REISVERSLAG INDIË – NEPAL 2010

Maandagmorgen 6u39: we nemen de trein in Melle bestemming Zaventem. We zijn opgewonden, onze eerste reis naar India. We hebben zoveel reacties gehoord van andere reizigers, van héél mooi, tof en lekker eten tot nooit meer, plakkerig en héél druk. Het zal waarschijnlijk wel een combinatie worden, maar we zijn al zoveel gewend, dus het komt wel goed.
Ons vliegtuig (Jet Airways) vertrekt natuurlijk niet op tijd en er is een vertraging van 3u omdat een vliegtuig vanuit Toronto te laat aankomt en deze passagiers ook meemoeten. We stijgen dus maar op om 13u en na een 7-tal uur landen we op de Indira Gandhi International Airport. Er is ongelooflijk veel mist en pas op het allerlaatste moment zien we de landingsbaan.
Onze driver staat ons op te wachten en brengt ons naar het Cozy Inn hostel, een goedkope slaapplaats (7€/kamer) in Delhi.
Het is ondertussen 3u ’s nachts en we zijn moe. Het is ijskoud in de kamer en maar één deken. Dat wordt een frisse nacht. Morgen moeten we reeds om 8u in het reisbureau Cozy Travels zijn. Bij hen hebben we een auto met driver gehuurd (25.000 INR) om ons op 14 dagen doorheen Rajasthan te loodsen. We zien wel wat het wordt. Hopelijk trekt de mist op.

Na een paar uur slaap gaan we op weg met onze chauffeur richting Bharatphur. Er is ongelooflijk veel mist en het is erg koud. De auto heeft geen verwarming, en wij hebben niet genoeg warme kleding bij om ons echt op te warmen. Dat gaat wat worden.
We gaan eerst naar Agra, de Taj Mahal, bezoeken. Dit is waarlijk een echt wereldwonder, een ongelooflijk prachtig gebouw. Gelukkig is de mist wat opgetrokken, even vreesden we hem nooit in volle ornaat te zien.
We rijden dan door naar Bharatphur, een dorpje naast het NP Keolado, waar heel veel vogels zitten. We checken in bij Birder’s Inn, een tof hotel naast de ingang van het park. We krijgen een hele mooie kamer, spijtig dat het er ijskoud in is. Er is natuurlijk nergens verwarming in de kamer maar gelukkig krijgen we een piepklein verwarmingstoestelletje waardoor het toch iets aangenamer wordt. We gaan enorm lekker eten in het restaurant, drinken nog een paar pintjes met een Hollands koppel (80j en elk jaar komen ze naar hier om vogels te spotten) en duiken onder de wol. De eerste keer vandaag dat we het echt warm hebben. Hopelijk morgen beter.

We staan vroeg op, maar er is nog meer mist dan gisteren. Wat moeten we doen? Zo kunnen we natuurlijk geen vogels spotten, laat staan fotograferen! We babbelen aan het ontbijt nog wat met het Hollands koppel en in al die jaren dat zij hier waren is dit nog nooit voorgevallen, ze zijn hier reeds meer dan een week en hebben pas 1 dag de zon gezien.
We praten met onze driver en hij denkt dat de mist hier boven de wetlands zal blijven hangen. Hij telefoneert eventjes met een vriend in Jaipur (200km verder en onze volgende bestemming) en die heeft in dagen geen mist gezien. Ons besluit staat vast, wij checken uit en vertrekken naar Jaipur.
Na ongeveer 100km komt inderdaad de zon erdoor en 10km verder zitten we reeds in onze T-shirt. De temperatuur loopt op tot 25°C, oef. We stoppen onderweg bij een familie Indiërs die bezig zijn met koe-drollen te verzamelen en ze leggen die op hun dak te drogen om later als brandstof gebruikt te worden. Ze hebben ook een baby van 4maand oud en daarmee is Nancy ook voor een tijdje zoet.
Er is nog plaats in hotel Madhuban (1800 INR/nacht) een héél mooi Heritage Hotel. We checken in en nemen een lekkere hete douche, tof in een warme kamer ;-). We gaan eten in Peacock Restaurant, op het dakterras van het Pearl Palace. We eten een Thali, een typisch Indisch gerecht, waarbij verschillende gerechten opgediend worden. Zéér lekker en spotgoedkoop. Als we de rekening vragen blijkt ons bier (150 INR/fles) duurder dan het eten. Hier komen we nog terug!

Opstaan om 7u, lekker ontbijt en om 8u staat onze driver reeds klaar om ons op de mooiste plekken in Jaipur te brengen. We starten aan de pink city, de oude binnenstad van Jaipur en het kasteel der Winden. We rijden door naar het Amber Fort (150 INR/pers), een prachtig paleis en daar zijn we toch een paar uur mee zoet.
Vervolgens bezoeken we het City Palace (300 INR/pers), vooral het gebouw, de wapenzaal en de zilveren jars zijn heel erg de moeite.
We rijden dan naar Het Waterpalace, een paleis dat middenin een meer ligt. Zéér fotogeniek. We kopen enkele samosa’s (5 INR/stuk) en lunchen aan het water.
We wandelen door de oude stad en shoppen in de pittoreske winkeltjes. Tof.
’s Avonds gaan we terug eten bij Peacock Restaurant, weeral schitterend en mijn 2 grote flessen bier (150 INR/st) kosten weeral meer dan onze maaltijd.
Morgen gaan we tijgers spotten in Ranthambore NP. Benieuwd wat dat zal geven.

We verlaten Jaipur in de vroege ochtend. We vonden het een toffe stad maar nu zetten we koers richting Ranthambore National Park. De afstand valt mee (145km – 3u) dus kunnen we onderweg wat leuke en authentieke dorpjes bezoeken.
Rond de middag komen we aan bij Tiger Safari Resort, nemen de cottage room (met balkon), placeren ons op het terras in de tuin en eten soep en Indische gerechtjes (in de overnachting zit eten inbegrepen). We proberen een plaats te boeken om op safari te kunnen vertrekken.
Elke dag zitten de Jeeps (6 plaatsen) en Canters (open trucks met 20 plaatsen) stampvol. Het park is verdeeld in een aantal sectoren en waar jouw voertuig naar toe gaat wordt bij loting bepaald. In principe kun je zelf een Jeep (500 INR/pers) huren, maar in de praktijk lukt dat niet. Vanaf 11u kun je aanschuiven om in de namiddag een plaatsje te bemachtigen, maar de agenten hebben voorrang, dus wanneer het aan jou is, is alles reeds lang volgeboekt. Je kunt geen dagen op voorhand reserveren. Dus, de enige oplossing is een safari boeken bij je hotel of reisbureau (Jeep: 1000 INR/pers, Canter: 700 INR/pers).
Om 14u vertrekken we met een Jeep richting park. We zien eerst verschillende soorten herten, apen, vogels,… en opeens horen we apen schreeuwen. Ze hebben een tijger gezien. We zien pootafdrukken van een tijger en kunnen hem na een tijdje horen brullen. We lokaliseren hem en proberen hem te spotten. Wanneer het bijna tijd is om het park te verlaten (18u30 sluit de poort) zieT Nancy hem als eerste opduiken. Het is weliswaar redelijk ver maar we zien onze eerste tijger. Onze dag kan niet meer stuk.
Als we in het hotel aankomen blijken we de enige Jeep te zijn die een tijger gespot heeft. Wat een geluk! We zaten wel in sector 6 en dat schijnt één der beste te zijn.
We eten een lekker avondmaal en praten nog wat na met een koppel Nederlanders.

We slapen uit, gaan lekker rustig ontbijten en werken onze blog wat bij. Het is wederom prachtig weer vandaag en we zitten buiten in het zonnetje lekker te genieten.
We hadden nog graag een Jeep safari gedaan, maar doordat het zowel weekend als een Indische Feestdag is, hebben ze door de massa  aanvragen de Jeeps vervangen door Canters. We hebben niet veel zin om met zo’n gevaarte op stap te gaan, dus we passen.
We hebben met onze driver afgesproken om in de namiddag het Fort te gaan bezoeken. Het Fort ligt op de rand van het park en er is een mooie tempel bij. We stappen naar boven, zien heel veel mooie vogels en blijven daar tot zonsondergang. We moeten ons spoedden en zijn juist voor donker terug. We rijden de lange weg op de rand van het park en opeens zien we toch wel een tijger lopen zeker! We kunnen het dier een tijdje volgen voordat het opgeslorpt wordt door het donkere bos. Waauw, wie had dat gedacht! Sonu onze driver is natuurlijk heel content en overal in het hotel gaat hij rondvertellen dat we een tijger gezien hebben buiten het park. Hij is zo fier als een gieter!
We eten nog wat, drinken nog een paar pinten en gaan slapen na deze toch wel uitzonderlijke dag.

We staan om 6u reeds klaar. Doordat we gisterenavond een tijger zagen juist buiten de parkgrenzen, gaan we deze morgen nog eens proberen overdoen. We rijden terug richting Fort, maar geen geluk vandaag, geen tijger te bespotten. Er is vandaag veel meer volk dan gisteren, waarschijnlijk komen de gelovige hindoes bidden en feesten in de tempel gelegen binnen het Fort-domein. We lopen nog eens naar boven (het Fort ligt op een heuvel) en proberen een prachtige kingfisher te fotograferen. Na een tijdje lukt het en we keren dan terug naar het hotel.
We boeken dan toch nog maar een Safari in een Canter. Daar kunnen we kort over zijn. Het was geen toffe ervaring, het gevaarte is veel te groot, de massa veel te rumoerig en we troffen een slecht segment in het park (nr 3) waardoor we enkel een paar herten zagen en niks anders.

We vertrekken uit het rustige Rantambore om 6u30 om de bijna 300km in de luwte van de ochtend te verwerken. Onderweg stopt Sonu bij de dorpjes waarvan hij denkt dat Nancy er mooie foto’s kan maken. Verbazingwekkend hoe onze driver dit zo vlug door heeft. We hebben enorm veel geluk met hem, een créme van een kerel!
Onze aankomst in Pushkar verloopt niet onopgemerkt, gelukkig verblijven we in het rustige Newpark Hotel. We lopen via de Sadar Bazaar – eten onderweg een gevulde Paratha met falafel, 50 INR/st – naar de Brahma Temple. De straat loopt vol gelovigen die gaan offeren in de tempel. Fotograferen wordt meestal niet gewaardeerd.
We verkennen het stadje verder en gaan tegen zonsondergang op de trappen rond het meer zitten – aan Sunset café – . Spijtig dat er bijna geen water in het meer aanwezig is.
‘s Avonds eten we lekker vegetarisch in ons hotel.

We verlaten Puskhar en een 3-tal uur erna hebben we de 180km naar Jodhpur overbrugd. We eten onderweg samen met Sonu een Thali in een piepklein baanrestaurantje tussen de Indiërs. Het is heel lekker, gelukkig kunnen we buiten zitten, maar ge moogt toch niet teveel rondom kijken. We betalen 35 INR/pers, ongelooflijk spotgoedkoop.
In Jodhpur nemen we Heritage Kuchaman Haveli als hotel. Een prachtig hotel, mooie kamers – 1300 INR/pers incl ontbijt en tax -. Het is een hotel dat onze driver kende en waar hij waarschijnlijk wat commissie kon opstrijken. Ons niet gelaten als de prijs/kwaliteit voor ons maar ok is.
We bezoeken het Mehrangarh Fort – 300 INR/pers – en de vertrekken van de Maharaja. Daarna gaan we specerijen kopen bij MV spices. Je hebt enorm veel keuze tussen verschillende kruiden-shops maar onze driver zegt dat die de beste kwaliteit hebben. Moet dat nu juist de shop zijn die ook de Lonely Planet aangeeft als beste en deze geen commissie aan drivers betalen. Hmm, zou onze driver dan toch een uitzondering zijn? Nancy wil er relatief grote hoeveelheden kopen, komt niet overeen met de prijs, gaat weg en onze driver belt dan in de auto naar de shop en ok, Nancy haar prijs wordt aanvaardt.
‘s Avonds gaan we eten bij – On the Rocks – een iets duurder, maar zéér sfeervol restaurant, in een mooie tuin omzoomd met rotsen. Zéér lekker.

Van Jodphur gaan we naar Jaisalmer, een lange rit (5u voor 270km), maar mooi omdat we langzamerhand de woestijn inrijden. Onderweg zien we antilopen rondcrossen en mooie arenden rondvliegen. We stoppen en wandelen wat in de zandduinen. Kinderen en vrouwen uit een nabijgelegen dorp komen nieuwsgierig kijken en dat levert vaak mooie foto’s op. Het grootste probleem is dat ze steeds recht in de lens kijken en echt poseren, van spontaniteit geen sprake! Het duurt dan ook een tijdje eer we het doorhebben, één van ons stelt zich naast de fotograaf en probeert hun aandacht af te leiden. Dat lukt. Ook Sonu heeft het direct door en speelt het spelletje probleemloos mee.
We arriveren in Jaisalmer, installeren ons in hotel Shahi Palace, 1.550 INR/double, zonder ontbijt. Het hotel zit alle dagen tsjokvol, proberen afdingen heeft geen zin. Er zijn geen faciliteiten voor onze driver en hij vindt dit hotel helemaal niks. Wij zijn er wel voor te vinden, héél mooie kamer en toffe sfeer. Waarschijnlijk de beste optie in Jaisalmer. Het hotel doet ook safari’s in de woestijn (met overnachting) tussen 550 en 1700 INR, hangt er vanaf waar en hoelang. Wij liepen op ons eentje reeds in de – weinige – duinen (is helemaal niet zoals in Sahara, meer steenwoestijn), deden reeds verschillende kamelen-safari en zijn dus niet geneigd deze hier ook te doen. We lazen en hoorden overal dat hotels blijven aandringen er bij hun te boeken, gelukkig deden ze dat bij Shahi Palace niet.
We lopen rond in het Fort, bezoeken wat toffe shops en gaan dan maar tegen donker terug naar ons hotel. We gaat eten op de rooftop van ons hotel en verorberen onze lekkere maaltijd met een prachtig zicht op het verlichte kasteel. Wat kan het leven toch mooi en simpel zijn…

We slapen uit en gaan om 9u ontbijten. Vandaag begint het Festival van Jaisalmer en we gaan eens naar de parade kijken. Heel tof, de deelnemers zijn wat zenuwachtig, dit is een heel belangrijke dag voor de inwoners. We zien muziekgroepjes (de fanfare van bij ons), meisjes en jongens in traditionele klederdracht, opgesmukte kamelen enz. Mooi om er tussen te flaneren en iedereen wil op de foto – take foto madam…-
We rijden dan met Sonu naar Kuldhara, ingang 10 INR/pers, 50 INR/auto. 400 jaar geleden vond de Maharaja daar een jong meisje dat hij in zijn harem wou plaatsen. De bewoners wilden dat niet en de volgende morgen was het dorp leeg. Tot op vandaag weet niemand waar de bewoners naartoe getrokken zijn. Bij hun vlucht moesten ze echter een deel van hun goudvoorraad begraven en een paar jaar geleden heeft de politie een groep buitenlanders met metaaldetectoren opgepakt met een grote hoeveelheid goud en zilver. De plaatselijke bevolking is er nog steeds van overtuigd dat er een grote schat onder de grond verborgen ligt.
We bezoeken nu Bada Bagh, ingang 50 INR/pers, camera 20 INR. Dit is een begraafplaats van Maharaja – chhatris – . Mooi om te bezoeken. We liepen er alleen.
Sonu zet ons af aan het fort en wij lopen nog wat rond. Er is heel weinig volk – meesten zijn naar het stadium om festival te bekijken – en is dus lekker rustig naar Indiase maatstaven.
We eten terug in ons hotel met zicht op het prachtige fort. Het blijft enorm indrukwekkend.

Tijdens ons ontbijt werpen we een laatste blik op het prachtige fort van Jaisalmer. Er is reeds alom bedrijvigheid als we om 7u onze rugzak in de auto werpen en Jaisalmer verlaten.
Onderweg stoppen we enkele keren bij een leuk dorpje zodat Nancy haar foto archief kan aanvullen. Gelukkig had onze driver na één dag reeds door wat we exact wilden en zodanig is meestal hij de eerste die antilopes, arenden en gieren het eerst opmerkt. Ook weet hij precies welke dorpjes Nancy zal interessant vinden en zelden zit hij er naast.
We arriveren rond 13u in Bikaner, ons einddoel voor vandaag en we checken in bij Harasar Haveli – 1500 INR/kamer, ontbijt en tax incl. – We krijgen een reuze kamer (nr20) op het gelijkvloers, de grootste die we in India kregen. We eten vlug iets op het dakterras van ons hotel en om 14u staan we al klaar om Bikaner te verkennen.
We bezoeken Junagarh – het Fort van Bikaner – en rijden dan met onze driver naar Deshnok, de 30km verder gelegen Karni Mata tempel – rattentempel – waar duizenden heilige ratten een veilig onderkomen gevonden hebben. Gelovigen komen daar eten brengen aan de ratten en offeren daar van alles. Tof om te zien. Schoenen uitdoen aan de ingang en er met je blote voeten in de rattenkeutels rondcrossen moet je er maar bijnemen. Er worden voor de toeristen witte voeten-overtrekjes voorzien, maar we wilden niet teveel opvallen en deden dus maar met de Hindoes mee. We zagen maar een 10-tal toeristen (mét overtrek) en vonden het dus wel tof.
We keren terug naar Bikaner, onze driver zwiert ons eruit aan de oude stad en we slenteren zo de 1,5km terug naar ons hotel.
We eten lekker op het dakterras, werken ons verslag bij en liggen om 22u reeds onder de wol.

We vertrekken na het ontbijt, iets later dan normaal. We gaan vandaag naar Mandawa een 200km verder gelegen dorp waar prachtige oude Haveli’s te zien zijn.
Eens we Bikaner uit zijn worden we overvallen door een potdichte mist. We zien met moeite 5meter verder. Vrachtwagen rijden ons aan 80km/u voorbij, zonder dat je ook maar iets ziet van een tegenligger. Levensgevaarlijk! Sonu rijdt héél voorzichtig maar moet zich soms van de weg af gooien omdat er een vrachtwagen op ons rijvak komt aangestormd. Wat zijn we blij als het na een uurtje optrekt en de zon weer van de partij is.
We stoppen in Fatehpur, gaan een chai drinken en bezoeken prachtige oude Haveli’s. Deze panden behoorden aan rijke kooplui uit de 17de eeuw.
10km verder ligt Mandawa. We slapen in het prachtige Mandawa Haveli en we nemen de Sudarshan kamer. Onze prachtigste kamer van gans onze reis. Na héél veel afdingen krijgen we ze voor 2000 INR (normaal 2900 INR) en ze is het geld helemaal waard. Ook de badkamer is enorm mooi, dat geeft perspectieven voor onze nog niet afgewerkte badkamer thuis in België.

We slapen wat langer, ontbijten en verlaten Mandawa richting Delhi. Er heerst een bedrukte sfeer in de auto, we gaan straks een andere richting uit en moeten Sonu verlaten. Spijtig, hij was onze trouwe bondgenoot deze 2 weken in Rajasthan. We hebben veel bijgeleerd en toffe zaken gezien en gedaan. Weinig andere reizigers waren zo tevreden van hun driver als wij. Veel negatieve reacties gaan over commissie krijgen en Engels spreken, dat was allemaal perfect bij ons.
We komen aan bij Sunil aan Cozy Travels, worden enthousiast onthaald, drinken thee en praten over het verloop van onze reis. We rekenen af (wat een vertrouwen, op het einde betalen) en laten een deel van onze bagage achter bij Sunil. Die pikken we wel op als we terugkeren vanuit Nepal.
We kopen nog wat mondvoorraad (brood, bananen…) en steken de straat over naar het New Delhi Station. We gaan naar ons perron, vinden direct onze gereserveerde plaatsen en ploffen onze rugzakken neer. We lopen nog wat rond en babbelen wat met onze medereizigers. Exact op tijd bolt de trein het station uit en we zijn op weg naar Varanasi en de Heilige Ganges.

Na een relatief rustige nacht (buiten het feit dat de Indiërs gans de nacht lawaai maken, boeren en scheten laten, hun snot optrekken…) komen we om 7u30 in Varanasi aan. Een staat een massa touts te wachten en iedereen probeert ons mee te sleuren naar een hotel, riksja, taxi… We komen er ongeschonden uit, wandelen een paar honderd meter en nemen dan een normale riksja naar ons hotel (50 INR). We opteerden voor een rustig gelegen hotel en kozen uit de LP het Surya Hotel (1800 INR/nacht, ontb incl). De kamers zijn ok, maar vooral de mooie tuin spreekt aan. We nestelen ons neer in ons bed en slapen toch een paar uur.
Om 10u nemen we een riksja (50 INR) en gaan Varanasi ontdekken. Varanasi is enorm druk, auto’s, koeien, honden en duizenden Indiërs lopen, rijden en kruipen door elkaar. We zoeken de rustige achterbuurten op en snuiven het stadsleven op. Dat snuiven moet ge echt wel letterlijk nemen, een melange van kruiden, look en stront. Ongelooflijk! Maar zo innemend.
In de late namiddag nemen we een bootje met boatsman (100 INR/1u) en gaan de Ganges op. Prachtig hoe te zien welk leven er op en rond de rivier afspeelt. Later zien we dan aan de verschillende Gats festivals waar gezongen, gegeten en gedronken wordt. Allemaal ter ere van de Goden en hun eigen doden.
We eten in ons hotel heel lekker. We verstoppen ons in het restaurant want er is een hele bus Italianen aangekomen die meer lawaai maken dan ons lief is. Gelukkig worden zij in een zaal gepropt en hebben we er geen last meer van.
We gaan vroeg slapen want morgen moeten we al om 5u klaarstaan, we gaan de zonsopgang vanop de Ganges met een bootje bekijken. Ontbijt 4u30!

Onze taxi driver staat ons reeds op te wachten als we om 5u de lobby van het hotel binnenstappen. We hebben die trip geboekt in het hotel (400 INR, privé boot, taxi heen/terug). We rijden tot de Ganges (30′) en we stappen dan over in een bootje. Het is een surrealistisch gegeven. Mist boven het water, nog relatief donker en de vuren aan de verbrandingsgaten waar dag en nacht mensen gecremeerd worden. Als de zon opkomt wordt alles ineens veel mooier en komt de nadruk op badende mensen te liggen. Dat er af en toe een half verbrand lichaam naast je bootje opduikt en in de Ganges verder drijft neem je er maar bij.
Zowel mannen als vrouwen worden verbrand of gecremeerd. De familie betaald voor het hout en de ceremonie. Rijkere families kopen veel hout, armere veel minder (daardoor is het ene lichaam stof geworden en het andere nog niet. Bij de mannen wordt de romp zoveel mogelijk intact gehouden, bij de vrouwen de heupen. Als het aangekochte hout opgebrand is wordt de overschot in de Heilige Ganges gekieperd. Heilige mannen, Sadhoes, en zwangere vrouwen worden niet verbrand maar zo in de Heilige Ganges geworpen. Deze zijn immers al rein genoeg. Het zijn diegene die je af en toe ziet drijven…
In hetzelfde water baden de gelovigen zich, komen water halen en maken thee. Ze zijn er rotsvast van overtuigd dat de Ganges proper is, wij weten natuurlijk beter. Deze rivier moet een ongelooflijke bron van microben zijn, zeker nu het in 6 maand nog niet geregend heeft. Ik wil niet aan de monding van de Ganges wonen…
Om 12u nemen we (na oeverloze nutteloze veiligheidscontroles) het vliegtuig naar Kathmandu (Indian Airline, 7279 INR/pers). Opnieuw een stuk reis afgesloten.
Na 40′ vliegen landen we op Kathmandu Intern Airport. We worden opgewacht (free pick-up) door een taxi van International Guesthouse. We hadden dit online gereserveerd (22U$/nacht deluxe, ontbijt incl). Het guesthouse is zéér ok, héél goed gelegen (5′ wandelen naar Thamel, maar toch relatief rustig).
We slenteren wat rond en hebben een eerste kennismaking met Kathmandu en Thamel. Totaal anders dan India, veel properder en veel meer (toeristische) infrastructuur. Dat wordt wennen.
In ons hotel reserveren we onze bus naar Chatwin NP (400 NPR/pers) voor morgen.
We gaan eten bij K-Too Beer & Steakhouse, eten het eerst sinds onze reis rood vlees en frieten, maar ze smaken (Steak, friet + beer 900 NPR/pers).

Opstaan 6u, taxi naar busstation (30 NPR), is vlakbij maar in donker moeilijk te vinden. De bus van Saibaba Travels brengt ons in 5u naar Sauraha (Chitwan NP), een taxi (betaald door Sapana Village) brengt ons tot Sapana Village. Waauw, lekker rustig en mooi. We pakken uit, eten een kleinigheid in de lodge en gaan op verkenning.
We doen een kanotocht (950 NPR/2pers), zien verschillende krokodillen, herten, arend, kingfishers… gaan naat de Elephant orphinage en wandelen in 2u via Sauraha terug naan Sapana Lodge. Dit kan tellen voor een namiddag. Prachtige dag.
We dineren in Sapana Lodge aan het kampvuur (frisjes ’s avonds), eten er Nepalees daal en drinken een paar biertjes. We maken kennis met Leslie en Jelle, 2 toffe mensen en we zitten direct op dezelfde golflengte.
Morgenvroeg gaan op Safari in het Chatwin NP. Ons hoofddoel is de bijna uitgestorven Nepalese Neushoorn. Hopelijk droomt Nancy er niet van.

Ons ontbijt staat klaar om 7u. We zijn ruim op tijd want onze olifant-safari (1100 NPR/pers + 500 entrance park/pers) vertrekt pas om 8u. We zitten eigenlijk wel op ons gemak in de Howdah (een bakje voor 4 pers die op de rug vd olifant bevestigd is). We gaan samen met Jelle en Leslie. De mahmout (de persoon die de olifant africht en er zijn ganse leven bijblijft) dirigeert zijn olifant het Nationaal Park in en de safari begint. We zien achtereenvolgens een 5-tal wilde zwijnen, een Spotted Deer, verschillende Sambar (een soort hert), veel verschillende vogels en dan opeens… twee neushoorns, een moeder en haar baby. Dit zijn heel andere neushoorns dan in Afrika, ze hebben maar één hoorn en ze hebben precies een harnas aan. Nancy haar dag kan niet meer stuk.
We lopen de rivier door, zien nog wat krokodillen, maar het belangrijkste hebben we gehad. Weeral een belevenis om niet meer te vergeten!
We gaan lunchen in ons hotel en relaxen een uurtje in het zonnetje. Het is vandaag terug prachtig weer en heel warm.
We gaan eens de omgeving verkennen. We waden een kniediepe rivier door (de locals tonen ons waar die door te gaan) en komen in een dorpje terecht waar geen auto’s kunnen komen. De enige toegang naar het dorp is door de rivier. Langs alle kanten wordt Namaste (hallo) naar ons geroepen, Nancy moet helpen boontjes trekken en daarna mosterdzaadjes dorsen. Prachtig voor de foto’s, maar zowel wij als de mensen genieten. Het wordt vlug avond en we zakken terug af naar ons hotel.
‘s Avonds zitten we te dineren rond een kampvuur samen met Jelle (Nederlander) en Leslie (Amerikaanse). We delen alles en na een fles Nepalese whiskey kan de pret niet meer op. Een toffe avond met toffe mensen…

We worden wakker om 8u en maken ons klaar om de bus naar Pokhara te nemen. We verwachten heel veel van Pokhara, de Himalaya keten ligt er voor het grijpen en we hopen de toppen van het grootste bergketen te mogen aanschouwen.
De bus is rampzalig, hij zit bij vertrek maar halfvol en dat betekent dat de chauffeur blijft rondrijden en overal stopt om extra passagiers te proberen overtuigen. De zitplaatsen zijn veel te klein, de beenruimte te beperkt (Jo kan zijn benen er niet tussen krijgen) en de zetels ingezakt. Dat wordt een leuke rit.
Na 6u komen we aan in Pokhara. De eerste aanblik is niet fameus, de gehele hoofdstraat is volgepakt met reclamepanelen en de restaurants, winkels en guesthouses sluiten elkaar perfect aan. Geen speld tussen te krijgen! De bergtoppen zijn niet te zien, ze liggen allemaal in de nevel gehuld. Van een misrekening gesproken.
We kiezen hotel – Mountain House – als verblijfplaats (10U$/nacht). Spotgoedkoop en ok. Basic maar proper. De vriendelijke Nepalese uitbater stelt ons direct op ons gemak. In de vroege ochtend zijn de bergen perfect te zien, in de namiddag zitten ze in de nevel. Oef!
We smijten onze rugzak op ons bed, nemen een douche en gaan Pokhara eens verkennen. Eigenlijk valt het best mee. Er is hier een toffe sfeer, redelijk wat toeristen (eind seizoen) maar we hebben er eigenlijk geen last van gehad. Het voordeel is natuurlijk dat er keuze genoeg is en we eigenlijk de eerste keer deze reis eens op een terrasje konden zitten middenin de stad (normaal moesten we dat in ons hotel doen). Het begint toffer en toffer te worden. We eten een sandwich kaas (Yakkaas) en omelet (120 NPR) bij Purky Beans. Heel lekker.
We verkennen verder Pokhara, rusten wat en doen nog een terrasje. Heerlijk en het is prachtig weer (25°C).
‘s Avonds gaan we eten in Punjabi , een echt Nepalees restaurant. We drinken een Everest bier (205 NPR) en eten Sizzler vegetable en Vegetarische Springrolls met rijst (570 INR/2pers). Heerlijk.
We gaan op tijd slapen want morgen is het vroeg dag.

De wekker loopt af om 4u30, we maken ons vlug klaar en nemen een taxi naar Sarangkot (700 NPR). In Sarangkot beginnen we dan om 5u30 aan een steile klim naar de top van een heuvel om de zonsopgang te aanschouwen. Na een uurtje staan we er, alleen, en we wachten op de zon die de voor ons liggende Himalayaketen gaat beschijnen. De ochtendkleuren komen in de lucht en de top van de Annapurna kleurt rood. Hierop hebben we zo lang gewacht. Een prachtig schouwspel voltrekt zich, het gehele Himalaya massief dat voor ons ligt begint te kleuren en gaat dan langzaam over van rood naar wit. De toppen liggen vol sneeuw en de lucht is nog redelijk helder. Langzaan vult de vallei zich met zonnestralen en de toppen van de hoogste bergen ter wereld worden langzaam in de nevel gehuld. De betovering is verbroken en zetten de afdaling in.
We gaan ontbijten bij Perky Beans, een klein restaurantje op de hoofdstraat van Pokhara. We nemen een full ontbijt (170 NPR) met lekkere café latte (90 NPR – de beste koffie van onze reis) en zitten lekker in het ochtendzonnetje.
We nemen een boot (300 NPR), laten ons Phewa Lake overzetten en stappen naar de grote Stupa bovenaan de heuvel rechtover Pokhara (45’). Wel een steile klim, zeker na onze zware inspanning eerder de ochtend. We lopen boven wat rond, gaan iets drinken en zetten dan de afdaling in langs de andere kant. We zien Makaken ( een soort apen) en lopen langzaam het bos door. We stappen de hangbrug over, volgen het meer en komen zo terug Pokhara in. Tof maar lastig tripje.
We gaan lunchen bij Moondance, een Everest bier (270 NPR) en een egg sandwich (190 NPR), maar zijn niet helemaal tevreden. Gisteren bij Perky Beans goedkoper en veel lekkerder.
Jo gaat bij de kapper (scheren, knippen en massage voor 150 NPR), we gaan douchen en reserveren onze bus (200 NPR/pers) naar Kathmandu voor morgen. Ons laatste deel van de reis komt er aan!
We gaan eten bij New Everest Steak House, zéér lekkere steak (smaakt eens). We namen een halve steak (375 NPR/pers).

Het is mistig als we om 7u de bus naar Kathmandu nemen. We waren vroeger opgestaan om de zonsopgang boven de Himalaya te bekijken vanop het Phewa Tal lake. Niet dus! Het is een lange rit (7u voor 200km) en door de mist is er het eerste gedeelte niet veel te zien. Enkele keren houden we onze adem in als de bus rakelings langs een ravijn scheert. Regelmatig zien we een bus die de dieperik ingeduikeld is. Fingers crossed!
We gaan van de bushalte te voet naar International Guesthouse, krijgen terug een Deluxe kamer voor de prijs van een standaard (22U$, ontbijt en tax incl). We ploffen onze rugzak op het bed en gaan Thamel in. We eten een kleinigheid aan een kraampje en slenteren het stad in. We hebben geen echt doel, kopen wat sjaals en een paar dekens en keren terug naar ons hotel.
’s Avonds gaan we eten in Dolce Vita, een Italiaans Restaurant, rechtover Kathmandu Backpackers. We eten een lekkere springrolls, pasta maison en dessert. Voor de eerste keer deze reis drinken we wijn en ook voor de eerste keer komt de rekening boven de 2000 NPR (zo’n 20€) uit. Wat een lekkere maaltijd. Alhoewel het Indisch en Nepalees eten ons enorm smaakte, was het eens leuk iets anders te proeven.
We wandelen terug naar ons hotel en vallen als een blok in slaap.

We stappen in een uurtje naar Swayambhunath, een prachtige Boeddhistische tempel op de rand van Kathmandu (100 NPR/pers). De tempel is op een heuvel gelegen en te bereiken via een lange stenen trap.  Rond de heuvel is een muur gebouwd en daarin zitten de gebedsmolentjes.
We nemen een taxi (250NRP – 1u rijden) naar Pashupatinath (300 NPR/pers), de heilige plaats der Hindou. Het complex ligt naast de Heilige Bagmati Rivier waar de doden verbrand worden en daarna in de Bagmati geworpen. Het is een heel speciale plaats, volgens ons ingetogener dan Varanasi in India. Het aantal toeristen is beperkt (toen wij er waren toch) alhoewel het prularia-circus buiten het tempelcomplex anders doet vermoeden. Wij lopen er rond, bekijken alles en nemen prachtige foto’s. De Sadhoes liggen buiten te slapen en high te wezen.
In India is heiligheid nog heel gewoon. Bergen, rivieren, bomen en plaatsen kunnen heilig zijn. Sommige dieren zijn heilig — en niet alleen de koe, maar ook bv de aap. En mensen kunnen heilig worden. Als je het rustig aan doet zijn er volgens de Hindoe opvatting vele levens voor nodig om ‘verlicht’ te worden, om mystieke kennis te verwerven, of om één te worden met het ‘kosmisch bewustzijn’. Maar er zijn ook methoden om het in dit leven nog te bereiken. Zo zijn er in India misschien wel een paar miljoen mensen, voor het merendeel mannen, die voor het laatste hebben gekozen, en dat zijn de sadhoes, de ‘heilige mannen’. Zij hebben ‘de wereld’ radicaal verworpen. Ze onthouden zich van sex, hebben alle banden met familie verbroken, verwerven geen bezit, hebben geen eigen huis, dragen geen of weinig kleding en eten weinig en simpel voedsel dat ze bedelen of krijgen van gelovige hindoes. Bovendien beoefenen ze yoga en meditatie om hun spirituele krachten te vergroten en verrichten ze magische rituelen om met de goden in contact te treden. Voor een gewoon mens zijn deze ‘elementaire’ zelfkastijdingen al moeilijk te bevatten.Maar bijna onvoorstelbaar zijn de extreme zelfkwellingen waarmee een aantal sadhoes hun verlichting willen bespoedigen: een arm omhoog houden tot hij vergroeit tot een soort stok, of jarenlang niet meer zitten en liggen, of jarenlang niet meer praten, of altijd een zware ‘kuisheidsgordel’ dragen, of langdurig vasten. De meeste sadhoes doen het overigens kalmer aan. En voor velen lijkt de voornaamste ‘zelfkwelling’ te bestaan uit het roken van veel hasj en wiet. Volgens eeuwenoude traditie volgen zij hiermee het voorbeeld van Shiva, de Heer van de Yogi’s, maar ook de Heer van de Hasj, de hasj-rokende god, voor Eeuwig High.
We nemen een taxi terug naar het hotel (250 NPR) en gaan terug lekker eten in “La Dolce Vita”.

Het regent vandaag. De eerste dag regen en het steekt al tegen. We blijven wat langer keuvelen aan het ontbijt, werken onze dagboek wat bij, kortom, we houden ons wat bezig.
Het klaart effentjes op. We gaan onze verkenning van Kathmandu maar verder zetten en dus zetten we koers naar Durbar Square, het traditionele hart van de oude stad en Kathmandu’s mooiste architectuur. Het is een zeer druk plein en verkopers, gelovigen en taxi’s lopen door elkaar. Er moet door buitenlanders inkom betaald worden (200 NPR/pers). Dit is héél raar omdat dit gewoon een stadsdeel is. Wij vinden dit overdreven, gaan beetje terug, nemen een zijstraat en komen op het plein zonder te betalen. Ziet er al beter uit. Ge kunt er uren doorbrengen en ook in de straatjes achter het plein. Loop ook eens door freak Street (de vroegere hippie buurt) en ga een chai met chocoladetaart eten bij Snowman.
’s Avonds gaan we eten bij Roadhouse Café en eten een lekkere Pizza (zéér lekker, op houtvuur) samen met Leslie en Jelle. Onze laatste avond samen. We gaan ze missen. Na nog een paar lokale whisky gaan we slapen. Het einde van onze reis komt nu wel echt dichtbij…

We moeten om 9u in de luchthaven zijn. Onze vlucht vertrekt om 11u en de veiligheidsmaatregelen zijn enorm. Drie keer wordt onze handbagage door een scanner gepropt, totaal nutteloos want tussen de scanners is geen enkele mogelijkheid om iets te verkrijgen of kopen, maar ge kunt je voorstellen dat dit de vlotte doorgang serieus parten speelt. Juist op tijd zijn we aan de gate, maar dan is er een 4 uur vertraging (door de mist kan het vliegtuig in Delhi niet opstijgen). Enfin, we krijgen gratis eten en drinken en zo passeert de tijd.
We arriveren rond 16u in Delhi en hadden een prachtige vlucht. Het eerste stuk vliegt het vliegtuig immers langs de Himalaya, hetgeen schitterende beelden oplevert van hoge bergen met witte toppen.
We nemen een prepaid taxi (250 INR) naar Delhi en gaan bij Cozy Travels onze achtergelaten bagage ophalen. We nemen voor 100 INR een kamer in Cozy Inn om onze bagage te sorteren, gaan iets eten bij Sam’s Café (boven Vivek Hotel), wandelen nog wat rond in de Main Bazar en gaan tegen 24u naar de luchthaven.
Onze vlucht vertrekt op tijd richting Brussel om 03u00.

We landen op tijd, wachten bijna een uur op onze bagage en missen daardoor bijna onze trein naar Merelbeke. Gelukkig !?! heeft de trein vertraging.
In Merelbeke, aan het station, staat onze auto, geheel ondergesneeuwd, op ons te wachten. We rijden naar huis en zo komt er een einde aan een fantastische reis…