REISVERSLAG PERU – BOLIVIË 2023

We vertrokken om 3u15 thuis, parkeerden onze wagen in Vilvoorde en namen daar een gereserveerde taxi naar de luchthaven.
Om 6u steeg onze eerste vlucht op, naar Schiphol en om 9u55 dan naar Lima. De vlucht duurt 12,5u en gelukkig zitten we in business, een late upgrade.
Om 15u30 lokale tijd landen we (7u tijdsverschil), verliezen geen 5’ bij de paspoortcontrole en pikken onze bagage op.
We proberen een SIM te kopen maar de shop is gesloten. We gaan nu naar Green taxi en betalen voor een taxi naar Miraflores (S/65=€15). Rond 17u komen we aan bij ons hotel, Arawi Miraflores Prime, checken in en gaan douchen. Het is ondertussen donker en we zijn beiden toch wat moe en we hebben geen zin om in het donker Lima te gaan verkennen.
We gaan dan maar vroeg slapen, morgen begint onze trip echt.

We zijn redelijk vroeg wakker en nemen een taxi (S/70) om 8u naar de luchthaven van Lima. Het is druk onderweg en om 9u staan we aan de Domestic airport (zelfde gebouw als internationale vluchten). Alles verloopt ontzettend vlot en om 11u hangen we in de lucht. Landing om 12u30 en de shuttle taxi van ons hotel (Los Tambos) staat ons op te wachten. We betalen daarvoor S/35.
Na een half uur staan we in ons hotel, checken in en gaan lunchen bij La Benita. La Benita is gelegen in een soort binnenplaats van het mooie Iglesia de la Compañia, een Jezuïeten Complex.
We verkennen de stad rond het mooie Plaza de Armas en zoeken ondertussen een reisbureau om de Colca Canyon te bezoeken. We boeken een 3-daagse trip naar de Colca Canyon voor S/140/p zonder hotel (dat hadden we zelf al geboekt) bij Acuarius Travel. We hebben verschillende reisbureaus afgedaan, maar ze waren allemaal identiek, behalve in ons hotel, die vroegen 105 US$.
We gaan dineren bij Misti, niet slecht maar ook niet meer dan dat.
We slenteren nog wat rond en op Plaza de Armas en gaan dan maar slapen.

Na een super nacht zijn we om 7u wakker. Na een lekker ontbijt gaan we om 8u30 op stap. We verkennen de Iglesia de la Compaña, een mooi gerestaureerde Jezuïetenkerk. In de binnentuin is ook een café gevestigd (Misti Café) waar we een lekkere espresso en een verse pineapple juice drinken.
Daarna zetten we koers naar het Monasterio de Santa Catalina, een stad binnenin Arequipa. Inkom S/ 45/pp, maar wat een prachtige plaats. Het duurt 3 uur vooraleer we alles gezien hebben.
Onze volgende stop is de Mercado San Camilo, een overdekte marktplaats. We slenteren er wat rond maar hebben het vlug gezien. Niet de beste markt die we al zagen.
Het is ondertussen reeds lunchtijd en we gaan eten bij Polleria Astoria, een paar blokken van de marktplaats.
We gaan nu naar het Museo Santuarios Andinos (S/20/p). Het museum kan enkel met gids bezocht worden. Na de film over de ontdekking van het Inca meisje Juanita, die 500 jaar geleden geofferd werd. Het is een ongelooflijk interessant verhaal en op het einde van de toer zien we dan “The Ice Maiden” Juanita.
Het is ondertussen al late namiddag en we gaan een Pisco Sour drinken bij Misti. Het is Happy Hour en dus 2 Pisco Sour voor maar S/25.
We maken nog een wandeling door het Historic Center, gaan douchen en maken ons klaar om te dineren. Onze keuze valt op Kao Thai, een Thais restaurant gecombineerd met Peruvian Cuisine. Het is ongelooflijk lekker!
We maken nog een leuke wandeling, snuisteren nog wat in de lokale winkeltjes en keren dan terug naar ons hotel om alles klaar te maken voor onze 3-daagse trip naar de Colca Canyon.

Om 7u30 staan we klaar bij ons hotel te wachten op transport die ons naar Chivay en de Colca regio moet brengen. Rond 8u arriveert die, wat te laat omdat in een ander hotel de mensen die ook meegingen, niet klaar waren. We zijn met 12 mensen in ons busje van 18 personen, ruimte zat dus. We hebben dan natuurlijk de chauffeur en een gids die perfect Engels spreekt. We zijn met een selecte groep, een Duits koppel (3 maand op reis), een Engels koppel (3 maand op reis), 6 Peruviaanse chica’s en wij natuurlijk (6 weken op reis).
Het eerste deel verloopt moeilijk, uit Arequipa geraken. Alles staat vast, maar onze chauffeur geraakt er door. Het blijft echter moeilijk rijden door de vele trucks die bijna niet boven geraken op de bochtige bergwegen. Dat duurt tot de weg splitst richting Puno/Cusco en Chivay. Vanaf daar is het rustig rijden met regelmatig een foto-stop of een pippi-stop waar we dan een coca thee drinken tegen de hoogteziekte.
We rijden het beschermd gebied Tocra Pampa binnen en bijna meteen zien we wilde vicuñas, samen met Guanaco. Tof! We stoppen en kunnen mooie foto’s nemen.
Onze volgende stop is bij een herder met alpaca’s en lama’s. Schitterend hoe tam die beesten zijn.
We zetten onze reis verder en bij het passeren van een veld vol grote rotsen zien we opeens Viscacha’s lopen, een soort konijn met een hele lange staart. We proberen er dichterbij te geraken, maar dat lukt niet.
We blijven nu maar stijgen en op mijn hoogtemeter passeren we de 4.000m grens, zo hoog zijn we nog nooit geweest. Hopelijk waren onze acclimatisatie dagen in Arequipa lang genoeg. Als we op 4.900m komen zitten we op het hoogste punt van onze trip. We maken een wandeling en voelen direct dat we bij een minieme inspanning al naar adem moeten happen.
Gelukkig is het vanaf nu dalen naar een weliswaar hoge 3.600m in Chivay.
We gaan allemaal samen lunchen ……….. een buffet (S/38/pers). Niet echt ok en veel te duur. Niet voor herhaling vatbaar.
Iedereen wordt naar zijn hotel gebracht, wij naar Colca Canyon Hotel, heel mooi en heel nieuw, maar we zaten er alleen. De receptie blijft 24u bemand, enkel voor ons. Het valt ons ook op hoe weinig toeristen er hier zijn.
Om 15u gaan we naar de hot springs van Chacapi, inkom S/15/pers. Het water is warm, de setting redelijk, maar toch vonden we het toch een beetje te toeristisch. Wij komen hier niet terug.
We keren tegen 17u terug naar ons hotel, douchen en verkennen het mooie dorp. Er heerst een gezellige sfeer, veel lokale verkoopsters in traditionele klederdracht proberen hun waren aan de man te brengen.
Rond het plein zijn er veel restaurants, echt veel, maar nergens zit een kat. We lopen er zeker 10 af en nergens is er een tafel bezet. We kiezen voor Maray Restaurante (tip van onze hotel receptionist) en beklagen het ons niet. Super lekker eten voor een schappelijke prijs.
Ondertussen beginnen we toch een beetje hoofdpijn te krijgen door de hoogte en beslissen om in ons bed te duiken. Morgen moeten we vroeg opstaan om de Colca Canyon te bezoeken. Om 20u00 liggen we al te ronken.

Onze wekker staat op 5u30 maar we zijn al reeds wakker. We hebben een super nacht achter de rug. Geen last meer van hoofdpijn.
We ontbijten om 6u en worden om 6u30 opgehaald. We rijden eerst naar Yangue, een leuk dorpje met een mooie kerk. Daar worden we reeds verrast door een groep meisjes die een dans uitvoeren. Dat hoefde echt niet voor ons en blijkbaar ook niet voor de rest van de groep. Maar, ok, ondertussen bezoeken we de kerk en drinken een coca thee (goed tegen hoogteziekte, zeggen ze). We rijden dan door, stoppen nog een paar keer onderweg voor foto’s van de prachtige omgeving.
Het volgende dorp waar we stoppen in Maca. Het is ook hier een beetje een circus, kraampjes met prullaria, een arend die, als je wil, op je arm komt zitten, alpaca’s versierd in alle kleuren… Wij gaan maar terug de plaatselijke kerk met een bezoek vereren…
Buiten nog een paar vlugge foto opp is het nu linea direct naar Mirador Cruz del Cóndor (en net daarvoor moet je nog een boleto S/70/pers kopen) waar we om 8u45 aankomen. Dit is de plaats waar de Condors hopelijk in de thermiek van de diepe canyon rond cirkelen.
De canyon (de 2de diepste van de wereld) is hier smal en daardoor is hier veel thermiek aanwezig. We zien direct 2 jonge condors op de rotsen (ver weg) zitten. We wachten en wachten en ineens rond 9u15 (het wordt warmer) beginnen ze rond te cirkelen. Er komen ondertussen ook volwassen Condors mee doen en op een bepaald moment tel ik er negen. Ze cirkelen rond ons en soms suizen ze op amper 2 meter van ons voorbij. Wat een sensatie! Na 45’ zit het erop en is het tijd voor een mini trekking van 30’ om dieper de canyon te kunnen inkijken.
Tegen 11u keren we dan terug naar Chivay en we nemen afscheid van de groep. Die keren terug naar Arequipa terwijl wij nog een dag langer blijven.
We gaan lunchen bij Caber Grill House en eten een sandwich die op niks trekt. Dan maar het dorp deftig verkennen en wandelen tot buiten het dorp om de mooie Inca terrassen (500 jaar oud) te bewonderen.
We keren terug naar het dorp, gaan een lekkere espresso en cappuccino drinken bij Aromas Caffee. Beste koffie tot nu toe.
‘s Avonds gaan we terug dineren bij Maray Restaurante en het is weer super lekker. Spijtig voor de eigenaar dat we er terug alleen zitten. Er zijn echt héél weinig toeristen.
Na nog een mooie wandeling gaan we weer redelijk vroeg slapen.

We slapen uit vandaag en gaan om 8u ontbijten. Daarna verkennen we Chivay en maken een mini-trekking op de slopen rond Chivay. Echt mooi. We zien hoe de boeren werken op de terrassen en de uitzichten zijn ronduit schitterend.
We gaan een sandwich eten bij Aromas Caffee met een lekkere espresso machiato en drinken daarna nog een vers mix fruit.
Ondertussen is het 13u en eindelijk hebben we iemand van Acuarius Travel vastgekregen die ons kan vertellen wanneer en hoe we kunnen terugkeren naar Arequipa. Ze sturen ons de whatsapp gegevens van de gids en die vertelt dat hij ons komt oppikken om 13u30. Dat blijkt dan natuurlijk om 14u30 te zijn en de minibus is een gewone aftandse lokale bus. Gelukkig is het een zeer goede chauffeur die geen risico neemt. Als we bijna in Arequipa zijn, geraken we in een monsterfile (normaal blijkbaar) waardoor we pas om 19u30 aan ons hotel geraken.
We hebben heel veel honger en gaan direct naar ons favoriete restaurant in Arequipa, Kao Thai. Als we daar aankomen zitten daar ook oude bekenden, de Engelsen die in onze eerste groep naar Colca zaten. Ze nodigen ons uit en het wordt een avond van lekker eten, drinken en verhalen uitwisselen.
We gaan daarna maar slapen, morgen moeten we er vroeg uit om onze vlucht naar Cusco te halen.

Net voor de wekker om 5u afloopt worden we wakker. We nemen een taxi (S/35) naar de luchthaven van Arequipa en checken in voor de vlucht naar Cusco. We gaan dan nog ontbijten bij Starbucks en tegen dan is de vlucht klaar voor boarden. Perfect op tijd vertrekt het vliegtuig en om 9u staan we aan de grond in Cusco. Het is een mooie vlucht, circuleren tussen de hoge pieken van de Andes.
We hebben online een taxi besteld bij Taxidatum (S/120) om ons van Cusco naar Ollantaytambo te brengen. De taxichauffeur staat inderdaad op ons te wachten en na een mooie rit (met verschillende fotostops) staan we voor Casa Inka B&B, ons hotel voor de volgende 3 dagen.
We checken in en gaan lunchen bij QoriIlari, op de Plazas de Armas. Lekker.
We beslissen om eerst naar Pinkulluna te gaan, die site ligt mooi in de zon. We gaan via Calle Lari, daar is na een 100 tal meter een doorgang naar de site. We betalen S/10/pp, alhoewel volgens lokalen de site gratis zou moeten zijn. We hebben voor die S/10 geen zin in discussie.
Het pad is steil, echt steil en soms happen we naar adem, niet abnormaal op 3.000m hoogte, maar het is het waard. Buiten de mooie site hebben we ook een mooi zicht op de Ollantaytambo Ruins aan de overkant van het dorp.
We gaan in het dorp wat drinken en stappen daarna naar Quelloraqay, een minder bekende Inca site aan de andere kant van het dorp. Deze is echt ook interessant en we lopen er, buiten een ander koppel, helemaal alleen. En ze is gratis.
Daarna gaan we naar de Ollantaytambo Ruins, niet om die te bezoeken, dat is voor morgen, maar om de Boleto Turistico (S/130/pp) te kopen. Die is 7d geldig en kan gebruikt worden om de meeste bezienswaardigheden in de omgeving en rond Cusco te bezoeken (buiten Machu Picchu natuurlijk).
We gaan daarna douchen en gaan terug eten bij Restaurant Qóriillari. Het is net Happy Hour en we hebben 2 Pisco Sour voor S/15 als aperitief.

Ontbijt is vanaf 8u en is lekker. Daarna gaan we naar Ollantaytambo Ruins, voor de toeristenbussen aankomen. De site ligt mooi in de zon en we stappen met volle moed binnen. Heel indrukwekkend! We verkennen de site tot de middag en gaan dan eens naar de Inca Bridge kijken. Niet zo fotogeniek, maar wel de start van de Inca Quarry, die we een paar kilometers volgen langs de rivier. Heel mooi, maar we krijgen honger en keren dan maar terug en gaan eten bij El Albergue. Deze B&B en restaurant ligt effectief op het perron vanwaar de trein naar Aguas Calientes vertrekt. Het eten is een stuk duurder dan ons vast adres. De Alpaca steak is wel heel lekker.
We keren terug naar Plazas de Armas waar we een ijscrème kopen en op een bankje de toeristen gadeslaan. Heel grappig hoe mensen die zo’n tour boeken geen enkele zelfbeschikking hebben. Ze worden met een minibus naar de site gebracht, krijgen een vertrekuur en gids mee en na 10 trappen kan de helft niet meer mee en loopt helemaal verloren. Je ziet de paniek als ze hun groep zien verder stappen en weten niet wat te doen. Als ze dan toch weer gegroepeerd zijn, worden ze naar een restaurant geleid waar ze weer niet kunnen kiezen wat ze gaan eten. We vinden het eerst heel leuk, maar beseffen ook dat die mensen waarschijnlijk niet echt genieten van hun one-in-a-lifetime reis.
We slenteren nog wat rond in de mooie smalle straatjes, doen nog wat inkopen voor morgen en keren terug naar ons hostal. We werken ons verslag bij en voor we gaan slapen lezen we nog wat over Machu Picchu. Je wil daar niet onvoorbereid aankomen.

De wekker loopt af om 3u30, waauw, da’s vroeg. Om 4u stappen we naar het station van Ollantaytambo, een kilometer verderop. We zijn ruim op tijd en kunnen nog een koffie drinken vooraleer we om 4u45 de controle passeren. Om 5u20 vertrekt de trein van Perurail voor een tocht van 1,5u naar Aguas Calientes, tegenwoordig MachuPicchu Pueblo genoemd (dat klinkt beter, denken ze) waar we om 7u het station binnenrijden. We kopen ons een duur busticket (24$/pp h/t) om naar Machu Picchu te rijden. Het alternatief is een wandeling van 2 uur langs dezelfde weg als waar de bus rijdt. Er is eigenlijk geen lange rij (zoals in het hoogseizoen) wachtenden aan het busstation, er staan maar 4 mensen voor ons. We kopen in de bakkerij “Le Boulangerie de Paris” nog een paar koeken en een cappuccino. Om 7u15 vertrekt de bus en om 7u40 staan we aan de incheckbalie van Machu Picchu. Ons ticket is vanaf 8u, dus moeten we wachten tot exact 8u, geen minuut eerder. Er werd gezegd dat een gids nemen verplicht zou zijn in 2023, maar dat is onjuist. Wij hebben er ieder geval geen genomen.
Maar dan stappen we eindelijk de site binnen. We hebben gekozen voor circuit 1, de langste en zwaarste toer, maar we willen natuurlijk bij de “Caretaker’s Hut” staan, het allesomvattende beeld van de gehele site. Dus, na de ingang direct naar links en dan een paar honderd meter stijgen tot we op de terrassen bij de hut staan. En daar ligt Machu Picchu, te blinken in de ochtendzon. Schitterend! Daarna is het een opeenvolging van hoogtepunten, te veel om allemaal op te noemen. We springen dan over naar circuit 2 die gans het onderste gedeelte omvat.
Om 12u zijn we rond. We hebben alles wat we wilden op ons gemak kunnen bezichtigen.
Buiten op een paar heikele (lees: smalle) punten hebben we niet het gevoel dat er veel toeristen zijn. We hadden het veel erger verwacht.
Machu Picchu zal zeker één van de hoogtepunten van onze reis worden, zoveel is duidelijk. De verwachte (in onze hoofden) massa toeristen met bijkomende wachttijden voor bus en stampvolle treinen was er niet.
We keren terug met de bus (zonder wachttijden) naar Aguas Calientes en gaan lunchen bij Totos House. Niet slecht.
We verkennen het uit zijn voegen barstende dorp, maar kunnen echt niks ontdekken wat ons interesseert. We gaan dan maar de tijd doden in “Le Boulangerie de Paris” tot we onze trein om 15u20 terugnemen naar Ollantaytambo.
‘s Avonds gaan we terug eten bij Restaurant Qóriillari, Happy Hour Pisco Sour (2 voor S/15) en eten terug heel lekker.
Daarna is onze pijp uit, we gaan slapen na een lange, maar een topdag!

Na het overvloedige ontbijt komt de online bestelde taxi (Taxidatum) ons stipt om 9u ophalen aan ons hotel. Onze eindbestemming is Cusco maar via een aantal bezienswaardigheden onderweg. We wensen Moray, Salineras de Maras en Chinchero te bezoeken. Prijs voor deze tour tot Cusco is 60$/taxi.
We verlaten Ollantaytambo en rijden via een onverharde weg naar Moray. Het is een leuke weg met veel fotostops. Na een 40-tal minuten bereiken we Moray (ingang zit in boleto tourist), een Inca site met concentric terrassen, cirkelvormige terrassen met hetzelfde middelpunt. Het lijkt een beetje op een amfitheater. Waarschijnlijk werd dit gebruikt als een soort proeftuin om verschillende gewassen te testen.
We rijden door naar Salineras de Maras (inkom S/10 pp), een spectaculaire plaats met duizenden naast elkaar gelegen zoutpannen die sinds Inca tijden gebruikt worden. Een hot-spring op het bovenste deel van de vallei stuurt een smalle stroom erg zouthoudend water naar de Zoutpannen. De zon en de wind doen de rest.
Daarna is Chinchero aan de beurt, met als hoogtepunt de koloniale kerk en de Inca ruïnes. Beiden zijn heel mooi en we zijn er, samen met wat verkoopsters, alleen.
Om 14u bereiken we dan Cusco, we checken in bij Hostal El Peregrino. Het hostal is schitterend gelegen, praktisch op de Plaza del Armas.
Na het inchecken gaan we een late lunch nemen bij Tunupa Grill, zeer lekker met uitzicht op de Plaza del Armas.
We verkennen de straatjes rond het centrale plein en maken zo een rustig einde aan toch weer een zware dag.

In de omgeving van de stad Cuzco liggen veel archeologische sites uit de Inca periode die we willen bezoeken. We willen geen georganiseerde tour en dus zoeken en vinden we een taxi die ons naar die plaatsen kan brengen. Onze eerste stop is Tambomachay, het “El Baño del Inca” gebouwd op een natuurlijke bron met terrassen, nissen en een reeks aquaducten. Waarschijnlijk was dit een soort kuuroord voor de betere families. We zijn hier alleen, tonen onze Boleto Turistico en wandelen de site op. De natuurlijke bron bestaat nog en geeft een goede indicatie hoe het hier moet geweest zijn.
We rijden dan verder naar het vlakbij gelegen Puca Pucara, een archeologische site van militaire ruïnes. Dit fort is gemaakt van grote muren, terrassen en trappen en had als doel de verdediging van de stad Cuzco. Hier zijn we op een halfuur rond, want enkel de buitenmuren van het fort (in een mooie setting) liggen hier nog.
Van Puca Pucara rijden we naar het amfitheater van Q’enqo, een grote kalkstenen rots met uitgehouwen kanalen. Er mag niet meer op de rots gestapt worden zodat we met moeite de Inca-gravures kunnen zien. Wat we wel zien zijn een reeks grotten, altaren en holtes die zouden zijn gebruikt om water te verplaatsen. De site werd tijdens de Inca-periode gebruikt als tussenstop voor pelgrims. Er zijn ook indicaties dat hier mummificatie plaatsvond. Mooie en interessante site.
Het is al na de middag als we de prachtige site van Sacsayhuamán binnentreden. We hebben onze taxi bedankt voor bewezen diensten, van hieruit keren we wel te voet terug naar het centrum van Cuzco.
De Sacsayhuaman Unesco-site zelf is een buitengewone plek met drie terrassen die dienen als fortificatie, gebouwd door de Inca’s. Zodra we binnenkwamen, waren we onder de indruk van de grootte van het hele complex van de Sacsayhuaman en het valt ons terug op met welke precisie de enorme rotsblokken in elkaar gezet zijn. De heel zware rotsblokken, sommigen wegen meer dan 100 ton, zijn er nog allemaal. Kleinere zijn verdwenen omdat de Spanjaarden die gebruikten om hun huizen te bouwen.
Het enorme complex helemaal verkennen neemt wel wat tijd in beslag. We slenteren tussen de reuze rotsblokken, klimmen op trappen, lopen door deurgaten en blijven versteld staan van de bouwkunst van de Inca’s.
In de late namiddag wandelen we dan in een dikke 2u naar het centrum van Cuzco. We slenteren nog wat rond, gaan douchen en dineren bij het schitterende restaurant Ceviche Seafood Kitchen. Super lekker!
Na een obligate avondwandeling duiken we moe ons bed in. Wederom een super dag!

Ontbijt om 8u30 en dan gaan we Cuco verder verkennen. We vertrekken aan de Plaza de Armas en stappen via onze straat naar Plaza Regocijo. Onderweg zien we verschillende mooie gebouwen tot we bij het Museo Histórico Regional komen (wat we gisteren bezochten). We stappen verder naar Plaza San Fransisco waar de kerk en het museum bij horen. Verder komen we langs de kerk en convent van Santa Clara (wat steeds gesloten blijkt). Wat wel open is, is de overdekte Mercado San Pedro. Echt een must see! Vooral de vleesafdeling is impressionant. We lopen er een dik uur rond en vallen van de ene verbazing in de andere.
Het is ondertussen na de middag en we gaan lunchen bij “Los Dabores del Inka” een leuke kleine zaak met heel lekkere soep.
Daarna pikken we terug in bij onze zelfgemaakte wandeling en gaan naar San Blas. Spijtig genoeg zijn ze het kerkje op Plaza San Blas aan het restaureren zodat het, anders wondermooie, plein nu een beetje ontsierd is. Er zijn echter nog genoeg mooie straatjes die, als je de toeristen-winkeltjes wegdenkt, heel mooi en koloniaal aandoen.
‘s Avonds gaan we dineren bij Restaurant Osteria. Dit is een super klein restaurant met maar 4 tafeltjes, maar wel de beste pasta die we tot nu toe in Peru aten. Een negatief punt is dat, omdat het zo klein is, de ober precies je privé ober is. Hij staat namelijk continu naast je tijdens het eten. Wij hadden dan ook het dichtste tafeltje naast de kassa.
Na nog een avondwandeling zijn we klaar.

Bij het wakker worden zien we het reeds, dit wordt een regendag. Gelukkig hebben we het meeste dat we wouden zien, reeds gezien.
Het wordt een slenterdag, koffie drinken, beetje wandelen, beetje shoppen, gaan lunchen bij “Los Dabores del Inka”, terug beetje wandelen, koffie gaan drinken…
‘s Avonds lopen we voorbij “Casa del Kebad”, krijgen er zin in en gaan hier een kebab eten. Alhoewel de zaak een beetje een rommel is, smaakt het eten voortreffelijk.

Vandaag gaan we richting jungle, het Tambopata Nationaal Park. Onze vlucht naar Puerto Maldonado, de gate vanwaar alles vertrekt, is om 11u40.
Na het ontbijt houden we een taxi tegen en die brengt ons voor S/15 naar Cusco airport. De vlucht vertrekt op tijd en na een, toch beetje turbulente, vlucht van een 45’ staan we in het midden van de jungle.
We hebben een 4-daagse geboekt bij Chuncho Lodge, 1.000$, alles inbegrepen, lodge, eten, gids… Best wel duur, hopelijk krijgen we waar voor ons geld.
Als we de luchthaven buitenkomen staat de gids ons op te wachten en na een paar formaliteiten in hun office, zetten we koers naar de lodge. Eerst rijden we een 45km over asfalt. Zo krijgen we al een idee hoe de mensen hier leven. We slaan dan een klein onverhard baantje in, offroad voor een 30’. Hier beginnen we de natuur te voelen en te zien. Verschillende soorten vogels kruisen ons pad en ineens steekt daar een slang van wel 2 meter de straat over, een Yellow tail rat snake, niet giftig volgens onze gids. Waauw, dat begint goed. Vervolgens gaan we de boot in en varen een 15’ over de Tambopata rivier naar onze lodge. Onderweg spotten we nog een capibara die met haar jong op de oever zit uit te rusten.
Onze lodge ziet er prachtig uit, we worden ontvangen met vers fruitsap en koffie door Daisy en we bespreken met onze gids de volgende dagen. Daar het eigenlijk nog een beetje off saison is, zijn we hier alleen als bezoeker. Het is dus eigenlijk een privé-tour. Later komt er nog een Griek toe, maar die komt hier enkel wat uitrusten en neemt niet deel aan ons programma.
Het is ondertussen al 16u30 en we maken ons klaar om naar de toren, een 36m hoge uitkijkpost over de toppen van de bomen, te stappen. Waauw, wat een uitzicht. Ara’s, toekans… vliegen over ons hoofd en we genieten. We blijven hier tot het donker is en gaan dan op zoek naar nachtdieren. Opnieuw is het raak, we zien een slang (ben de naam vergeten), tarantulas en andere soorten vogelspinnen. Teveel om op te noemen. Heel leuke trip.
Tegen 19u30 zijn we terug bij de lodge en tijd om te dineren. Daisy maakt een lekkere maaltijd klaar en wij maken kennis met de Griek, een beetje een zonderling persoon. Die gaat deze nacht op zijn eentje de jungle verkennen.
Er is maar elektriciteit van 13u-15u en van 18u-22u (generator), dus zorgen we dat we tegen 22u in ons bed liggen. We krijpen onder ons muskietennet, want dat is wel nodig. Morgenvroeg om 5u staat de parrot clay lick op het programma. De kleiwand waar de papegaaien komen van eten om de toxische stoffen die ze binnenkrijgen bij het eten van bepaalde noten, te neutraliseren.

Onze wekker loopt af om 4u20. Het is hard aan het regenen. Het ziet er niet goed uit, bij regen komen de papegaaien niet aan de klei peuzelen. We beslissen om het programma om te gooien en morgen een nieuwe poging te wagen. We kruipen terug in ons bed en proberen nog een paar uur te slapen.
Ontbijt om 7u30. Het regent nog steeds fel. We gaan toch een trekking maken door de Nat Reserve Tampbopata. Het is er heel mooi, we zien mooie bomen, speciale planten, insecten… Onze gids Marco geeft een professionele uitleg en we genieten. Na de middag komen we zeiknat terug aan onze lodge, het is een rainforrest pur sang.
We krijgen een lekkere lunch aangeboden en praten wat bij met de pas toegekomen Griek, een computerdeskundige die gemigreerd is naar Duitsland. Hij is enkel geïnteresseerd in insecten en reptielen en wil daarom enkel avondwandelingen doen zonder gids. Hopelijk komt dat goed.
In de namiddag gaan we een eindje op de rivier varen. De schipper is heel ervaren, gelukkig maar want de Tambopata rivier is een gevaarlijke, met heel ondiepe plekken en stukken bomen die onzichtbaar vastzitten aan de bodem.
Door de hevige regen is er echter niet veel te bespeuren en na een uur of 2 keren we terug naar de lodge. Hopelijk is het morgen beter.
We krijgen een lekker diner aangeboden door Daisy en als de alternator om 10u stilvalt liggen wij al te ronken

Het heeft gans de nacht geregend, maar als de wekker om 4u20 afloopt is het gestopt. Vol goede moed springen we vanonder onze muskietennet, maken ons klaar en vertrekken naar de clay lick. Het is een dik uur varen inde mist maar de guide heeft er goede hoop op dat de macaws en andere soorten papegaai deze ochtend zullen klei komen eten. Als we er aankomen is het net zonsopgang en we horen reeds macaws roepen en zien ze overvliegen. Dus gaan we eerst maar ontbijten met één oog op de kleiwand. Beetje bij beetje komen ze dichter en dichter maar het duurt tot 09u30 vooraleer ze zich massaal op de kleiwand storten. Op een bepaald moment zitten er meer als 200, wat een spektakel.
We blijven nog een uurtje volgen en varen dan terug naar onze lodge. Daar pakken we alles in en na een 5’ boottocht wordt de bagage over geladen in een wagen. We gaan nu naar Sandoval lake en slapen daar in een andere lodge.
Na een rit van 1,5u komen we terug in Puerto Maldonado, klimmen in een andere boot (terwijl we onze grootste bagage achtergelaten hebben in het office van Chuncho) en varen een half uur. Daar stappen we uit en lopen Tambopata Nat Reserve binnen. Na een wandeling van 3km (bij 30°C en hoge vochtigheid) komen we aan het Sandoval lake. We nemen alweer een boot, nu met roeispanen ipv een motor en peddelen door een prachtig kanaal richting het lake. Waauw, wat is het hier mooi. We zien veel vogels, kaaimannen… maar de giant otters hebben we niet gezien.
Tegen donker, 18u, varen we naar de lodge en krijgen onze kamer. Deze is basic maar heeft een goed bed met muskietennet, koude douche en toilet. Meer moeten we ook niet hebben.
We douchen en maken ons klaar om te gaan eten (we hebben honger want door het drukke programma hebben we de lunch over geslaan). Het eten is redelijk ok, maar niet de kwaliteit die we in Chuncho hadden. Na nog een paar biertjes gaan we maar slapen. Morgen is onze laatste voormiddag en we moeten er terug vroeg uit.

Terug loopt de wekker af om 4u20. Ontbijt om 5u en dan terug de boot in. De gids peddelt langs de oever en we zien terug enorm veel vogels. Ook de kaaimannen zijn op post, maar we zoeken de Giant Otters en die zijn voorlopig niet te zien. De gids is kwaad als hij ziet dat een visser zijn netten gespannen heeft in het meer. Het is absoluut verboden te vissen, maar zoals meestal vindt de Peruviaan dat de regels niet voor hem gelden. Nancy moet foto’s nemen van de man en zijn netten en Marco gaat klacht indienen.
Ondertussen zijn we verder op zoek naar onze otters en opeens zien we iets duiken. De otters, 3 in totaal en we hebben ze gevonden. We kunnen ze voorzichtig volgen en opeens heeft de kleinste een vis gevangen die hij voor onze neus oppeuzeld. Super!
We leveren de boot in, wandelen de 3km terug naar de ingang van de Reserve en varen in een half uur terug naar Puerto Maldonado. Daar pikken we de rest van de bagage op, nemen afscheid van iedereen en speciaal Marco en begeven ons naar de luchthaven.
Om 11u30 checken we in en stipt om 12u15 stijgen we op, richting Lima.
De vlucht vanavond die ons naar Santa Cruz in Bolivia moet brengen stijgt pas op om 00u40, dwz dat we 10u transit tijd hebben. We hebben echter geen zin om naar Lima center te gaan, dus nemen we een goedkoop hostel aan de luchthaven in Lima, het Sunset Hostel. Daar kunnen we onze bagage laten terwijl we iets zoeken om te eten. We vinden een tafeltje bij één van de restaurantjes en krijgen voor een goedkope prijs toch wel een lekkere lomo saltado met kip.
Daarna proberen we een paar uur te slapen en na een nodige douche rijden we met de papa van de eigenaar van ons hostel in 5’ naar de luchthaven.
We vinden direct de incheckbalie van BOA niet, want die zit in het domestic gedeelte, terwijl het een internationale vlucht is. Maar alles komt goed en we stijgen op tijd op. We zijn het niet meer gewoon, maar op het vliegtuig is een mondmasker verplicht (niet dat de meesten zich daar iets van aantrekken).
Voor Bolivia moeten we ons uurwerk een uur verder draaien en dus landen we om 04u00. Ons hotel in Samaipata heeft voor vervoer gezorgd en we kunnen na de paspoortcontrole direct de wagen in en we zijn op weg voor een lange 3u rit naar Samaipata.

Voor Bolivia moeten we ons uurwerk een uur verder draaien en dus landen we om 04u00. Ons hotel in Samaipata heeft voor vervoer gezorgd en we kunnen na de paspoortcontrole direct de wagen in en we zijn op weg voor een lange 3u rit naar Samaipata. Tijdens de rit sukkelen we af en toe in slaap, maar echt slapen lukt niet. Gelukkig is onze chauffeur goed wakker en rijdt hij heel aangenaam.
Om 8u ‘s ochtends komen we aan in Samaipata en onze eerste indruk is heel aangenaam wat het stadje betreft.
Gelukkig is de receptie van “La Vida es Bella” al op post en we kunnen direct onze leuke kamer in. Eerst een paar uur slapen dan toch…
Om 11u worden we wakker door de zon die de kamer opwarmt en na een deugddoende douche zijn we klaar om Samaipata te verkennen. Eerst moeten we nog Boliviaans geld zien te bemachtigen, maar dat is nog niet zo simpel. De enige ATM die er is, neemt geen Mastercard aan, enkel Visa en die hebben we niet. De bank (Western Union) kan ook geen geld wisselen. Dan maar taxi genomen naar Mairana, een stadje 10km verderop. Gelukkig is het daar geen probleem en kunnen we 1.500 $b per keer afhalen. We proberen nog een lokale SIM te komen, maar dat lukt helemaal niet. Geen mens spreekt hier Engels en ons Spaans is niet sterk genoeg om dat allemaal uit te leggen.
We keren dan terug naar Samaipata en gaan lunchen bij La Terraza. Eten niet speciaal, maar leuk terras.
Daarna verkennen we Samaipata, gaan koffie drinken bij Caffé Art, een leuke plek, maar flauwe cortado, cappuccino was beter.
Na het opfrissen gaan we eten bij Latina Café, aanbevolen door ons hotel (en we kregen korting). Het was super lekker, pasta was zeer goed en lomito con créme champiñones was ook top. Leuke plaats ook om een frisse pint te drinken.
We maken nog kennis met Jonathan en zijn vrouw, een leuk Boliviaans koppel, die ons dan nog veel tips geeft over de omgeving.

Om 7u30 krijgen we een overvloedig ontbijt waar we niet de helft van opkrijgen en een half uur later staat onze chauffeur klaar om naar de Refugio Los Volcanes te rijden. De Refugio zelf is privaat, enkel te bezoeken als je er ook een (dure) overnachting bij neemt, maar we gaan proberen om de regio te bezoeken en profijt te hebben van de weg door de jungle die door hen is aangelegd.
Na een dik uur rijden slaan we de onverharde en slechte weg in. We hobbelen over stenen en soms geraakt de sedan de steile helling met moeite op. Wij persoonlijk zouden er met onze wagen niet durven doorrijden.
Als we na een half uur aankomen bovenop de top is het uitzicht fenomenaal en buiten categorie. Hoe schitterend kunnen bergen zijn. We zetten de auto langs de weg en beginnen aan een mini trail van een uur om alle aspecten te zien. We vallen van de ene verbazing in de andere. Ook zien we eekhoorns en vele soorten prachtige vogels. Wat een trip.
We rijden dan naar de Cuevas waterfalls (20$b/pers). Meestal zijn we niet happig op waterfalls die in toeristische folders staan omdat het altijd minder is en er meestal veel toeristen lopen.Maar niet hier, het zijn echt mooie watervallen en we zijn er alleen. Goede tip van onze driver.
Onze volgende stop is het Unesco El Fuente, een pre-Inca site van 2000 BC welke daarna door de Inca’s is overgenomen in 1470 (50$s/pers). We beginnen aan een redelijk steile klim met af en toe trappen. We hoorden sommige negatieve reacties over de site (het zou maar een rots zijn), maar daar zijn we helemaal niet mee akkoord, wij vinden het prachtig. We hebben geen gids genomen, maar we hadden er veel over gelezen en kunnen ons zo de geschiedenis voorstellen. We zijn er toch een 3 tal uren mee zoet vooraleer we het ganse traject afgelopen hebben.
We rijden dan nog naar een kennis van onze driver die een tuin aangelegd heeft, speciaal met wilde bloemen om kolibries aan te trekken, zuiver als hobby. De bewoonster geeft ons veel uitleg en we zien 5 verschillende soorten rondfladderen. Mooi einde van een topdag!
Na de gebruikelijke douche gaan we eten bij La Cocina, een hamburgertent. Op donderdag zijn veel eetgelegenheden gesloten. Was wel lekker.
Na nog een wandeling door doods Samaipata werken we ons verslag bij en gaan dan maar slapen.

Om 8u30 staan onze chauffeur en gids reeds voor ons hotel te wachten. We gaan de Helechos in Amboro NP gaan bekijken. Helechos zijn de reuzenvarens van soms wel 1.000 jaar oud.
Het is een dik half uur klimmen via een onverharde en slechte weg. De auto kreunt onder zoveel geweld. We betalen 15$s/pers ingang en gaan te voet verder. We moeten naar de top en dus stijgen, stijgen en nog stijgen. Bezweet komen we na een uur (veel fotostops) aan de top, maar we moeten nu een heel stuk dalen omdat de varens beneden zijn. Ze zijn wel heel mooi.
We moeten dan terug de heuvel op, lopen naar een uitzichtpunt en keren na 3u terug naar de ingang.
De driver zet ons af in het centrum van Samaipata en we gaan terug lunchen bij La Terrasse. Is ok.
Na de middag doen we nog een wandeling door het centrum en keren dan terug naar ons hotel. Tassen beginnen klaarmaken om morgen te vertrekken en verslag bijwerken. We bespreken ook onze planning voor de volgende dagen.
‘s Avonds gaan we terug eten bij Latina Café, spaghetti bolognaise, we hadden eens zin in iets gewoons, en het heeft gesmaakt.

Om 7u vertrekken we met onze vaste chauffeur naar de luchthaven van Santa Cruz. Dir is duur, privé vervoer maar het alternatief zien we niet zitten. We kunnen met een truffi voor een fractie naar Santa Cruz, maar dan moeten we hopen dat die om 6u30 vlug vol geraakt. Zijn eindpunt is Santa Cruz centrum, waar we dan toch nog een (dure) taxi moeten nemen om in (hopelijk) een half uur aan de luchthaven te geraken. Dan geven we liever wat meer uit en zijn op ons gemak.
In de luchthaven kopen we een Entel SIM (was niet gelukt in Samaipata). Is duurder in de luchthaven, maar die mens spreekt Engels en begrijpt wat ik wil. We betalen 150$s voor onbeperkt internet voor 30 dagen.
Daarna wisselen we de tickets van de vlucht Uyuni naar Santa Cruz om naar een latere datum. Enkel 30$s/pers kosten.
We checken in, gaan nog iets eten bij één van de standjes in de domestic luchthaven (niet veel soeps) en moeten nog een uurtje wachten vooraleer we opstijgen.
We landen een half uurtje te laat en onze shuttle staat al op ons te wachten. Na een rit van 45’ zijn we aan ons verblijf, Wasi, een geheel appartement, gelijkvloers, voor ons. Wat een mooie plaats.
Sucre, het witte stadje van Bolivia, dankt zijn naam aan de witgepleisterde huisjes en is geliefd om het ontzettend relaxte karakter. Hier werd ooit de onafhankelijkheid van Bolivia uitgeroepen en is de hoofdstad van Bolivia.
We verkennen het prachtig historisch centrum met het centrale plein Plaza 25 de Mayo. Het is veruit met mooiste plein van de stad en misschien ook wel het mooiste in Bolivia. In de schaduw van grote, groene bomen vind je de elegante koloniale gebouwen, Casa de La Libertad en de Metropolitan Cathedral. We stappen verder naar het Convento de San Felipe Neri, waarschijnlijk het mooiste koloniale gebouw van Sucre.
We gaan Supermercado SAS binnen, de eerste supermarkt die we op onze reis tegenkomen. We kopen, brood, eieren, kaas en maken ons in ons appartement een super diner. Dat smaakt na bijna een maand restaurants.
We doen nog een late avondwandeling en genieten van de relaxte sfeer rond Plaza 25 de Mayo.

Na een lekker ontbijt lopen we naar het kruispunt van Avenida de las Americas en Avenida German Mendoza. Daar is de standplaats van de Trufi die naar Tarabuco vertrekken. Na een 10-tal minuten wachten zit hij bijna vol, maar toch vertrekken we. We zijn de enige toeristen, de medereizigers zijn lokale mensen die daar hun wekelijkse boodschappen gaan doen.
Het is een aangename rit en na 1,5u zijn de 60km afgehaspeld en worden we vlakbij het hoofdplein in Tarabuco afgezet. We hoeven enkel de straat uit te lopen en we komen naast de kerk direct aan het begin van de markt.
De wekelijkse markt is de basis van de week voor de lokale bevolking. Deze dag is cruciaal voor hun inkomen en honderden mensen uit de hele omgeving komen hiernaartoe om hun goederen te verkopen. Het mooie is dat deze uit verschillende inheemse groepen komen waardoor de straten bestaan uit een bijzondere mix van traditionele kledingstijlen. Deze traditionele kleding dragen zij nog om hun identiteit te laten zien en hun afkomst duidelijk te maken. Het viel ons vooral op dat men hun hoeden erg belangrijk vindt, elke hoed heeft zijn eigen stijl en betekenis.
Wat ons ook opviel was dat de prijzen van textiel hoger lagen dan in andere delen van Bolivia, maar ook dat de kwaliteit veel beter was. Logisch dus. We probeerden ook niet teveel af te bieden, één of twee US$ maakt voor ons niet teveel uit, voor hun is het een maaltijd meer of minder.
We lopen gans de markt af en kopen toch wat handgemaakte textiel, daarna gaan we lunchen in Pukari Wasi, een heel lekker en gezellig restaurant. Er is enkel één menu te verkrijgen, maar wij nemen enkel de soep. Super lekker met aardappelen, kip en veel groenten erin. We betalen 15Bs/pers. Super lekker en spotgoedkoop.
We lopen nog wat rond, maar het is ondertussen 14:00 en de markt begint leeg te lopen. Tijd om terug een trufi te nemen en rond 16:00 zijn we terug in Sucre.
We stappen naar La Recoleta, een klooster dat werd gesticht in 1607 door de Franciscanen en tegenwoordig in gebruik als een museum voor religieuze voorwerpen. Recoleta ligt aan de voet van de berg Churuquella en één van de beste panoramische uitzichten over Sucre. Prachtig om van hieruit de White City te zien, met de pittoreske oranje daken.
We stappen dan terug naar Plaza 25 de Mayo, één lange bergaf en gaan daar bij Sucré Heladería Artesanal een ijscréme en koffie halen. Op een bankje op het prachtige plein houden we dan het dagelijkse leven in het oog.
‘s Avonds gaan we eten bij Cosmo Café Restaurant. We wilden graag naar La Taverne gaan, maar dat was volzet. Maar we waren toch blij dat we Cosmo Café Restaurant gekozen hadden, héél lekker en veel goedkoper dan La Taverne.

Om 8u30 vertrekken we met de taxi naar Tarija. We hebben lang getwijfeld, want de kost van 600$b per privé vervoer is duur. Het alternatief was een nachtbus, die dan om 3u ‘s nachts aankomt. We willen ook onderweg kunnen stoppen om foto’s te nemen en daarom was de taxi de enige oplossing.
De rit is wel leuk, we rijden via Camargo en eten daar een broodje met een banaan.
Het is een lange rit, we stoppen wel regelmatig, maar pas na 8u rijden komen we aan in Tarija.
We checken in bij Linda Casa (25€/nacht), douchen en gaan op zoek naar een restaurant. We nemen een taxi (5$b/pers) omdat we de weg nog niet kennen. We kiezen voor El Fogón de Gringo, een befaamd steak restaurant. Het vlees is super, veruit het beste wat we tot nu toe gegeten hebben. De prijs ligt natuurlijk een stuk duurder, maar het is het waard.
Na nog een mooie wandeling keren we terug naar ons hostel en vallen als een blok in slaap.

Na het ontbijt verkennen we Tarija. Er zijn niet veel bezienswaardigheden, maar we houden wel van de stad. We bezoeken de Mercado Central, Basilica de San Fransisco…
We zijn er een voormiddag mee zoet tot we een trufi nemen naar de Valle de Concepción (7$b/pers) om een half uur later in La Concepción aan te komen.
We verkennen het dorp en gaan dan naar Bodega Casa Vieja. We boezeken de kelder en proeven enkele wijnen en Singani (we kopen een fles 60$b).
We gaan in het restaurant een lokaal gerecht eten, soort soep met vlees en obligate patat. We drinken er een glas patero wine. Ongelooflijk, maar we betalen er 34$B voor.
Daarna maken we nog een wandeling door de wijngaarden en keren terug naar de trufi standplaats. We moeten niet lang wachten eer er 4 personen in zitten (is blijkbaar genoeg voor een rit) en een half uur later staat we terug in Tarija.
Na het douchen gaan we terug eten bij El Fogón de Gringo en opnieuw is het super lekker.

De taxi staat klaar om 8u30. Het eerste deel van de rit tot El Puente verloopt vlot. Af en toe stoppen we om mooie foto’s te maken. Vanaf El Puente duiken we het onverhard in en die hobbelige rit duurt 3u tot we Tupiza bereiken. Alhoewel we genieten van de schitterende uitzichten zijn we toch blij als we Tupiza binnenrijden.
We hebben 3 nachten geboekt in Hotel Mitru, best wel een gezellig hotel met een mooi zwembad. Het is hier 25°C en het stadje bevalt ons meteen. We gaan lunchen bij Green Planet, een vaste menu voor 20$B/pers, drank inbegrepen. We hebben hier zeer lekker gegeten.
Onze volgende werk is geld afhalen, wat pas bij de derde ATM lukt, gelukkig kunnen we 1.500 $B ineens afhalen en het lukt 2x na elkaar.
We stappen dan Tupiza tours binnen, een reisbureau onder ons hotel en we boeken een 4-daagse tour waar de Salar de Uyuni inbegrepen is, 1.250$B/pers bij een bezetting van 4 pers. Gelukkig staat er al een koppel op de lijst.
We slenteren nog wat rond in Tupiza, frissen ons wat op en gaan eten bij El Galeòn Restaurante, we nemen pasta, maar die valt wat tegen. Wel leuke sfeer in restaurant en veel volk. Beetje pech gehad met de keuze, denken we.
Na nog een avondwandeling gaan we slapen.

We nemen een taxi (15$B/pers) en die brengt ons richting Puerto del Diablo. We laten hem al vroeger stoppen en stappen de rest, want het is hier al wondermooi. De canyon is prachtig, rode rotsen met pieken en rotsschijven. We stappen verder naar de canyon del Inca, maar we doen continue zijsprongen. Daardoor lopen we 5u in de canyon, terwijl de meesten het in 1,5u afhaspelen.
We lopen de canyon del Inca door tot we niet meer verder kunnen.
We stappen dan de hele weg terug tot in Tupiza en komen bezweet toe bij Green Planet waar we terug de lunch nemen (niet zo lekker als gisteren).
We maken hier kennis met Mauro en zijn vrouw, een Italiaans koppel die we al verschillende keren tegenkwamen en die toevallig overmorgen ook de 4 daagse tour naar Salar de Uyuni doen. Het blijkt dat we samen een jeep delen, we zullen nu niet enkel ons Spaans, maar ook ons Italiaans moeten bijschaven.
We keren terug naar ons hotel en maken er een luie late namiddag van. Het water van het zwembad is te koud, maar een ligzetel aan het zwembad is ook ok.
We gaan terug eten bij El Galeòn en nu is het heel lekker.

Vandaag staat de Canyon Del Duende op het programma. We laten ons door een taxi (30$B/2pers) afzetten halfweg het onverhard ernaar toe en stappen de rest (10km). Het is hier schitterend en we zijn terug alleen. De stilte is onbeschrijflijk. We wandelen tot aan het einde van de canyon en keren dan terug. We stappen dan verder langs de rivierbedding tot aan de Rio San Juan (extra 15km) en eten op een superschone plaats onze meegebrachte lunch.
Dan volgen we de Rio San Juan, schitterend. Soms moeten we de rivier oversteken, schoenen en kousen uit en de rivier door. Het water is maar een meter diep, maar er zit wel veel stroming op, zodoende hebben we soms moeite om ons recht te houden.
Na een tocht van nogmaals 10km komen we aan “La Torre” een heel mooie piek en een kilometer verder komen we op de weg. Daar houden we een trufi aan en die brengt ons voor 5$B terug naar Tupiza. We hebben in totaal er 7u stappen opzitten, in die hitte en op 3.000m toch wel een redelijke tocht.
Na de obligate douche gaan we eten bij
We maken nog een kleine avondwandeling en keren terug naar ons hotel. We moeten inpakken want morgenvroeg vertrekken we op 4-daagse tour, met als hoogtepunt de Salar de Uyuni.

Om 7u30 moeten we klaarstaan om de 4-daagse Salar de Uyuni trip aan te vangen. We zijn met 4 toeristen, een chauffeur en een kokkin. Onze medereizigers zijn een koppel Italianen, Mauro en Nadia, beiden 75j maar super leuke mensen. We hebben het getroffen want ze reizen zoals wij, héél geïnteresseerd en zot van foto’s nemen. Het voelt goed. Onze chauffeur/gids is Marco, die wel geen woord Engels spreekt en Maria, de kokkin.
Vanuit Tupiza stijgen we door het prachtige rode landschap van Quebrada de Palala richting El Sillar. De weg is onverhard, maar aangenaam en het is een heel mooie rit. We stijgen langzaam naar de 4.200m terwijl we langs plaatselijke dorpjes rijden. We rijden verder richting de verlaten mijngebieden van Nazarenito tot we de stad San Antonio de Lípez (4.200 meter boven zeeniveau) bereiken, gelegen in de Cordillera de Lípez. Een paar kilometers voor de stad wandelen we door de ruïnes van de oude koloniale stad San Antonio del Nuevo Mundo, die nu Ghost Town wordt genoemd.
Na de lunch zetten we onze weg verder via een van de hoogste bergwegen van het land, richting Torreón en Laguna Morejón. We maken onderweg mooie foto’s en als we het prachtige Eduardo Avaroa National Park binnenrijden is het de ene fotostop na de andere. Morgen wordt een topdag, dat zien we nu al.
Na een rit van 10u komen we aan in het dorpje Quetena Chico, waar we overnachten. Het is ondertussen donker en koud, echt koud. We slapen in een basic hostal, zonder verwarming en zelfs de 4×4 heeft geen chauffage.
Maria maakt het avondmaal, kip en rijst en we eten met dikke jas en muts. Na het eten duiken we allemaal ons bed in, de enige plaats waar je warm krijgt.

Het was geen leuke nacht. Door de kou en vooral de hoogte. Slapen op 4.300m is niet aangenaam en echt doorslapen was er niet bij. De WC’s zijn bevroren en wij ook.
Na het ontbijt zijn we om 7u op pad, in een ijskoude auto. Tot de zon er goed doorkomt is het bibberen, maar daarna wordt het beter en langzaamaan worden de kleren er laag na laag uitgespeeld.
Van bij het vertrek in het Nationaal Park rijden we continue langs de imposante Uturunco-vulkaan. Het is een onbeschrijfbaar mooie rit, langs prachtige bofedales (wetlands of the puna). We bezoeken de lagunes Hedionda en Kollpa en stoppen bij de kleine Salar de Chalviri.  Als we blijven stijgen en Polques bereiken zitten we al op 4.856 m hoog. Hier bevinden zich de warmwaterbronnen van Polques. Niemand van ons vier heeft echter zin om in de baden te gaan zitten. Er is teveel wind en we krijgen een beetje last van de hoogte. Na een fotostop rijden we dan maar door en een 20 minuten verder komen we aan de Salvador Dalí-woestijn, genoemd naar de Spaans-Catalaanse schilder die zulke landschappen schilderde.
We zetten onze weg verder naar het uitkijkpunt van Laguna Verde en Laguna Blanca 4350 meter boven zeeniveau. Daar zet Marco ons af en wij wandelen langs het meer.
We zijn nu ten zuidoosten van het Eduardo Avaroa-reservaat. Deze lagunes liggen aan de voet van de Licancabur-vulkaan met een oppervlakte van 17 km2 en 5916 m hoogte. Op de top is een krater met een groene lagune omzoomd met stenen gebouwen.
Na de lunch gaat we verder tot aan de geisers van Sol de Mañana, die we bezoeken. Het is hier niet ongevaarlijk want de hete stoom en pruttelende modderbaden zijn niet afgesloten. We hoorden van onze gids dat er vorige week een vrouw in zo’n put gevallen is en zodanig verbrand was dat geen hulp meer kon baten.
De volgende stop is het Laguna Colorada, dat op een hoogte van 4278 ligt. Dit vinden we één van de hoogtepunten, de setting is ongelooflijk, gelegen aan de voet van de zwarte heuvel. Aan de oevers van de lagune is er een fenomeen van opeenhoping van verschillende mineralen die het een schitterende witte kleur geven die contrasteert met de lagune, voor dit alles is het een toevluchtsoord voor duizenden roze flamingo’s.
Het is al donker als we in Huayllajara aankomen en we hebben ondertussen weeral alle lagen kleren die we bijhebben, aangetrokken.
Slapen doen we opnieuw in een extreem low budget hostal, het toilet is op de gang en het is nog kouder dan gisteren in Quetena Chico.
We voelen vandaag de vermoeidheid van het slecht slapen op grote hoogte en niemand heeft echt honger. We duiken direct en een beetje ziek ons bed in. De hoogte speelt ons parten, hopelijk kunnen we toch een beetje slapen.

Iets beter geslapen dan gisteren, maar nog niet ok. We krijgen met moeite iets van eten binnen.
We vertrekken om 7u30 en ons eindpunt vandaag is de Salar de Uyuni. We steken de Siloli-woestijn over. De omgeving heeft een majestueus uitzicht op de gekleurde vulkanen en vlaktes met grote kuddes vicuña’s en veel wild. We dalen af en bereiken de Ruta de las Joyas die op 4.150 m hoogte ligt. Het ligt hier bezaaid met prachtige lagunes zoals Lagaan ChiarKhota en Lagoon Hedionda. In deze laatste lagune heeft het water een zo hoog zwavelgehalte dat een misselijkmakende geur onze richting komt. Dit is ook de thuisbasis van de drie soorten flamingo’s. De reis gaat verder richting het uitkijkpunt van de Ollagüe-vulkaan op 5.865 m tot aan de Tomasamil-vulkaan 5.890 m. We steken dan de Salar de Chiguana over, de vierde grootste zoutwoestijn van Bolivia. Ondertussen zijn we aan het dalen, naar 3.800m en iedereen voelt zich langzaam beter.
In de late namiddag komen we aan op de Salar de Uyuni, een onmetelijke zoutvlakte van meer dan 10.000km2. Wat een uitzicht.
We gaan eerst naar onze verblijfplaats, een zouthostal in het dorpje Atullcha. Het is nieuw gebouwd en een veel betere accommodatie dan de vorige verblijfplaatsen. We hebben nu ook een eigen badkamer, maar het is weeral ijskoud. Een klein verwarmingstoestel zou het zoveel aangenamer maken.
We installeren ons en rijden dan direct door op de zoutvlakte om de zonsondergang te zien. Heel mooi.
Vanavond heeft Maria pasta klaargemaakt, geen culinaire hoogvlieger, maar ideaal op onze tegenwerkende magen. We kruipen dan maar in ons bed want morgen is het vroeg dag.

Opstaan om 4u15, het is terug ijzig koud maar we hebben goed geslapen. Om 5u vertrekken we naar het Isla Incahuasi, middenin de Salar de Uyuni. Het is echt een eiland, vol met schitterende cactussen. We betalen de ingang en stappen het rotseiland op, een lastige tocht bij vriestemperaturen en bij een hoogte van 3.800m.
We moeten nog een tijd de koude verbijten, maar daar is ze dan; de zonsopgang boven de Salar. Prachtig!
De temperatuur loopt nu toch wat op en we genieten van de stralingswarmte. We dalen terug af en nemen het ontbijt op zouttafels, het laatste ontbijt met onze nieuwe vrienden.
We verkennen uitbundig de zoutvlakte met de nodige foto’s en het einde van de toer nadert.
We stoppen nog bij een museum (een lachertje) en rijden dan naar het laatste dorp om te lunchen, Colchani. In Uyuni bezoeken we nog het Cementario de Trenen, een plaats vol oude locomotieven en dan worden we afgezet bij ons hotel. Hier nemen we afscheid van onze Italiaanse vrienden, Mauro en Nadia. Het was een superkoppel om 4 dagen mee door te brengen.
Onze chauffeur/gids Marco is zelfs een beetje emotioneel, zeker als we bij zijn tip hem ook onze koplamp cadeau doen. Hoe met kleine dingen iemand zo gelukkig kan zijn. Nu nog afscheid nemen van Maria, onze kokkin (die niet lekker kookt) en de trip is ten einde.
We checken in bij Hotel Christales de Sal, een superplaats, met verwarming. Dat hebben we toch gemist die laatste dagen.
We gaan iets kleins eten bij Llama Caffé en duiken om 20u ons bed in. Steenkapot zijn we…

Het is een beetje een rare dag vandaag. Hier in Uyuni is er echt niks te doen of te zien. We zitten hier eigenlijk een dag vast omdat de vliegtickets voor vandaag 3x zo duur waren dan die van morgen. Soms vliegt een georganiseerde groep door en dan is het vliegtuig vol.
Maar ok, we rusten wat uit, werken onze verslagen bij en bereiden de volgende dagen voor. Werk genoeg.
We gaan terug lunchen bij Llama café (vegetarische sandwich) en wandelen nog eens door het center.
‘s Avonds gaan we eten bij …….grill waar we spotgoedkoop maar ook super eten. Er zijn 3 menus, barbeque spie met rundsvlees, met kip of met choriso. En dan krijg je er gebakken aardappelen, rijst en salade bij. Voor dit alles betaal je 10bs.
We maken nog een koude wandeling en zijn blij dat we in onze warme kamer aankomen. Genoeg kou geleden, morgen naar tropisch klimaat.

We nemen om 7u30 een taxi naar de luchthaven van Uyuni (15bs/pers). Normaal is het ontbijt maar vanaf 7u30, maar 7u was geen probleem voor hen.
Het is maar 8’ rijden naar de kleinste luchthaven waar we al geweest zijn. We checken in en wachten buiten in het zonnetje tot de boarding begint. Eigenlijk moet je hier maar 45’ voor opstijgen aankomen. Het vliegtuig, een bombardier van BOA, zit maar voor de helft vol en na een uurtje vliegen landen we in La Paz. We hebben maar 45’ overstaptijd, maar het is meer dan genoeg, we kunnen nog een koffie en koffiekoek binnenspelen.
Exact op tijd stijgen we op naar Santa Cruz, terug een uurtje vliegen. Het is een mooie vlucht over de hoogste Andes pieken rond La Paz.
Als we het vliegtuig verlaten overvalt de hitte ons, 30°C, dat is een groot verschil met de vriestemperaturen ‘s nachts in Uyuni.
We zoeken en vinden een taxi die ons voor 250Bs naar Buena Vista wil brengen. Hij zet er vaart achter en na 1,5u staan we voor ons verblijf, Hotel Santa Maria La Antigua. Het is hier prachtig, de papegaaien vliegen al krijsend over ons.
We gaan iets eten in het restaurant en ook dat is dik ok, een echte steak, lang geleden.
We verkennen het terrein en vallen van de ene verbazing in de andere, vooral het aantal en soorten vogels is abnormaal. We zien en fotograferen hier op een paar uur meer dan op de 4 daagse in de Amazone.
‘s Avonds willen we iets licht eten en de chef maakt een verse kippensoep om van te smullen.
Gelukzalig vallen we om 22u in slaap…

We hebben super geslapen. Na het ontbijt om 8u30 vertrekken we met een taxi (50Bs) naar het charmante dorpje Buenavista. We verkennen de Jezuïetenkerk en slenteren wat rond.
De bedoeling was om in het Amborotours Café wat info in te winnen om te zien wat we hier nog kunnen doen, maar het café is helemaal vernietigd, precies of er een orkaan gepasseerd is.
We nemen dan een taxi (20Bs) naar Hacienda El Cafetal om de koffieplantage te bezoeken. Bij aankomst ziet er het hier heel verlaten uit, gelukkig komen we er net de manager tegen. Die vertelt dat er geen gids is, maar dat we gewoon het zelf mogen verkennen en dat doen we dan maar. De Hacienda ligt op een heuvel gelegen zodat we een prachtig uitzicht hebben over het Amboro NP. We wandelen dan naar beneden tot op de koffieplantage en onderweg zien we veel vogels en kapucijnapen.
De koffieplantage is niet de mooiste die we al zagen, maar de omgeving is dat wel. Ook zien we een teakplantage, de volgende generatie tuinmeubelen.
We keren terug naar Buenavista en kopen in een winkeltje een paar broodjes, een stuk verse kaas en wat bananen en hebben een lunch. Alles samen kost dit 10Bs, een dikke €.
We nemen de taxi terug naar onze kamer in Santa Maria La Antigua en eten onze lunch op in de koelte bij de airco. Het is ondertussen weeral meer als 30°C.
Nu een paar uur rust aan het zwembad.
We eten in het restaurant van de lodge een lekkere steak, blijft heel lekker. We drinken nog een biertje, lopen nog eens rond op het domein en gaan dan naar ons huisje, leuke dag. Gelukkig hebben we airco, want het is nog steeds heel warm.

Vandaag is een luie dag, buiten wat vogels spotten (en een alligator) doen we niet veel. De namiddag brengen we door aan het zwembad en bereiden onze laatste dagen in Rio de Janeiro wat voor. De Lonely Planet wordt erbij gehaald en we lezen wat we daar allemaal kunnen doen op onze laatste 2 dagen.

Speciaal voor ons heeft de keuken van onze verblijfplaats een ontbijt klaargemaakt. Ondertussen is de taxi die ons naar de luchthaven moet brengen aangekomen. Stipt om 8u zijn we op weg om 1,5u later de parking van de luchthaven op te rijden.
We kunnen reeds inchecken en houden ons wat bezig in de terminal tot we om 12u kunnen boarden.
De vlucht vertrekt perfect op tijd en na een nogal woelige vlucht van 2,5u landen we in Sāo Paulo in Brazilië. Paspoortcontrole is piece of cake, er staat niemand voor ons. Daarna bagage ophalen, is een must, en na douanecontrole terug afgeven aan incheckbalie GOL. Verloopt allemaal vlot.
Vlucht vertrekt terug stipt op tijd en een uurtje later staan we in Rio de Janeiro aan de grond. De landing was enorm leuk, vlakbij en langs appartementen scheren.
We nemen een taxi (80R$) naar Atlantis Copacabana Hotel, een 15’ rijden. We checken in, nemen nog een douche en gaan slapen. Het is al middernacht ver voorbij.

Na het ontbijt wandelen we een stuk van het strand van Copacabana af. Het is warm maar zwaar bewolkt en geen kat op het strand. We keren dan terug en lopen nu Ipanema strand af. Idem, heel rustig en het begint te regenen.
Als we naar de bekende berg, de Corcovado kijken, zien we “Christ the Redeemer” nauwelijks liggen in de wolken. Het is een van de zeven nieuwe wereldwonderen, is 38 meter hoog (inclusief 8 meter hoge voetstuk), staat in de wijk Alto da Boa Vista en werd tussen 1922 en 1931 gemaakt door beeldhouwers, ingenieurs en kunstenaars Paul Landowski, Heitor da Silva Costa, Albert Caquot en Gheorghe Leonida door zeer creatief gebruik te maken van de materialen gewapend beton en zeepsteen. Naast het vrijheidsbeeld in New York is het Christus de verlosser beeld het bekendste beeld ter wereld en een ontzettend populaire bezienswaardigheid hier. Waar je ook bent in Rio je kunt het beeld altijd zien want het beeld torent hoog boven de stad uit en kijkt als het ware neer op alle inwoners en bezoekers van Rio.
We zijn aan het twijfelen om, niettegenstaande het dichte wolkenpak, toch een poging te wagen om het beeld te zien. Als we echter mensen tegen komen die het geprobeerd hebben, maar niks zagen beslissen we om niet te gaan. Spijtig, het zal voor een andere keer zijn.
We gaan lunchen bij Koba Izakaya, een Japans restaurant en eten een combinatie van sushi en sashimi, heel lekker.
We lopen wat door de winkelstraten, gaan koffie drinken en houden ons bezig tussen de regenvlagen door. Pech voor ons, dat weer.
‘s Avonds gaan we eten bij Churrasqueira RJ, een steak restaurant in Ipanema. Eerst een paar Caipirinha en dan vollen bak eten. Super lekker.
Na een avondwandeling kruipen we in ons bedje, moe maar voldaan.

Na het ontbijt wandelen we terug naar het strand van Copacabana. Vandaag is het terug warm maar de zon schijnt. Er is veel meer volk en de stranden beginnen vol te lopen. We doen terug niks anders dan wandelen, van Copacabana naar Ipanema en de binnenstraten laten we ook niet liggen. Het is een prachtige dag vandaag.
Mits een halve dag extra te betalen mogen we onze kamer houden tot als we vanavond moeten vertrekken om onze vlucht te halen, zodoende zijn we echt op ons gemak en lopen zo tot donker in de stad.
We maken dan onze bagage, nemen nog een douche en houden een taxi aan om ons naar de Internationale luchthaven te brengen (metertaxi). Het is heel druk en we doen er iets meer dan een uur over om er te geraken, maar we zijn meer dan op tijd.
Het inchecken, douane en paspoortcontrole gaat vlot en om 21u55, stipt op tijd, hangen we al in de lucht.

Na een rustige vlucht van 11u landen we in Schiphol. We hebben toch wat kunnen slapen en zo is de vlucht toch redelijk gepasseerd.
In Schiphol moeten we 3,5u wachten op onze Thalys die ons naar Brussel-Midi zal brengen, maar er is ook een trein om 15u30, 2u vroeger. We kunnen echter ons ticket niet wijzegen omdat die vol zit. We proberen toch en we kunnen mee, weliswaar op een jump seat, maar dat deert ons niet.
We nemen een taxi naar onze auto in Vilvoorde en zijn nu nog op een deftig uur thuis.
Einde van een topreis!