar vonden we snel een mooie plek om de camper neer te zetten en bij te komen van de indrukwekkende dag. Morgen rijden we de Lofoten op, benieuwd of we nu de kabeljauwen zullen zien die te drogen hangen op de houten rekken (Ons vorig bezoek was in de zomer en toen waren de gedroogde vissen al ingepakt).

Vanaf Lødingen was het vandaag de dag waar we al een tijdje naar uitkeken, de mooie Lofoten-eilanden terug bezoeken! De route was relatief kort, slechts 228 kilometer, maar met zoveel te zien dat we de tijd vergaten.

We reden rechtstreeks de eilandenarchipel op en ons eerste grotere plaats was Svolvær, de ‘hoofdstad’ van de Lofoten, bekend om zijn prachtig gelegen haven. Daarna dompelden we ons onder in het typische Lofotenleven. We bezochten het beroemde vissersdorp Henningsvær, dat spectaculair op verschillende eilandjes ligt en via bruggen met het hoofdeiland is verbonden. Hier, en in het nabijgelegen Kabelvåg, stonden overal de houten constructies vol met stokvis, kabeljauw die in de koude zeewind hangt te drogen. De geur en het beeld van deze traditionele methode zijn onlosmakelijk verbonden met de Lofoten.

Verder op de route reden we langs Kleppstad en Leknes, waarbij we telkens versteld stonden van de ruige bergen die recht uit de zee omhoog rijzen en de witte zandstranden. Soms waan je je in de Caraïben.

Uiteindelijk parkeerden we de camper op een idyllische plek bij Napp, precies op tijd om de beroemde Lofoten-zonsondergang te bewonderen over de Noorse Zee. Wat een ongelooflijk mooie dag!

Vandaag was een dag puur genieten op de Lofoten. We vertrokken uit Napp en reden over de E10, de koninklijke weg van de archipel, richting het zuidwesten. De focus lag op het bezoeken van de meest iconische vissersdorpjes.

Onze eerste stop was bij Hamnøy, een van de oudste en meest gefotografeerde vissersplaatsen, beroemd om zijn rood-witte rorbuer (vissershuisjes) die tegen de achtergrond van de ruige, grijze bergen staan. Vanaf daar was het een korte rit naar het wereldberoemde Reine. Dit dorp wordt vaak het mooiste van Noorwegen genoemd en we begrepen meteen waarom: de ligging aan de baai, de scherpe pieken van de Reinebringen die erbovenuit torenen en de stilte die er hangt, maken het echt magisch. We namen uitgebreid de tijd om hier rond te wandelen, foto’s te maken en de sfeer op te snuiven.

Tussen de stops door kwamen we nog langs Hamnøy, Hammerskaft en andere kleine baaitjes, waarbij elke bocht een nieuw, postkaart-waardig uitzicht gaf.

Nadat we de hele dag de mooiste plekjes van de Lofoten hadden verkend, stapten we ‘s avonds weer in de camper. Op die toeristische plaatsen rond Reine is het moeilijk om een rustige overnachtingsplaats te vinden. Het was nog een korte rit van Reine naar Fiskebøl, waar we onze overnachtingsplek vonden en konden uitrusten na deze onvergetelijke dag in de archipel.

We hadden terug een super rustige nacht, wat is Noorwegen toch een plezier met de camper. Bij Fiskebøl nemen we de lange brug op de E10 om via het eiland Årnøya daarna de lange zeetunnel, Sløverfjordtunnelen te nemen. Deze gaat onder het Sløverfjord op het eiland Austvågøya. De tunnel is een enkelbuizige 3.337 meter lange tunnel die maximaal 112 meter onder zeeniveau gaat. De sterkste hellingsgraad is 8% en is onderdeel van Lofast, de vaste oeververbinding naar de Lofoten.

Eenmaal uit de tunnel reden we door via Sortland, een belangrijk centrum in de Vesterålen-archipel. Vanaf hier veranderde het landschap weer, we reden landinwaarts richting het vasteland. We passeerden Evenskjær en Grov, plaatsen die rustiger en minder toeristisch aanvoelen dan de Lofoten zelf.

De route bracht ons vervolgens langs Tovik en we sloten de dag af bij Tennevoll. Hoewel we alweer wat kilometers achter ons hadden gelaten, konden we na de lange rit onze camper op een mooie, rustige overnachtingsplek zetten.

Vanaf Tennevoll stond er vandaag een lange, afwisselende rit op het programma. We begonnen met het laatste stuk door het Noorse kustlandschap, op weg naar de Zweedse grens.

We reden door, langs Sjåvegan, totdat we bij Kråkrøhamn aankwamen. Hier, bij de parkeerplaats net over de brug, hielden we halt voor de lunch. We besloten meteen een uurtje te vissen en het was een ongelooflijke topvangst! We trokken vier mooie kabeljauwen binnen, met als pronkstuk een exemplaar van maar liefst vier kilo. Een onverwacht heerlijke maaltijd in het vooruitzicht!

Na deze geslaagde en smakelijke stop reden we verder langs de kustlijn van Rolla tot in Sørrollnes waar we de ferry namen naar Harstad. Vanuit Harstad draaiden we definitief weg van de kustlijn en reden we diep landinwaarts. De weg voerde ons door een steeds ruiger en bergachtiger sneeuwlandschap, tot we uiteindelijk de grens met Zweden overstaken. In de winkel “ICA Nära Riksgränsen” op de grens doen we onze eerste Zweedse inkopen. Dat het hier veel goedkoper is dan aan de Noorse kant, bewijzen de tientallen Noren die met volle karren hun auto’s volproppen. En niet in het minst met kratten bier en flessen alcohol.

Onze eindbestemming was Abisko Nationaal Park in Zweden. We vonden een prachtige plek om de camper neer te zetten, klaar om morgen de Zweedse bergwereld te verkennen.

Voordat we begonnen aan de lange rit, namen we uitgebreid de tijd om Abisko Nationaal Park te verkennen, waar we hadden overnacht. We startten bij het infocentrum om wat meer achtergrond te krijgen over dit bijzondere Zweedse berggebied. Daarna maakten we een wandeling langs de krachtige rivier die door een diepe kloof stroomt. Het water kolkte hard tussen de rotswanden door, een indrukwekkend gezicht en een goede manier om even de benen te strekken voor we weer de weg op gingen.

Daarna begonnen we aan de lange rit van bijna vierhonderd kilometer over de E10, dwars door het uitgestrekte landschap van Zweeds Lapland. De weg voerde ons door het mijnstadje Kiruna, wereldwijd bekend vanwege de enorme ijzerertsmijn die zo groot is dat delen van de stad, inclusief complete woonwijken, stap voor stap verplaatst worden. We maakten er een stop om het Samen-museum te bezoeken, een interessant overzicht van de geschiedenis en cultuur van de Sami, met veel aandacht voor rendieren, tradities en ambachten.

Na Kiruna reden we verder oostwaarts, via Vittangi en Turtola. Het landschap werd geleidelijk vlakker en bosrijker. Onderweg zien we ineens een vos, en doordat hij een prooi aan het vangen is, blijft hij lang genoeg zitten om een paar mooie foto’s te maken. Schitterend!
We volgden de rivierdalen en maakten bij Turtola even een uitstapje over de grens naar Finland en daarna weer terug. Daarna vervolgden we onze route door het rustige binnenland van Zweden.

Het was een lange dag rijden, door een groot en open stuk wildernis waar weinig verandering in zit, maar precies daarom zijn die af en toe kleine stops onderweg zo welkom. Uiteindelijk vonden we een mooie, stille plek om de camper neer te zetten in de buurt van Kuivakangas, een rustige afsluiter na een dag vol kilometers.

Vanaf Kuivakangas in Zweden stond vandaag de reis naar Finland op het programma. We reden oostwaarts en staken al snel de grens over. Onze eerste grote Finse stop was Tornio, waarna we de E8, de mooie kustweg, begonnen te volgen. Het contrast met de Noorse bergen en de Zweedse binnenlanden was groot; het was een vlakke, open rit langs de Botnische Golf, het noordelijke deel van de Oostzee.

De route bracht ons langs Kemi, de poort tot Fins Lapland, maar wij reden zuidwaarts en lieten de wildernis achter ons. We volgden de kustweg verder en stopten in Oulu, een belangrijk centrum aan de Finse westkust. Hier bezochten we Nallikari Beach, de ‘Parel van Oulu’ genoemd. Het is een populair, breed zandstrand van ongeveer een kilometer lang met zacht aflopend water. De plek bood een prachtig uitzicht over de Botnische Golf en we maakten van de gelegenheid gebruik om een lange wandeling te maken, wat heerlijk was na een tijd in de camper.

Na een paar uur in Oulu reden we verder, door een regio die nu meer bekend staat om zijn uitgestrekte moerassen en de typische Finse bossen. Na de lange rit vonden we een mooie plek om de camper neer te zetten bij de natuurlijke haven van Raahe. We deden snel onze stapschoenen aan en verkenden het mooie oude centrum. De Historische houten stad van Raahe is een lust voor het oog; met zijn geplaveide straten en goed bewaarde 19e-eeuwse huizen is het een van de best bewaarde houten stadscentra in heel Finland. Na de mooie wandeling genoten we vanaf de kust van een weeral prachtige zonsondergang.

Na een heerlijke nacht slapen en lekker ontbijt begonnen we aan de volgende etappe, een rit van 279 kilometer zuidwaarts over de E8, met als eindbestemming de Kvarken Archipel. We volgden de Finse kustlijn en de Botnische Golf bleef onze constante metgezel.

Onderweg kwamen we al snel langs de populaire zomerbestemming Kalajoki, een kustplaats die bekend is om de uitgestrekte gouden zandduinen en stranden. Het is een regio waar je kilometerslange vlonderpaden kunt volgen langs de kust. We parkeren ons en gaan het gebied verkennen. We gaan de 10km lange Siiponjoki-trail stappen, een mooie combinatie van duinen, rivier en bos. We beginnen de wandeling aan de Tapion Tupa. We lopen deels op zandduinen, deels door dennenbos en daarna langs de Siiponjoki-rivier, waar lange stukken vlonderpad door natte zones liggen. Het landschap verandert constant en is nergens zwaar. Heel mooie wandelingen een mooie herinnering aan de veelzijdige kustlandschappen die Finland rijk is.

Onze volgende stop is Vaasa, een belangrijke stad die wordt beschouwd als de zonnigste plek van heel Finland. Maar onze focus lag op de archipel. Uiteindelijk reden we de Kvarken Archipel binnen, een uniek natuurgebied dat op de Werelderfgoedlijst van UNESCO staat. Dit gebied, dat we bereikten via de lange Replotbrug, is de beste plek ter wereld om een bijzonder geologisch fenomeen te ervaren: glacio-isostatische landstijging. Het land, dat tienduizenden jaren geleden werd samengedrukt door een dikke ijsmassa, komt hier nog steeds omhoog. Elk jaar komt het land ongeveer 8,8 millimeter uit zee, waardoor eilanden verschijnen, baaien in meren veranderen en het landschap voortdurend beweegt. We installeerden de camper in deze rotsachtige en dynamische omgeving, klaar om dit morgen verder te verkennen.

Na de verkenning van de Kvarken Archipel begonnen we aan een lange reisdag. Vandaag stond er een rit van 367 kilometer op het programma, waarbij we het eerste gedeelte langs de westkust van Finland zuidwaarts volgden.

We vertrokken uit de regio van Vaasa en reden over de kustwegen. Onze eerste stop was in Lappfjärd, een rustig plaatsje met een traditioneel Finse sfeer. Even later kwamen we langs de Långfors Stone Bridge, een mooie historische stenen boogbrug uit 1888. Dit was een charmante en fotogenieke onderbreking van de reis.

De reis ging verder naar het zuiden, waar we de Botnische Golf weer dichter benaderden voor een onmisbare stop in Rauma. Hier hebben we het Oude Rauma (Vanha Rauma) bezocht, wat terecht op de UNESCO Werelderfgoedlijst staat sinds 1991.

Het is het grootste aaneengesloten en goed bewaarde houten stadscentrum in de Scandinavische landen. Een wandeling door de smalle straten van zand of met keien geplaveide steegjes voelde als een tocht door het verleden. Het stadje telt ongeveer 600 houten huizen die merendeels dateren uit de 18e en 19e eeuw, geschilderd in mooie pasteltinten. Het middelpunt van de oude stad is de 15e-eeuwse Heilige Kruiskerk en op het marktplein staat het Oude Stadhuis. Het is prachtig om te zien dat deze plek een levendig centrum vol met ateliers, winkeltjes en cafés is.

Vanaf Rauma volgden we de kust verder zuidwaarts via Uusikaupunki naar de regio van Turku. Uiteindelijk kwamen we aan bij onze eindbestemming, het Pikisaari-strand in de buurt van Turku. We zetten de camper neer aan het water, wederom een prachtige overnachtingsplaats.

Vanavond gaan we beslissen hoe we onze reis verder gaan zetten, we hebben verschillende opportuniteiten, die we één voor één gaan overwegen.

We werden deze ochtend wakker van de kletterende regen op de camper. We checken de weer-app en het ziet er niet zo goed uit. De voorspelling van een week aanhoudende regen deed ons plannen omgooien. Na de vele mooie, zonnige weken die we achter de rug hebben, besloten we de Finse kust achter ons te laten en met de ferry naar Estland over te steken.

We boekten online een ticket bij Eckerö Line voor de overtocht van Helsinki naar Tallinn, vertrek om 15.15 uur. Vanaf het Pikisaari-strand in Turku hadden we nog 283 kilometer te rijden tot Helsinki. De route ging via de E18 en zou ongeveer tweeënhalf uur duren, dus dat paste goed in de planning. We vertrokken om 10.00 uur en reden via Salo en Lojo richting de Finse hoofdstad.

In Helsinki reden we naar West Terminal 2, de terminal van Eckerö Line aan Tyynenmerenkatu 14. Na het inchecken konden we met de camper aan boord van de M/S Finlandia. De ferry vertrok stipt om 15.15 uur. De overtocht duurt normaal zo’n 2 uur en 15 minuten, en rond 17.30 uur Finse tijd reden we in Tallinn van boord, in de A-Terminal.

Er is een parking vlakbij de haven en dicht tegen Tallinn-centrum waar campers mogen staan en overnachten (€15/24u). Hier staan we perfect om vanavond en morgen Tallinn te gaan verkennen. We doen onze stapschoenen aan en gaan ertegenaan. Het absolute hoogtepunt en het hart van de stad is uiteraard de Oude Stad, ofwel Vanalinn, die met haar grotendeels intacte 13e-eeuwse plattegrond en geplaveide straten op de UNESCO Werelderfgoedlijst staat. We dwalen door de smalle steegjes en komen op het Stadhuisplein (Raekoja plats), dat wordt gedomineerd door het imposante gotische Stadhuis en omringd is door kleurrijke gebouwen. De ondergaande zon legt de gebouwen in een warme gloed.

We vinden hier een leuk restaurant, dineren en stappen goedgemutst terug naar onze camper. Morgen verkennen we de rest van de stad.

Door de bedrijvigheid in de haven en de nabijheid van de stad zijn we vroeg wakker. Na enkele weken in Scandinavië zijn we rust gewend, en dan voelt een stad als Tallinn meteen anders aan.

We halen koeken bij de bakker en gaan na het ontbijt de stad verder verkennen. Vanuit de benedenstad zie je de Toompea-heuvel al meteen liggen. Bovenop staan het Toompea-kasteel, waar het Estse parlement zetelt, en de opvallende Alexander Nevski-kathedraal met zijn uivormige koepels. Bij de uitkijkpunten Kohtuotsa en Patkuli heb je een mooi zicht over de rode daken, de stadsmuren en de Baltische Zee. Op de terugweg wandelen we nog door Telliskivi, de Creative City, een oud fabrieksterrein dat nu vol zit met kleine winkels, ateliers en eetplekjes.

Rond 11 uur vertrekken we met de camper en verlaten we Tallinn. We rijden naar Uuri om het Lahemaa Nationaal Park te bezoeken, aan de noordkust en op ongeveer een uur rijden van de hoofdstad. Het is het oudste en grootste nationale park van Estland en staat bekend om zijn mix van bossen, kust, moerassen en oude landgoederen. Het voelt er meteen rustiger en natuurlijker aan.

We maken een lange wandeling in Viru raba, het bekendste veengebied van het park. We kiezen voor de 6 km-route over de vlonders en vinden het een mooie en afwisselende tocht. Ongeveer halverwege staat een kleine uitkijktoren die een goed overzicht geeft over het open veenlandschap.

Daarna rijden we door naar Rakvere, zo’n 25 kilometer ten zuiden van Lahemaa. We vinden er een camperplek onderaan het grote middeleeuwse kasteel dat boven de stad uitkijkt.

Na het ontbijt trekken we eerst nog naar het kasteel van Rakvere. Het middeleeuwse bouwwerk staat op een heuvel boven de stad en geeft een mooi zicht op de omgeving. We wandelen door de ruïnes en de heringerichte zalen en krijgen zo een goed beeld van hoe het leven hier in de middeleeuwen moet zijn geweest. Een interessante stop voor we verder reizen.

We vertrekken daarna vanuit Rakvere en rijden zuidwaarts door een rustig stukje Estland, met kleine dorpen, open velden en veel bos. Opeens spotten we onze 2de vos op deze reis. Hij is even nieuwsgierig naar ons, dan wij naar hem. We staan er een tijdje naar te kijken vooraleer hij in het bos verdwijnt.
Na een tijd bereiken we Kallaste, aan de westelijke oever van het Peipusmeer. Het dorp staat bekend om de rode zandsteenkliffen langs het meer, en we maken er een korte stop om even langs de oever te wandelen en het uitzicht te bekijken.

Daarna rijden we verder naar Tartu, de belangrijkste universiteitsstad van het land. We parkeren de camper en gaan te voet het centrum in. Het is een compacte en aangename stad om in rond te wandelen, met brede pleinen, rustige parken en historische gebouwen. We bezoeken ook de ruïnes van de Tartu Kathedraal (Tartu Toomkirik), de grote bakstenen kloosterkerk die boven op de heuvel staat. De hoge muren en bogen zijn nog goed bewaard en vormen een mooi, rustig stukje van de stad.

We rijden dan nog een stukje verder en vinden een mooie staanplaats aan het Vōrtsjärv meer. Morgen rijden we naar het Soomaa NP.

We verlaten Tartu en rijden naar het Soomaa Nationaal Park. Het gebied staat bekend om zijn uitgestrekte moerassen, bossen en houten vlonderpaden. Er zijn verschillende korte wandelingen die je makkelijk kunt combineren. Wij volgen meerdere van die paden: stukken over brede vlonders door natte zones, afgewisseld met droge bospaden en open veenvlaktes. Het zijn toegankelijke wandelingen, meestal tussen de 1 en 4 kilometer per lus, en ideaal om rustig van het landschap te genieten zonder dat je grote afstanden hoeft te doen.

In de late namiddag rijden we verder en steken we de grens over naar Letland. We rijden tot in Liepa, een klein dorpje in het noorden van het land, waar we een eenvoudige maar rustige plek vinden om te overnachten.

We vertrekken uit Liepa en rijden naar Cēsis, waar we beginnen aan een bezoek aan het kasteel. Het terrein is groter dan je op het eerste zicht zou denken: naast de middeleeuwse ruïnes vind je er ook een barokke trap met beelden en brede trappenpartijen die naar het park leiden. De oude kasteelmuren steken mooi af tegen het groen eromheen en geven het geheel een rustige, historische sfeer. Daarna wandelen we door het centrum van Cēsis, langs charmante straten met houten huizen waarvan de verweerde gevels en luiken veel karakter hebben. Het is een aangename plaats om even rond te kijken.

Daarna rijden we verder naar Zvārtes iezis, een opvallende zandsteenformatie in het Gauja Nationaal Park. We maken er een mooie, afwisselende wandeling langs de rivier, door bos en open stukken. Het pad brengt ons dicht bij de zandsteenrots, die met zijn roodbruine kleur mooi afsteekt tegen het groen. Onderweg komen we grote velden lupines tegen die in volle bloei staan. De paarse bloemen trekken meteen de aandacht en geven het landschap iets heel kleurrijks. We steken de rivier over via een hangbrug, een eenvoudige houten constructie, maar wel een leuke passage in de wandeling. De hele tocht is goed te doen en voelt rustig en aangenaam aan.

In de namiddag rijden we verder richting Riga. Het landschap verandert langzaam: de bossen worden minder dicht en de omgeving vlakker, tot we uiteindelijk de buitenwijken van de hoofdstad bereiken. Nog voor we echt de stad inrijden, zien we al de hoge brug over de Daugava-rivier en de herkenbare kerktorens van de oude stad in de verte. Het is een duidelijk contrast met de rust van de natuurgebieden waar we eerder waren.

We zoeken een plek om te overnachten aan de rand van Riga en sluiten zo een volle, maar mooie dag af.

We verlaten Riga en rijden westwaarts, weg uit de drukte van de stad en opnieuw het rustige Letland in. Onze eerste stop is Kandava, een klein en vriendelijk stadje in de heuvels van Kurzeme. Het centrum is compact, met gekleurde gevels, rustige pleintjes en enkele mooie muurschilderingen. We wandelen door de straten met hun oude bakstenen en houten huizen, en langs kleine hoekjes die in de foto’s bijna schilderachtig lijken. Kandava is niet groot, maar precies daardoor aangenaam om even rond te lopen.

Daarna rijden we verder naar Kuldīga, één van de mooiste steden van Letland. Hier begint het bezoek meteen goed: de historische rode bakstenen brug over de Venta is een opvallend en mooi bewaard stuk 19de-eeuwse architectuur. Ze ligt in een groene omgeving en geeft de stad een bijzondere uitstraling.

We wandelen het oude centrum in, met zijn smalle kasseistraatjes, rustige pleinen en houten huizen in allerlei kleuren en stadia van restauratie. Sommige gevels zijn netjes opgeknapt, anderen hebben die charmante, verweerde look die je alleen krijgt nadat een gebouw tientallen jaren zon, regen en tijd heeft doorstaan. De combinatie van historische stenen gebouwen en oude houten panden zorgt voor een heel sfeervol stadsbeeld.

We lopen verder door de stad en langs de Venta-rivier, waar Ventas Rumba, de breedste waterval van Europa, zich uitstrekt over een lange horizontale lijn. Het is geen hoge waterval, maar de breedte en het constante water zijn indrukwekkend om te zien, zeker nu in het voorjaar, wanneer het waterpeil nog hoog staat.

Na ons bezoek aan Kuldīga zetten we de rit voort richting Litouwen. Het landschap wordt geleidelijk zachter en landelijker. Uiteindelijk steken we de grens over en rijden we door tot in Plateliai, waar we een rustige plek vinden om te overnachten na opnieuw een mooie en afwisselende dag.

Na het ontbijt in Plateliai verkennen we eerst nog het dorp en de omgeving. Het is een rustiek gebied, met oude houten huizen, bijgebouwen en tractoren die er al decennialang lijken te staan. Het geeft een mooi beeld van het landelijke Litouwen. We wandelen langs een charmante houten kerk en een paar kleine lokale gebouwtjes die typerend zijn voor deze streek.

Daarna rijden we naar het Žemaitija Nationaal Park, waarvan Plateliai het hart vormt. We bezoeken er het Koude Oorlog Museum, gevestigd in een voormalige ondergrondse Sovjet-raketbasis. Boven de grond zie je nog de oude lanceerputten en betonnen structuren, maar het indrukwekkendste deel ligt onder de grond: lange gangen, waarschuwingsborden in het Russisch en kamers die nog de sfeer van de Sovjetperiode ademen. Er staan vitrines met propagandaposters en poppen in militaire uitrusting. Het is een bijzonder kijkje in een stuk geschiedenis dat in deze regio nog heel tastbaar aanwezig is.

Na het museum wandelen we nog langs het meer van Plateliai, een groot en rustig meer met mooie uitzichten en veel groen eromheen. Het water ligt er kalm bij, en de omgeving is ideaal voor een korte wandeling of gewoon even zitten kijken naar de vissersbootjes op het water.

In de namiddag rijden we verder richting Klaipėda, aan de kust. De stad heeft een ander karakter dan wat we de voorbije dagen gezien hebben: meer Duits-Baltische invloeden en een levendige haven. We wandelen door het centrum met zijn pleintjes en gerestaureerde gebouwen, en langs de oude haven waar kleine boten en historische panden elkaar afwisselen.

We sluiten de dag af op een terras in de stad, met een glas Litouwse wijn en een lekkere maaltijd. Een rustige afsluiter van een dag die heel uiteenlopende indrukken gaf: van landelijke dorpen en houten huizen tot Sovjetgeschiedenis en een levendige kuststad.

’s Ochtends rijden we eerst naar de smalle landtong die richting Kaliningrad loopt, tot aan Neringa. Bij de bakker onderweg halen we eerst verse broodjes en lokale gebakjes, ideaal als ontbijt. Het voelt wat vreemd om over zo’n dunne strook land te rijden, met aan beide kanten water en slechts één weg die langzaam naar de Russische exclave leidt. Aan het punt waar de grens begint, draaien we uiteraard om — verder rijden is geen optie, anders zit je meteen in Rusland. Het is toch bijzonder om er even te staan, zo dicht bij een grens die tegelijk zichtbaar en onbereikbaar is. Daarna keren we terug en zetten we onze route verder en rijden het binnenland in. De route voert door rustige dorpen en landbouwgebied, met af en toe een houten huis of schuur die eruitziet alsof hij al generaties meegaat.

Onze eerste stop is in de buurt van Šilalė, waar we een kleine houten kerk bezoeken. De kerk is eenvoudig maar mooi, met een zachtgele houten gevel en een rustige omgeving. In hetzelfde dorp staat ook een oude bakstenen kapel met rijk versierde houten kruisen errond, typisch voor deze regio. Het zijn plekken die je niet meteen in reisgidsen vindt, maar ze geven een goed beeld van het landelijke Litouwen.

Verder langs de route komen we een opvallende muurschildering tegen op een groot fabriekspand — moderne street art die fel afsteekt tegen de oude industriële gebouwen. Het is een korte stop waard.

Daarna rijden we door naar Kaunas, de tweede stad van het land. We maken een korte wandeling langs het kasteel van Kaunas, met zijn rode bakstenen toren en groene vestingwallen. Kaunas voelt meteen groter en levendiger dan de plaatsen die we eerder bezochten.

Net buiten de stad bezoeken we de Pazaislis-kloosterkerk, een indrukwekkend barok complex met hoge torens en een rustige binnenplaats. De kerk is mooi onderhouden en ligt in een groene omgeving, waardoor het een aangename plek is om even rond te wandelen.

Onderweg naar onze overnachtingsplaats zien we verschillende ooievaars in de velden. Niet één of twee, maar hele groepen bij elkaar. Het blijft opvallend hoe algemeen ze hier zijn, in bijna elk dorp zie je wel een nest.

We rijden verder naar Kareivonys, waar we een rustige plek vinden aan een meer. We wandelen nog even langs de oever en genieten van het uitzicht over het water. Later op de avond kleuren de wolken en de horizon zacht oranje tijdens de zonsondergang. Een mooi einde van een dag vol afwisseling.

We vertrekken ’s ochtends uit Kareivonys en rijden door een groen en landelijk gebied met velden, bossen en kleine boerderijen. Onderweg zien we bijenkasten in een grasveld staan — een typisch beeld in deze streek. Onze eerste stop is Semeliškės, een rustig dorp met een mooie orthodoxe kerk met twee torens. De kerk staat in een open grasveld en heeft een vriendelijke, bijna dorpsachtige uitstraling. In het dorp vallen vooral de oude houten huizen op, sommige netjes onderhouden, andere nog helemaal in hun oorspronkelijke staat. We praten even met een oudere man die voor zijn huis zit; zulke korte ontmoetingen geven de reis altijd iets extra’s.

Daarna rijden we door naar Trakai, een van de bekendste plaatsen van Litouwen. Het middeleeuwse kasteel ligt op een eiland en is bereikbaar via een houten brug. Het geheel oogt indrukwekkend, zeker met het water en de rietkragen eromheen. Het is duidelijk waarom dit één van de meest gefotografeerde plekken van het land is. In het dorp zelf staan kleurrijke houten huizen, typisch voor deze regio.

Na Trakai rijden we verder naar Vilnius, waar we enkele uren rondwandelen. We beginnen op het kathedraalplein, met de witte klokkentoren en de imposante kathedraal als blikvangers. Van daaruit wandelen we door de oude stad: smalle straatjes, lichtgekleurde gevels en kleine pleintjes. We bezoeken de Kerk van Sint-Anna, wellicht de mooiste gotische kerk van Litouwen, met zijn rode baksteen en verfijnde details. Daarna gaan we door naar de Poort van de Dageraad, waar boven de doorgang de beroemde icoon van de Zwarte Madonna hangt.

We lopen ook door Užupis, het artistieke stadsdeel dat zichzelf heeft uitgeroepen tot een “republiek”. Het is er levendig, met cafés, kunstwerken en smalle straatjes langs het water. De sfeer is ontspannen en speels, heel anders dan in de rest van de stad.

Later in de namiddag verlaten we Vilnius en rijden we een stukje terug. We hebben een leuke camping gevonden die aan een rivier in de natuur ligt. Camping Juostandis is formidabel, warme douches en leuke eigenaars, wat moet een mens meer hebben na zo’n drukke dag.

We verlaten Juostandis en rijden richting Polen, de grens over bij Lazdijai. Niet veel later komen we in een ander landschap terecht: breder, vlakker en groener, met uitgestrekte velden en dennenbossen. Onze eerste stop is Augustów, een bekende plaats in het noordoosten van Polen. We parkeren even aan de rivier en maken een korte wandeling langs de oever. De stroom is breed en rustig, een mooi gebied om even de benen te strekken.

Daarna rijden we door naar Grabnik, waar we een stukje langs een groot meer wandelen. Het water is helder en ondiep aan de rand, met een zandige bodem en veel groen rondom. Het geheel voelt heel natuurlijk aan, zonder overbodige infrastructuur. De omgeving is rustig, alsof de tijd er trager gaat.

Onze route brengt ons verder naar Berkowo, waar we stoppen in een bosgebied. De hoge dennen staan er dicht op elkaar en geven dat typische geurige bosgevoel. We wandelen een stukje door het zandpad en genieten van de stilte. Enkele kilometers verder zien we ooievaarsnesten op hoge palen, met jongen erin, een klassiek beeld in deze streek, maar altijd opnieuw leuk om te zien.

Iets verderop komen we langs een moerasgebied, volledig bedekt met een dikke laag eendenkroos. Tussen de groene vlakken steken dode stammen en takken omhoog, wat het geheel een bijna buitenaardse uitstraling geeft. Het is een onverwacht mooie halte, en we nemen er onze tijd om wat rond te kijken.

In de late namiddag rijden we door naar Olsztyn, waar we overnachten nabij het grote meer Ukiel.

We beginnen de dag in Olsztyn, waar we nog wat door het centrum wandelen. In de oude stad staat een standbeeld van Nicolaus Copernicus, die hier een tijd gewoond heeft. Het plein errond is rustig, met terrassen, oude gevels en een stadspoort die toegang geeft tot de historische kern. De straten zijn netjes, met pastelkleurige huizen en kleine winkeltjes. Het centrum voelt kleinschalig en aangenaam aan, ideaal om de ochtend rustig te starten.

Daarna verlaten we Olsztyn en rijden we naar het Kanał Elbląski, één van de meest bijzondere waterwerken van Europa. Bij de sluissystemen zien we hoe boten niet door traditionele sluizen gaan, maar op een metalen platform over land worden getrokken via rails. Het blijft een vreemd gezicht: een boot die traag omhoog schuift over gras en spoor. Toch werkt het systeem al sinds de 19e eeuw, en het is indrukwekkend om het in actie te zien.

Na ons bezoek rijden we door naar Elbląg. De stad heeft een heropgebouwd historisch centrum, met rechte straten, verzorgde pastelgevels en een moderne toets. We slenteren door de autoluwe straatjes en langs pleinen waar cafés en terrassen elkaar afwisselen. Aan de rand van het centrum staan nog resten van oude bakstenen gebouwen, stille getuigen van wat de stad verloren heeft en weer heeft opgebouwd.

In de namiddag bereiken we onze laatste bestemming van de dag: Gdańsk. Zodra we de stad binnenrijden, voelen we de sfeer veranderen: meer water, meer schepen, meer geschiedenis. We wandelen langs de Motława-rivier, waar de beroemde houten kraanpoort, de reuzenrad en de vele terrassen het uitzicht bepalen. De gevels langs de kade zijn hoog en smal, met kleurrijke ornamenten en trapgevels die meteen opvallen. In de oude binnenstad bezoeken we de Lange Markt, met zijn Neptunusfontein en rijk versierde koopmanshuizen.

We sluiten de dag af met nog een laatste wandeling langs het water. Het licht wordt zachter, de stad kalmeert, en het voelt als een mooie afronding van een afwisselende dag: van een rustige ochtend in Olsztyn via uniek techniekvernuft naar één van de mooiste steden van Polen.

We laten Gdańsk achter ons en rijden landinwaarts richting Toruń, de geboortestad van Nicolaus Copernicus. Zodra we de oude stad binnenwandelen, valt de typische rode baksteenbouw meteen op: gotische kerken, stadspoorten en koopmanshuizen die nog de sfeer van de Hanzeperiode uitstralen. We beginnen onze verkenning bij het huis dat bekendstaat als het geboortehuis van Copernicus. Daarna dwalen we door de oude straten, waar cafés en kleine winkeltjes tussen de historische gevels zitten.

In de winkelstraat komen we langs een vitrine vol Poolse zoetigheden, pretzels in allerlei soorten chocolade, en het favoriete ontbijt. Even verder staat de imposante gotische stadstoren, die uitkijkt over de lange hoofdstraat vol terrassen. Het is een levendige maar gezellige stad, niet overspoeld door toeristen, en ideaal om op het gemak rond te lopen.

Na ons bezoek aan Toruń rijden we verder naar Poznań, waar we tegen de late namiddag aankomen. We gaan meteen richting het oude marktplein, één van de mooiste pleinen van Polen. De gevels rond het plein zijn fel gekleurd en lopen in stijl en vorm mooi in elkaar over. Het plein is groot en open, met veel terrassen en een ontspannen sfeer.

We wandelen langs het raadhuis en maken nog wat foto’s van de statige gebouwen eromheen. Daarna gaan we even binnen bij een bakkerij met een uitgebreide vitrine vol kleine taartjes en creatief gebak, bijna te mooi om op te eten. We sluiten de dag af op een terras waar we iets eten, eenvoudige maar smakelijke gerechten, ideaal om de warme dag mee af te ronden.

Wanneer de zon langzaam zakt, voelt de stad nog steeds levendig, maar het plein krijgt een zachtere gloed. Na een mooie combinatie van geschiedenis, architectuur en een vleugje gastronomie zoeken we onze camper terug op voor een rustige nacht.

We laten Poznań achter ons en rijden zuidwaarts door een licht golvend landschap. Onze eerste stop is Biskupice, een klein dorp met een prachtige houten kerk. Het gebouw is helemaal zwart geteerd, met mooie houtsnijwerken rond de ingang en een toren die statig oprijst boven het plein. Het geheel oogt eenvoudig maar bijzonder charmant, typisch voor deze streek waar veel oude kerken nog in hout zijn opgetrokken.

Daarna rijden we verder naar Dolsk, waar we onderweg enkele groentekraampjes tegenkomen langs de weg. Vrouwen staan er aardbeien, kersen, groenten en andere seizoensproducten te verkopen. Het ziet er uit zoals in veel Poolse dorpen: eenvoudig, lokaal en vriendelijk. We stoppen even om rond te kijken en genieten van de kleine, alledaagse sfeer.

De route brengt ons dan door een open landschap met veel velden richting Prusicko. Onderweg maken we nog een omweg naar een heuvel waar de ruïne van een middeleeuws kasteel staat. De resten liggen op een rotsachtige kam en geven mooi zicht op de omgeving. Het pad ernaartoe is kort maar rustig, met alleen het geluid van vogels en wat wind boven op de hoogte.

We eindigen in Prusicko, waar we een plek zoeken om te overnachten. Een rustige dag, met kleine dorpen, landelijke wegen en enkele verrassende tussenstops.

We verlaten Prusicko en rijden zuidwaarts richting de Orlen van Kastelen, een reeks middeleeuwse forten die als een ketting over de heuvelrug loopt. Onze eerste stops zijn Mirów en vervolgens Bobolice, twee kastelen die vlak bij elkaar liggen en allebei op imposante kalkrotsen staan. Mirów is ruiger en meer vervallen, terwijl Bobolice gerestaureerd werd en er als een echte burcht uitziet. De omgeving bestaat uit graslanden en grillige rotsformaties, waardoor het geheel een bijna sprookjesachtig uitzicht krijgt.

Van Bobolice wandelen we een stukje tussen de rotsen door. Onderweg komen we langs kleine kramen met toeristenspulletjes en streekproducten, een levendige plek waar vooral Poolse families rondwandelen. Daarna rijden we verder naar Podzamcze, waar het indrukwekkende kasteel van Ogrodzieniec ligt. Dit is veruit de grootste ruïne van de regio, met hoge torens, begaanbare galerijen en open ruimtes die een mooi zicht geven op het landschap. We dwalen door de hallen, klimmen langs de trappen en kijken uit over het dorp beneden. Tussen de rotsen staat een oude houten “troon” verstopt, een grappige curiositeit die we onderweg tegenkomen.

Na het bezoek eten we iets eenvoudigs maar typisch Pools: gegrilde worst met mosterd, ketchup en brood. Ideaal om even op krachten te komen.

In de namiddag rijden we verder naar Ojcowski Nationaal Park, een compact maar prachtig natuurgebied net boven Krakau. Hier verandert het landschap meteen: diepe valleien, steile kalkstenen wanden, bossen en kleine houten huisjes die tegen de rotsen aan lijken te leunen. We maken een wandeling door een van de kloven, waar de witte rotsen loodrecht omhoog rijzen. De toegangspoort van Ojców zelf, met zijn witstenen boog tussen de rotsen, is een mooie afsluiter van onze verkenning.

Tegen de avond rijden we door naar Krakau, waar we overnachten en klaar zijn voor een nieuwe dag in een van de mooiste steden van Polen.

We brengen de hele dag door in Krakau, een stad die meteen indruk maakt met haar grote marktplein, kleurrijke gevels en historische gebouwen. We zijn hier een paar jaar geleden al geweest, maar willen het nog eens opnieuw doen. Auschwitz en Birkenau laten we nu links liggen, eenmaal de gruwel aanschouwen lijkt ons genoeg.

We beginnen op de Rynek Główny, het centrale plein, waar het monument voor Adam Mickiewicz en de Lakenhal naast elkaar staan. Het plein bruist van de activiteit: mensen op terrassen, koetsen die voorbijrijden, straatmuzikanten en toeristen die foto’s maken.

We wandelen langs de Mariakerk, met haar twee ongelijke torens, en verder door de straten rond het plein. In de steegjes staan statige huizen met barokke en renaissancegevels, afgewisseld met winkeltjes en cafés. In één van de bakkerijen zien we de typische Poolse gebakjes: rijen pączki in allerlei smaken. Daarna lopen we verder door het centrum, waar sommige straten druk en levendig zijn, en andere net verrassend rustig.

We bezoeken ook de omgeving van het Wawel-kasteel, dat boven de rivier staat. Het grote complex met zijn binnenplaatsen, kathedraal en muren ziet er indrukwekkend uit, en vanaf de kasteelhoeve heb je een mooi zicht over de stad en de Wisła.

Later op de dag wandelen we nog door Kazimierz, de oude Joodse wijk, waar de sfeer een beetje anders is: minder groots, maar gezellig en karaktervol, met cafés, pleintjes en kleine binnenhoven. Overal valt iets te zien, van oude synagogen tot moderne street-art en kleine boekhandels.

Tegen de late namiddag verlaten we Krakau en rijden we zuidwaarts de bergen in, richting Zakopane. Het landschap verandert snel: eerst heuvels, dan zicht op de Tatra’s in de verte. Hoe dichter we bij Zakopane komen, hoe bergachtiger het wordt, met houten huizen in typische stijl langs de weg. We stoppen even bij een mooi houten kerkje, tussen het groen, voor we verder rijden.

Aangekomen in Zakopane voelen we meteen de bergsfeer: frisse lucht, houten chalets en de silhouetten van de hoge toppen op de achtergrond. Het weer ziet er wel heel dreigend uit, er wordt hevig onweer voorspeld, hopelijk valt het mee. We zoeken een leuk restaurant en eten een lekkere maaltijd. Als we terugkeren naar onze camper begint het water te gieten en de hevige wind maakt ons toch een beetje ongerust, onweer in de bergen is niet zo leuk.

Na een onrustige nacht in Zakopane wandelen we ’s ochtends opnieuw door de Krupówki-straat, het levendige hart van de stad. De storm is over en de winkels liggen nog half te ontwaken, kraampjes met regionale kaas (oscypek), potjes honing en confituur, Nancy slaat wat mondvoorraad in. We wandelen verder langs de houten huizen met hun uitgesneden balkons en bloembakken, typisch voor deze streek.

We verlaten Zakopane en rijden richting Chochołów, bekend om zijn perfect bewaarde houten dorpskern. De huizen zijn gebouwd in traditionele Goralen-stijl, en bijna allemaal licht vergeeld door de zon. Bij een paar schuren zien we stapels hout en oude tractoren – het leven lijkt hier nog steeds hetzelfde ritme te volgen als honderd jaar geleden.

Via rustige wegen steken we daarna de grens over naar Slowakije, richting Námestovo. Langs het Orava-meer is het landschap open en sereen: zacht glooiende heuvels, een brede waterlijn en overal kleine bootjes die dobberen op het meer. Het dorp zelf heeft een groot, halfrond terras aan het water, een soort openluchttribune met uitzicht over de baai. Ideaal om te lunchen.

Vanuit Slovakije rijden we opnieuw Polen binnen richting Zarzecze, een klein dorpje aan het meer van Żywiec. De jachthaven ligt vol kleine zeilboten en motorbootjes, en langs het water staan vakantiewoningen met uitzicht op de bergen. De sfeer is er ontspannen, families die wandelen, mensen die op een bankje naar het water zitten te kijken. Hier vinden we ook een leuke overnachtingsplek met onze camper.

Na een kalme en zonnige ochtend in Zarzecze, waar het meer als een spiegel tussen de heuvels ligt, vertrekken we langzaam verder richting Łodygowice. De jachthaven achter ons, de boten wiegend in het zachte ochtendlicht, vormt een laatste mooi beeld van deze plek. Het dorp is klein maar charmant, en het uitzicht over het brede meer maakt het een bijzonder fijne stopplaats.

Een klein halfuur later staan we in Łodygowice, waar vooral de houten kerk en een verzorgde tuin vol groen het dorpsbeeld bepaalt. Voor de ingang staat een imposant beeld van Johannes Paulus II. We wandelen even rond tussen de bloemen, lage huisjes en rustige straten, een mooi stukje authentiek Silezië, zonder toeristische drukte.

Na dit korte maar boeiende bezoek steken we de grens over naar Tsjechië. De bergen maken langzaam plaats voor een glooiend landschap dat steeds Tsjechischer begint aan te voelen: kleine dorpjes, rode pannendaken, stallen, boomgaarden en een iets andere stijl van houten huizen. In de late namiddag rijden we Štramberk binnen, een stadje dat meteen een warm gevoel oproept.

Štramberk is gebouwd op een heuvel, met smalle straatjes die omhoog kronkelen richting de beroemde Štramberská Trúba, de middeleeuwse toren die boven het stadje uitsteekt. De vakwerkhuizen, houten gevels, kleine pleintjes en kleurrijke details geven het een haast ansichtkaart-achtige sfeer.

We parkeren de camper in een groene zone aan de rand van het dorp, met uitzicht op de omliggende heuvels en bossen. Van hieruit wandelen we het historische centrum in, langs oude boerderijen, rustige tuinen en karakteristieke Tsjechische huizen.

We beslissen om hier te blijven, we vinden een charmant restaurant en laten het ons lekker smaken. Weeral een topdag!

Vanaf Štramberk rijden we verder door een rustig stuk van Oost-Tsjechië, langs kleine dorpen en velden. Het is een aangename rit zonder drukte. In Litomyšl parkeren we vlak bij het centrum en lopen we naar het kasteel. Het is een groot renaissancegebouw met een binnenplaats en typische sgraffito-versiering. We wandelen er even rond en nemen ook een kijkje op het plein ernaast, waar enkele cafés en bankjes staan. Het is een nette en overzichtelijke stad, prettig om even door te wandelen.

Daarna rijden we door naar Nové Město nad Metují. Het centrum ligt compact bij elkaar rond een vierkant plein met pastelkleurige gevels. Aan één kant staat het kasteel, dat mooi boven de vallei ligt. We lopen een stukje door het centrum en langs de kasteelmuren, nemen wat foto’s en genieten gewoon even van de rustige sfeer.

Tegen de avond vinden we een charmant restaurant en genieten van de lekkere maaltijd. Daarna vinden we een beetje verderop een plek om te overnachten, met zicht op Nové Město nad Metují.

We vertrekken ’s ochtends uit Nové Město nad Metují en rijden via Lanžov naar Miletín. Het landschap wordt geleidelijk heuvelachtiger en de dorpen onderweg hebben die typische Tsjechische mix van oude boerderijen en verzorgde pleintjes. In Miletín houden we even halt om de benen te strekken en door de rustige straatjes te wandelen.

Daarna zetten we koers naar Prachovské skály, een van de bekendste rotsgebieden van het Boheems Paradijs. Al vanop de parking zie je de zandstenen torens boven de boomtoppen uitsteken. We kiezen een van de langere (groene route, 6km) routes en wandelen tussen smalle kloven en steile rotsformaties. We doen achtereenvolgend Císařská chodba (Keizerlijke gang), Vyhlídka Miru (Vrede-uitzichtpunt) en Šikmá věž (de scheve toren). Op sommige plekken zijn de doorgangen zo nauw dat je bijna zijwaarts moet. De uitzichtpunten geven een mooi beeld van het hele rotslabyrint. Het is geen zware wandeling, maar wel een leuke en afwisselende stop.

Na het bezoek rijden we verder noordelijk richting Chřibská, een klein dorpje met typische houten huizen en een rustige, landelijke sfeer. De route daarna richting Hřensko wordt steeds groener, met veel bos en rotswanden langs de weg. Hřensko zelf ligt diep in een smalle vallei, bijna ingeklemd tussen verticale rotsen. We maken er een kleine wandeling langs de rivier en door het dorp, dat bekend staat als toegangspoort tot de rotsgebieden van Boheems Zwitserland.

Later in de namiddag steken we de grens over naar Duitsland en bereiken we Bad Schandau. Het ligt mooi langs de Elbe, met brede uitzichten op de rivier en de heuvels aan beide kanten. Het is er rustiger dan in Hřensko, waardoor het een fijne plek is om de dag af te sluiten.

We laten Bad Schandau achter ons en rijden Duitsland binnen. De Saksische Schweiz slaan we deze keer over, die hebben we op een vorige reis uitgebreid bezocht. Nu nemen we de route via Freiberg richting Erfurt. In Freiberg maken we een korte tussenstop om even door het centrum te wandelen. Het is er rustig en de oude gevels geven het stadje een charmant karakter.

Daarna rijden we verder naar Erfurt, waar we meer tijd nemen. We wandelen door het historische centrum, langs de Krämerbrücke en de Domplatz. Het is aangenaam vertoeven tussen de kleurrijke huizenrijen, kleine winkels en cafés. We eten iets typisch Duits, stevig en simpel, en genieten van het warme weer.

Later op de dag rijden we door naar Limburg an der Lahn, onze laatste stop van deze etappe. De stad heeft een mooi oud centrum met vakwerkhuizen en kasseistraatjes, en natuurlijk de indrukwekkende Dom die boven alles uitsteekt. We wandelen langs de rivier, waar de weerspiegeling van de kathedraal in het water een mooi einde vormt van de dag.

We vertrekken in Limburg an der Lahn, waar we onze laatste nacht doorbrachten. Van hieruit rijden we in één stuk naar huis, ruim 400 kilometer verder. Daarmee komt een prachtige reis ten einde, eentje waarin we voor het eerst door verschillende Balkanlanden trokken. Het was een afwisselende, verrassende en heel mooie trip.