REISVERSLAG PORTUGAL 2022

Na onze werkdag vertrekken we met onze camper richting zuiden. We vorderen goed tot aan Parijs. Door werkzaamheden is de snelweg naar Bordeaux afgesloten en we worden door het centrum van Parijs gestuurd. Het rijdt redelijk vlot, maar we verliezen toch een dik uur. Om 1u en 375km verder, geven we er de brui aan en parkeren langs de snelweg op de Aire de Beauce. Goede slaapplaats en ruimte genoeg.

De volgende ochtend worden wakker om 8u. We gaan in het benzinestation croissants en chocoladebroodjes halen en ontbijten op ons gemak in het ochtendzonnetje. We vertrekken om 9u richting Bordeaux en via Biarritz en Bilbao eindigen we na een rit van 875km in Oriñón. Er is een mooie camperplaats (Parking Barrio Oriñón) met aan de ene kant de zee en aan de andere kant verschillende kleine restaurantjes.
We gaan een glas wijn drinken bij bar Cascu en nemen er ons een partij pinxtos bij. De vakantie is begonnen.

Het regent pijpenstelen als we wakker worden. We rijden dan maar verder naar Cabo Vidio (280km). Via een kleine kronkelige weg komen we aan een kleine parking bij Cabo Vidio. We worden beloont met een prachtig uitzicht op de zee en de bijhorende kliffen. Wat verderop staat een kleine vuurtoren, die is niks speciaals, maar van hieruit kun je een mooie 4km lange wandeling letterlijk op de rand van de kliffen maken.
De zon schijnt, het is aangenaam warm en we hebben een prachtig uitzicht.
Als de zon verdwijnt wordt het al gauw frisser en we rijden verder naar het 540km verder gelegen Santiago de Compostella, één van de belangrijkste christelijke bedevaartsoorden. Pelgrims uit heel Europa eindigen hier hun voet- of fietstocht, de El Camino. De pelgrims op weg naar Santiago vinden hun weg door de, op de grond aangebrachte, sint-jakobsschelp te volgen.

We parkeren onze camper langs de kant van de weg en gaan te voet via het Parque Belvis naar het centrum en de Plaza del Obradoiro. De Plaza del Obradoiro, vernoemd naar de voorgevel van de kathedraal, is het hart van Santiago de Compostella en is het echte eindpunt van de pelgrims. De Plaza wordt omringd door La Catedral, el Colegio de San Jerónimo en el Palacio de Rajoy. Ten noorden van het plein staat ook een 5***** parador, el Hostal de los Reyes Católicos.
De voorgevel van La Catedral is 18e eeuwse barok. We kopen een ticket van €6/pers en verkennen de basiliek en museum. Wel de moeite.
Het wordt te druk voor ons en we besluiten nog een eindje verder te rijden en ons een leuk restaurant te zoeken. Het wordt “Canto da Area” in Oia (naast Vigo). Het eten is hier enorm lekker, verse St-Jacobsschelpen, octopus… en niet duur. Schitterende ervaring en supervriendelijke eigenares.
We vinden hier geen goede slaapplek en rijden verder naar Soajo, aan het Parque National Peneda-Gerés. Hier is een leuke camperplaats en daar het in Portugal een uur vroeger is, kunnen we wat langer slapen.

We staan om 8u op. Eerst moeten we nog iets in orde maken. In Portugal is er tol (portagem) te betalen op snelwegen, en meestal is het mogelijk om met je creditcard direct bij het tolpoortje te betalen. Maar, er zijn wegen in Portugal waar je uitsluitend elektronisch kunt betalen en waar je kenteken wordt geregistreerd. Er zijn een paar mogelijkheden om die tol te betalen; of je vraagt een tolbadge aan, of je werkt met een prepaidkaart (TollCard) of je werkt met EasyToll. Wij namen dat laatste.
Met EasyToll worden de tolbedragen via tolpoorten met camera’s automatisch afgeschreven doordat het kenteken is gekoppeld aan een creditcard. Je moet jezelf registreren op “portugaltolls.com/en” en na het aanmaken van een account ontvang je een bewijs dat 30 dagen geldig is. De aanmelding kost circa € 0,75 en per rit wordt een starttarief van circa € 0,35 in rekening gebracht. Easytoll is alleen te gebruiken op snelwegen met elektronische tolheffing.
Eens dat in orde is, ontbijten we. Op de camperplaats is een gratis douche aanwezig, waar we dankbaar gebruik van maken.

Vlakbij de camperplaats in Soajo zien we kleine granieten huisjes, een indrukwekkende verzameling van korenschuren, die dateren uit de 18e en 19e eeuw. Hier sloegen de boeren hun oogst op, granen en vooral maïs, die hier in de regio veel verbouwd wordt. Het kruis op de daken dient om heilige bescherming van de inhoud te vragen, “het dagelijkse brood” van de dorpsbewoners.
We wandelen verder naar het centrale plein van Soajo, waar een unieke schandpaal staat en het vertrekpunt is van verschillende wandelroutes. De Caminho do Fé lus lijkt iets voor ons. Met goede moed verlaten we het dorp en volgen een steile, met keien geplaveide afdaling. Na 3km afdalen komen we aan een rivier en stappen over de Ponte da Ladeira, een middeleeuwse brug. De terugweg is lastig, maar mooi en na een 3-tal uur zijn we terug op ons vertrekpunt.

We zitten in het mooiste gebied van Portugal, het Peneda-Gerês Nationaal Park en we willen dat verder verkennen. We rijden via Miradouro da Pedra Bella, een indrukwekkend uitzichtpunt op 900m hoogte, naar Vieira do Minho. We zoeken ons een mooi uitzicht en nemen onze late lunch. Wat een luxe, eind september bij 28gr genieten van de prachtige omgeving.
We zetten onze weg verder en rijden, stoppen, wandelen en genieten van het mooie Peneda-Gerês. We gaan nog een koffie drinken in Vilarinho S. Romão en rijden door naar Caldas de Aregos. We parkeren ons aan het haventje met een mooi uitzicht over de Douro. Prachtige plaats om te overnachten.

We hebben goed geslapen en worden om 7u wakker. Na het ontbijt rijden we naar het rustige Ovadas. We parkeren onze camper en wandelen tussen het met hooi bedekte groen, de oevers van de beekjes en de stille hoeken van Senhora da Penha. Het zijn die plaatsen van rust en zuiverheid die ons gelukkig maken. Een paar kilometer verder ligt een brug met twee bogen, de Ponte da Panchorra, over de rivier Cabrum. We bevinden ons nu in het hart van het Montemuro-bergplateau, op een hoogte van bijna 1200 meter.
We laten Porto links liggen en rijden naar Aveiro, gelegen aan de schilderachtige Costa Nova. Aveiro wordt doorkruist door kanalen waarop de moliceiro-boten rondvaren. Deze slanke, kleurrijke boten die vroeger dienden om algen en zeewier uit de Ria te halen, worden nu gebruikt voor toeristische boottochten. Aveiro wordt ook het Venetië van Portugal genoemd, maar wij vinden dat sterk overdreven.
In het toeristenbureau krijgen we een map met de Art Nouveau route en die stappen we te voet af. De meeste gebouwen liggen langs het hoofdkanaal en de kade. Wat we eigenlijk nog leuker vonden was de wijk Beira Mar met Rua Domingos Carrancho. Daar staan oude visserswoningen en verschillende ervan zijn nu leuke barretjes.
Onze volgende stop is het 175km verder gelegen middeleeuwse stadje Óbidos, één van de best bewaarde vestigingsstadjes van Portugal. We parkeren onze camper op de camperparking (€6/nacht) en wandelen via het aquaduct naar de ingangspoort. Het is hier nog druk, maar ook héél mooi. Eens binnen de stadsmuren stappen we naar het goed bewaard kasteel tussen een labyrint van smalle straatjes en charmante witte huisjes. Mooie en gezellige plaats om onze mooie dag af te sluiten.

We gaan ontbijten bij Douglas Bortoletto pub & Bar, net na de poort in Óbidos en wandelen nog eens rond in het zeer rustige stadje. Als om 10u de tourbussen, afgeladen vol met toeristen, arriveren houden we het voor bekeken.
We zetten onze weg verder naar Tomar, de stad van de Tempeliers. We parkeren onze camper en stappen naar het Tourist Office, daar krijgen we de info die we nodig hebben om de stad te verkennen. Onze eerste bezienswaardigheid is het kasteel van de Tempeliers en het monumentale Convento de Cristo (€6/pers). De Charola is het oudste deel. Dit priesterkoor van de Tempeliers dateert uit de 12e eeuw, net zoals het kasteel, dat indertijd het meest moderne en vooruitstrevende militaire bolwerk van het koninkrijk was en is geïnspireerd op de versterkingen van het Heilig Land. Het priesterkoor werd in de 16e eeuw omgebouwd tot hoofdkapel in opdracht van koning D. Manuel I. Toen kreeg het geheel zijn schitterende pracht die tot op de dag van vandaag bewaard is gebleven en waarvoor het werd erkend als werelderfgoed.
Vervolgens brengen we een bezoek Tomar. Het oude middeleeuwse stadsdeel is gebouwd in kruisvorm, in de richting van de vier windstreken, met een klooster aan elk uiteinde. In het midden ligt het plein Praça da República, met de Hoofdkerk São João Baptista. In het westen bevindt zich de heuvel met het kasteel en het klooster Convento de Cristo. In de straten rond het centrum vindt u kleine winkeltjes en het oudste café waar u nog de heerlijke streekgebakjes kunt proeven: “queijadas de amêndoa”, “queijadas de chila” en de traditionele “Fatias de Tomar”, een zoetigheid op basis van eierdooiers die au bain-marie in een speciale ketel worden bereid. Deze ketel werd in het midden van de vorige eeuw uitgevonden door een blikslager uit Tomar.
We gaan dineren bij Sabores e Rubro, heel lekker en spotgoedkoop. We wandelen nog wat rond in de stad en gaan dan onze slaapplek voor deze nacht vervoegen,
de vroegere gemeenschapscamping, nu een camperplaats. Veel ruimte, rustig en gratis.

Om 9u zijn we op weg naar Abrantes, een mooi wit dorp aan de oevers van de Taag. We verkennen het dorp en het Castelo de Abrantes dat, zoals de meeste kastelen, er van verder beter uitziet dan van dichterbij.
We rijden door naar het 130km verder gelegen Evora, gelegen op een licht glooiende heuvel op de enorme vlakte van de Alentejo. We zijn van plan hier de rest van de dag te vertoeven en parkeren we ons direct op de gratis camperplaats naast de grote weg.
We stappen in 15′ naar het historische centrum, een waardevol cultureel erfgoed wat door de Unesco is benoemd tot Wereld Erfgoed. De stad, waar de smalle Moors aandoende straatjes in scherp contrast staan met de in overvloedig licht badende pleinen, is de moeite om te bezoeken, maar het is er zeer druk.
Vanavond gaan we in de camper iets licht eten, voorlopig geen zwaar diner voor ons.

We zijn vandaag vroeg op pad en rijden naar Monsaraz. Dit middeleeuwse dorp op de grens van Spanje, heeft door de eeuwen heen het traditionele karakter weten te bewaren. Als we door de grote toegangspoort het dorp betreden is het precies een reis terug in de tijd. We zijn hier vroeg en het is er nog heel rustig, we stappen via de Rua Direita naar het middeleeuwse kasteel en de toren Torre de Menagem.
Monsaraz is autovrij (er is genoeg parking buiten de toegangspoort) en de wit gekalkte huisjes geven het stadje een vriendelijk aanzicht. Het is de plaats bij uitstek om op je gemak door de smalle, met kinderkopjes geplaveide straatjes, te wandelen. In kleine winkeltjes worden lokale producten aan de man gebracht.
We stappen nog naar de centraal gelegen zestiende-eeuwse parochiekerk, de Igreja Matriz, met fraai vergulde altaren en beschilderde zuilen. De kerk is gebouwd in een mengstijl van barok en renaissance elementen. Voor de kerk staat als waarschuwing nog steeds een schandpaal.
Bij het wegrijden gaat op het dashbord van onze camper een waarschuwingslichtje branden. We vertrouwen het toch niet en rijden naar de dichtstbijzijnde Citroën garage (dat blijkt in Badajoz – Spanje) te zijn, een 60km verder. Gelukkig is er maar een kabeltje losgekomen en na 5′ is het gratis gerepareerd.
We rijden terug Portugal binnen en stoppen bij Elvas. We vinden hier gemakkelijk een mooie en rustige parkeerplaats met zicht op het aquaduct van Amoreira, vlak bij het centrum. We installeren ons en lopen langs het aquaduct (die 7km lang is) naar het grootste gebastioneerd fort ter wereld waarvan de stervormige verdedigingsstructuren met een omtrek van 10 km een unieke getuigenis zijn van de evolutie van de militaire strategie tot in de 19e eeuw. De fortificaties van Elvas zijn vandaag erkend als werelderfgoed.
We gaan dineren bij Acontece en eten heel lekker.

We verlaten Elvas en rijden verder naar het zuiden. Onze eerste stop is Alcacer do Sal, sierlijk gelegen aan de rechteroever van de Sado rivier. We parkeren ons aan de overkant van de rivier en verkennen het stadje. Een wandeling door Alcácer do Sal onthult een betoverend deel van de stad met steegjes en trappetjes die naar het zoveelste kasteel leiden. Voorlopig hebben we kastelen genoeg gezien en we laten deze aan ons voorbij gaan.
We rijden verder naar Carrasquiera aan de Atlantische Oceaan. Dit dorpje heeft een kleine authentieke vissershaven, genaamd Cais Palafitico da Carrasqueira, aan de monding van de Sado-rivier. Hier werd een unieke constructie gebouwd door de lokale vissers in de jaren ‘50, een doolhof van pieren die gebouwd zijn op verschillende ongelijke houten pijlers, afgewisseld met typische vissershutten. We lopen hier wel een paar uur rond, schitterend om te zien. Wij waren hier bij eb, volgens ons het mooist.
We volgen verder de Atlantische Oceaan en stoppen bij Porto das Barcas, een klein vissershaventje. Wij stappen de kliffen op en krijgen een prachtig zicht op de zee met inhammen. Mooi.
Onze voorlaatste stop voor vandaag is het 80km verder gelegen Carrapateira. We parkeren ons en wandelen door de duinen waar de rivier Ribeira da Carrapateira in de zee uitmondt. Na een tijdje vertrekken we naar Lagos en checken in bij camping parque de campismo obitur Valverde. We zijn moe en na een deugddoende douche duiken we ons bedje in. Morgen is vroeg dag, want we willen voor de toeristen aan de Ponta da Piedade staan.

Om 7u30 zijn we reeds op weg naar Ponta da Piedade. We willen deze kliffen vooral nog eens zien omdat we hier 20jaar geleden nog waren. Er zal ondertussen waarschijnlijk veel veranderd zijn.
De parkeerplaats is nog leeg en na het parkeren drinken we nog snel een koffie.
We zetten onze wandeling in naar de prachtige rotsformaties die zich vanuit Lagos uitstrekken in de Atlantische oceaan. We dalen eerst via een trap van 182 treden af naar het heldere water. De zon schijnt door de gaten van de rotsformaties heen, waardoor het licht mooi reflecteert op het water. Dit allemaal terwijl de golven met veel geweld tegen de rotsen aan beuken.
Daarna doen we een schitterende kustwandeling richting Porto de Mos en Praia da Luz. Heel mooi. Tegen 10u houden we het voor bekeken en terwijl de tourbussen horden toeristen dumpen zijn wij op weg naar het natuurgebied Ria Formosa, gelegen tussen Faro en Tavira. Daar bevindt zich een 60 kilometer lange lagune met daaromheen een labyrint van eilanden, schiereilanden, zandbanken, witte stranden, duinen met de meest bijzondere flora en fauna. We beginnen bij het informatiecentrum (Centro de Educação Ambiental de Marim), die ons de beste paden en observatiepunten aangeven. Zonder boot zijn we een beetje beperkt, maar we kunnen toch veel van dat moois aanschouwen.
We rijden dan verder naar het rustige vissersdorpje Fuseta. Hier heeft de bouwwoede nog geen overhand gehaald en er is nergens hoogbouw te bespeuren. We parkeren ons en wandelen rond in het gezellige plaatsje en stappen daarna naar de kust. Hier vormt de Ria Formosa een kilometerslange lagune en pas bij laag water wordt de omvang zichtbaar.
Alhoewel we hier een mooie slaapplaats hebben, beslissen we toch om de Algarve na 1dag te verlaten en terug meer in het binnenland onze reis verder te zetten. Daar voelen we ons meer thuis, in de rust van de natuur.
We rijden om 17:30 naar de vallei van Guadiana en het Parque Natural do Vale do Guadiana. Daar verschijnt, omringd door niets anders dan natuur, het dorpje Mértola met karakteristieke witte huizen en rode daken tussen de heuvels. We vinden er een leuke gratis camperplaats aan de Guadiana, wassen ons en gaan op zoek naar een leuke plek om te eten. De keuze valt op Resto Tamuje en eten voorgerecht, hoofdgerecht, dessert en fles wijn voor €50,5/2 pers. Ongelooflijk en héél lekker.

Vanuit onze camper zien we het Kasteel van Mértola liggen als stille getuige van de Moorse overheersing in de tiende eeuw. We stappen van de rivier via trappen naar de Igreja de Nossa Senhora da Anunciação, met andere woorden, de kerk van Mértola. Deze kerk is een uniek bouwwerk. Het is namelijk een voormalige moskee uit de elfde eeuw, waarvan de architectuur nog grotendeels in de huidige kerk terug te zien is.
We wandelen door het mooie dorp maar het is nog vroeg en er is weinig bedrijvigheid. Na een uurtje hebben we het hier gezien en we gaan de Mina de São Domingos, een verlaten kopermijn, bezoeken.
Wat ooit een belangrijke kopermijn met een bruisend mijnwerkersdorp was, is nu een verlaten plek met ruïnes. De belangrijkste mijnschacht is meer dan duidelijk te herkennen, volgelopen met water, waardoor er een soort meertje is gevormd. Om het meer heen zien we steensoorten in allerlei kleuren en het water zelf is sterk verontreinigd door zwavelzuur.
Naast het meer staan de ruïnes van het oude mijnwerkersdorp en als we erdoor wandelen zien we nog de restanten van oude huizen, een schoorsteen, het laadplatform van het station, de oude kantoren en meer. Wel een toffe ervaring.
We zetten onze weg verder en rijden langs de Spaanse grens naar Baragem de Alqueva. Onderweg is het droog en dor, olijfbomen worden afgewisseld met kurkeiken. Baragem de Alqueva is schitterend, het grootste, niet-natuurlijke meer van Europa met méér dan 1.000 kilometer oever en tientallen eilanden. We zetten ons in de schaduw van de grote boulders die overal op het terrein verspreid liggen en eten onze lunch op.
We rijden dan naar Guadelupe om de megalieten route te bezoeken. Via een hobbelige 4km lange onverharde weg komen we aan een heuvel, omringd door kurkeiken. Daar ligt Cromeleque dos Almendres, één van de grootste en oudste steencirkels van Europa, opgebouwd uit 95 eivormige megalieten. Op sommige van de menhirs zijn gravures te zien. Waarschijnlijk had de cirkel een religieuze en ceremoniële functie.
We gaan boodschappen doen in Evora en parkeren ons voor de nacht op de reeds gekende camperplaats in Evora.

We rijden via binnenwegen naar Marvão. Onderweg is het een aaneenschakeling van wijnbouw, olijfbomen, kastanjes… Als we mensen kastanjes zien plukken (meer oprapen) stoppen we. Met handen en voeten wordt ons uitgelegd wanneer de kastanjes rijp zijn en hoe ze verzameld worden. Leuke.
Na een 2-tal uur komen we in Marvão, gelegen op het hoogste punt van de Serra de São Mamede.
Als we de ommuring binnen stappen onthult zich een mooi geheel van traditionele Alentejo architectuur, meestal gemaakt van lokaal graniet. We wandelen door de smalle straatjes vol prachtige huizen en we stuiten dan natuurlijk op het altijd aanwezige kasteel. We bezoeken de kerk Igreja de Santa Maria, verbouwd tot gemeentelijk museum. Daarnaast zijn er ook nog de kerk Igreja de Santiago, de renaissance Capela do Espírito Santo en het klooster Convento de Nossa Senhora da Estrela (die staat buiten de stadsmuren), maar die hebben we alleen van buitenaf gezien. Marvão laat voor ons een diepe indruk achter, wij vinden het één van de meest authentieke bergdorpjes van Portugal en eentje die nog niet overspoelt wordt door horden toeristen. Houden zo!
We zetten onze weg verder naar Monsanto, nog steeds langs de Spaanse grens. We krijgen niet genoeg van de schitterende rotsformaties langs de weg en doordat er geen verkeer op de weg is, stoppen we ook veel.
We zoeken een overnachtingsplaats en vinden die bij Terreiro das Bruxas. Het is een simpele, kleine camperplaats midden in het dorp. Er is niet veel te beleven, maar het is er rustig en dat is hetgeen we zoeken na toch een zware dag.

We tanken water, legen ons toilet en vertrekken vroeg naar Covilhã. We zoeken in het tourist office naar info over het Serra da Estrela Natural Park en vinden die maar met mondjesmaat. We doen onze boodschappen voor de volgende dagen en na een terrasje vertrekken we naar het Serra da Estrela Natural Park.
Er is (gelukkig) praktisch geen verkeer op de smalle baantjes. Wat is het hier schitterend! Het landschap wordt gedomineerd door stenen, rotsen en kliffen. Enorme ronde, afgesleten rotsen liggen over elkaar en kijken uit over prachtige landschappen. Omdat dit het hoogste punt van het vasteland van Portugal is en hier meer regen valt dan in de rest van het land blijft het hier, ook na de zomer, redelijk groen.
Na een prachtige rit met veel haarspeldbochten komen we aan bij Torre, de hoogste piek, die 1993m meet. Het is hier koeler en we profiteren ervan om hier te lunchen. We proberen de beroemde bergkaas “Queijo da Serra”, het meest karakteristieke product van deze regio. Deze kazen van schapenmelk worden ambachtelijk gemaakt volgens eeuwenoude technieken waarbij distelbloemen worden gebruikt als stremsel . De boterachtige, gelige kaas bevalt ons ten zeerste.
We rijden verder naar Guarda via Seia, Manteigas en Valhelgas. Het is opnieuw een mooie rit door de Serra da Estrela en als bij Valhelhas de Rio Zêzere ons komt vervoegen weten we niet waar eerst kijken. We komen in de late namiddag aan in Guarda en hebben nog tijd zat om die te verkennen. We zoeken ons een plaats op Parque de Campismo da Guarda (€ 13,5/2pax+camper), een eenvoudige camping, maar goed gelegen. We douchen en gaan het stad in.
Met een hoogte van 1.056 m is Guarda de hoogste stad van heel Portugal en ligt tussen de bergen van de Serra da Estrela, waardoor je vanaf alle kanten een prachtig uitzicht hebt over het omringende landschap.
We wandelen tussen de granieten gebouwen in het oude stadscentrum waar vooral de 14e-eeuwse Sé-kathedraal de aandacht opeist. Maar ook de Torre de Menagem en de Torre de Ferreiros zijn de moeite. En we vergeten natuurlijk de Joodse wijk niet, een doolhof van autovrije, smalle straatjes.
We gaan dineren bij Restaurante Belo Horizonte, een familierestaurant met goede keuken. Echt een aanrader.

We staan vroeg op, want vandaag beginnen we eigenlijk aan de terugrit naar huis. We rijden in 4u (200km) de panoramic Circuit naar Miranda do Douro. Schitterende weg, met prachtig uitzicht over de Douro en de terrassen met wijngaarden. We stoppen regelmatig, nemen mooie foto’s en genieten van de rustige omgeving.
We rijden dan de Spaanse grens over en rijden door tot in Miranda de Ebro (360km). Daar overnachten we op de camperplaats aan E. Leclerc, niet de mooiste plaats, maar rustig en ideaal als doorrij overnachting.

Om 7u zijn we al op weg. We doen een kleine omweg omdat we liever langs de Baskische kust huiswaarts rijden. Onze eerste stop is het 120km verder gelegen Gaztelugatxe, een klein schiereilandje dat met het vaste land slechts is verbonden via een stenen brug die overgaat in een 231 tellende steile stenen trap. Bovenop staat de ‘Ermita San Juan de Gaztelugatxe een oude 10e eeuwse kapel. Deze kapel is een mythisch-reglieuze plaats voor de vissers. De klok van de kapel waarschuwde de zeelieden wanneer er storm op komst was. Het interieur is volgehangen met gelofte geschenken uit dankbaarheid voor het overleven van schipbreuken.
We rijden dan langs de kust verder en lassen een stop in bij het mooie Saint-Jean-de-Luz. Het is hier héél druk en we zijn hier dan na een uurtje terug weg. We eindigen onze dag in Aureilhan waar we een mooie en rustige slaapplaats vinden bij l’étang d’Aureilhan.

We wandelen in de vroege ochtend langs L’étang d’Aureilhan, héél schoon en rijden naar Arcachon. Het is jaren geleden dat we hier nog waren en ongelooflijk hoe het hier veranderd is. De massieve duinen, Dune du Pilat, zijn nog hetzelfde, maar de aangelegde parkings (€ 8) en de omkadering zijn fenomenaal. Het is wel nog eens leuk de duinen te beklimmen, maar de vroegere sfeer is weg.
We rijden dan maar verder en eindigen in het mooie Mornac-sur-Seudre. We parkeren ons op de mooie camperplaats (€15,5/24u) en stappen door de geplaveide straten van Mornac-sur-Seudre, een bewaard gebleven dorp in de Charente-Maritime. Gelegen aan de oevers van de Seudre heeft deze voormalige vissers- en handelshaven zijn karakter behouden. We raken in de ban van de middeleeuwse romantiek, romaanse kerk, traditionele wit geverfde huizen en veelkleurige hutten. We wandelen langs de vissershuisjes waar hun bootjes in de avondzon liggen te dobberen. Schitterend!
We gaan dineren bij “La Cambuse”, héél lekkere Linguini met gamba’s.
We maken nog een avondwandeling, een mooier einde van een reis kan een mens niet hebben.

We staan op om 7u, ontbijten en gaan nog wat ochtendfoto’s nemen van het leuke dorp.
Nu wordt het tijd om de laatste rit naar huis te volbrengen. We vangen om 10u de 800km lange rit aan en om 20u zijn we thuis.