REISVERSLAG GEORGIË – ARMENIË 2026

Om 4.00 uur loopt de wekker af. We maken ons klaar en rijden met de wagen naar Vilvoorde, waar we een taxi nemen naar de luchthaven.

Onze vlucht naar Tbilisi, met een tussenstop in Istanbul, vertrekt om 7.20 uur. Het inchecken verloopt vlot, waardoor we nog rustig de tijd hebben om te ontbijten.

De vlucht vertrekt stipt en na de overstap in Istanbul landen we om 16.30 uur in Tbilisi, waar het twee uur later is dan in België.

Met een taxi rijden we naar ons hotel, het MIT Hotel (€50 per nacht voor twee personen). Nadat we onze bagage hebben achtergelaten, trekken we meteen de stad in. We hebben geen vaste planning en wandelen gewoon wat rond langs de rivier. Onderweg bezoeken we de Metekhi-kerk en genieten we van de gezellige sfeer. Omdat het zondag is, is het er behoorlijk druk.

Voor het avondeten zoeken we een gezellig Georgisch restaurant op het Meidanplein. We kiezen voor een heerlijke “Ojakhuri with pork”, vergezeld van een glas lekkere Georgische rode wijn.

Na het eten maken we nog een wandeling door de stad. Het was een lange dag, dus we zoeken op tijd ons bed op.

Na het ontbijt trekken we de oude binnenstad van Tbilisi in. We wandelen door de sfeervolle straatjes rond het Meidanplein, met hun kleurrijke gevels, houten balkonnetjes en gezellige terrasjes. Vervolgens bezoeken we de historische wijk Abanotubani, bekend om de eeuwenoude zwavelbaden.

We steken de moderne Vredesbrug over en genieten van verschillende mooie uitzichtpunten over de stad en de Mtkvari-rivier. Natuurlijk mag ook een bezoek aan het indrukwekkende standbeeld van Mother of Georgia niet ontbreken. Van hieruit hebben we een prachtig panorama over Tbilisi.

De rest van de dag dwalen we verder door de oude straatjes, ontdekken we verborgen hoekjes en genieten we van de levendige sfeer. ‘s Avonds sluiten we de dag af met een heerlijke Georgische khachapuri, een perfecte afsluiter van onze eerste volledige dag in Georgië.

We zijn vroeg wakker en na een flink ontbijt is het tijd om de drukte van Tbilisi achter ons te laten. We rijden richting het zuidoosten, op weg naar onze eerste stop: het David Gareja-kloostercomplex. Het is een mooie, twee uur durende rit, waarbij het landschap langzaam maar zeker steeds ruiger en droger wordt.

Het klooster zelf is echt een bijzondere plek. Het is deels uitgehouwen in de rotsen en loopt over in eeuwenoude bakstenen muren en robuuste torens. In sommige grotten zijn de oude fresco’s op het plafond nog verrassend goed te zien. Wat wel jammer is, is de invloed van de politiek hier. Het complex ligt namelijk exact op de grens met Azerbeidzjan, en door aanhoudend grensgedoe is het hoger gelegen deel afgesloten door grenswachten. Vroeger kon je over de heuvelkam lopen, maar dat is nu helaas niet meer toegankelijk. Gelukkig is er in het onderste deel nog genoeg indrukwekkends overgebleven om op je gemak door de rotsachtige doorgangen te dwalen.

Na het klooster gaat de route verder door een haast woestijnachtig gebied rond Udabno. Onderweg kom je opeens langs heuvels met opvallende, gekleurde strepen in de aarde, variërend van rood tot olijfgroen. Niet veel later verandert dat droge landschap zomaar in uitgestrekte, felgroene steppes. Het is er heerlijk stil en we komen bijna niemand tegen. Het enige leven in de verste verte is een enorme kudde schapen die als een lang wit spoor over de glooiende heuvels trekt.

Aan het eind van de middag komt de bewoonde wereld weer in zicht bij het stadje Sighnaghi. Het ligt prachtig bovenop een heuvel in de wijnregio Kakheti, en de kenmerkende rode pannendaken steken mooi af tegen het vele groen. We checken in bij ons hotel, Vigor, en verkennen de stad. We lopen een stuk over de oude, 4,5 kilometer lange stadsmuur die daar door de heuvels kronkelt als een soort miniversie van de Chinese Muur. Als je dan op zo’n oude wachttoren staat, heb je echt een waanzinnig uitzicht over de uitgestrekte Alazani-vallei beneden.

We krijgen honger en gaan op zoek naar een restaurant. We kiezen voor een kruidige Chashashuli, flink afgetopt met verse koriander. We maken daarna nog een wandeling langs de stadsmuur en eindigen bij een lokaal wijntentje waar we genieten van een lekker glas Georgische wijn.

We stappen terug naar ons hotel en vallen als een blok in slaap.

Vandaag laten we Sighnaghi achter ons, maar niet voordat we nog een laatste rondje door het stadje lopen. De straten zijn nog rustig en het dagelijks leven komt langzaam op gang. We lopen onder een van de oude stenen stadspoorten door en gluren binnen bij een klein buurtwinkeltje waar de eigenaar gezellig op straat staat te kletsen. Voor we de auto instappen, scoren we op straat nog een warme punt khachapuri. Buiten opstappen met een lekkere snack in de hand is een prima start van een lange reisdag.

Het plan van vandaag is om helemaal naar het noorden te rijden, richting de Hoge Kaukasus. De route voert ons eerst langs uitgestrekte groene weides vol witte veldbloemen en snelstromende rivieren. Na een tijdje sturen verandert het uitzicht en verschijnt het stuwmeer van Zhinvali, dat er met z’n felle turquoise kleur prachtig bij ligt. Vlak langs het water ligt het Ananuri-fort. Het is een prachtig gezicht met die stenen kerktorens en oude vestingmuren vlak boven het heldere meer. We stoppen hier even om rond te kijken en halen wat verderop weer zo’n heerlijk vers gebakken kaasbrood uit de oven.

Vanaf Ananuri beginnen we aan de echte klim via de bekende Georgian Military Highway. Het landschap verandert razendsnel: de dichtbegroeide bossen maken plaats voor ruige, kale berghellingen met indrukwekkende dieptes en vergezichten. Hoe hoger we komen, hoe frisser het wordt. Boven op de pas liggen zelfs nog flinke plakken smeltende sneeuw op de hellingen, waar ijskoude bergstroompjes tussen de rotsen door naar beneden kletteren.

Aan het eind van de middag rijden we de vallei van Stepantsminda binnen, beter bekend als Kazbegi. De entree is meteen indrukwekkend. Je komt aan in een brede, groene vallei die helemaal omringd is door torenhoge bergketens met besneeuwde pieken. Na een afwisselende rit van het warme zuidoosten naar het ruige noorden staan we ineens midden in het hart van de Kaukasus.

Vandaag trekken we de bergen rondom Stepantsminda in. Als we ‘s ochtends omhoog kijken, ligt de top van de Kazbek er prachtig bij. Onze eerste stop is de bekende Gergeti Trinity Church, die op een heuvel hoog boven het stadje torent. Eenmaal boven zie je pas goed hoe mooi het oude steenwerk is gegraveerd met fijne details. Binnen hangt een serene sfeer bij de oude iconen, en buiten heb je een geweldig uitzicht over de hele vallei.

Daarna zakken we af richting het dorpje Sno. We parkeren onze wagen aan een oude wachttoren die boven het dorp uitsteekt. Het dorpsleven hier is heerlijk rustig: drie oude mannen zitten gezellig op een bankje tegen een stenen muur van de zon te genieten, en de lokale supermarkt blijkt een wit busje te zijn waarvan de verse kool en groenten langs de achterdeuren verkocht worden.

Vervolgens rijden we door naar de Gveleti-regio voor een mooie wandeling in de natuur. We volgen een smal pad langs een ruisende bergrivier die wild over de rotsen naar beneden klettert, op weg naar de bekende Gveleti-waterval. Het landschap is lekker gevarieerd. Het ene moment wandel je langs een rustig meertje waarin de groene heuvels weerspiegelen, en een stukje verder sta je ineens tussen het dichte groen vlak bij de krachtige waterval.

De combinatie van felgroene dalen, steile kliffen en besneeuwde toppen blijft indrukwekkend. Als er aan het eind van de dag wat wolken rond de bergtoppen blijven hangen, levert dat nog een paar prachtige beelden op van de kerk met de Hoge Kaukasus op de achtergrond. Weer een heel geslaagde dag in de bergen.

We nemen afscheid van de hoge bergen rond Stepantsminda en beginnen aan de rit richting het zuidwesten, met Borjomi als eindbestemming. Onderweg halen we eerst nog zo’n heerlijk warm, vers gebakken traditioneel brood voor in de auto. Onze eerste grote stop van de dag is de regio rond Mtskheta, de oude culturele hoofdstad van het land. Vlak voordat we omhoog rijden, lopen we even langs een paar gezellige kraampjes vol lokale bontmutsen, kleden en handgemaakte spullen langs de weg. Daarna staan we boven bij het bekende Jvari-klooster. Vanaf de heuvel heb je een prachtig overzicht op het punt waar de twee rivieren met hun verschillende kleuren water bij elkaar komen.

Daarna rijden we door naar het Shiomgvime-klooster, dat prachtig verscholen ligt tegen een imposante rotswand. Het is er opvallend stil en rustig. Binnen hangt een serene sfeer: het licht valt zacht naar binnen op de kleurrijke fresco’s die de muren en gewelven bedekken, en er branden overal warme kaarsjes bij de orthodoxe iconen.

Na de kloosters vervolgen we de route naar de antieke rotsstad Uplistsikhe. Zodra je de auto uitstapt, merk je dat het landschap hier weer heel anders is: droog, rotsachtig en zonnig. We dwalen door het grote netwerk van uitgehouwen ruimtes. Het is bijzonder om te zien hoe complete zalen, gangen en zelfs gedetailleerde patronen in de plafonds rechtstreeks uit de rotsen zijn gekapt. Via een natuurlijke rotsboog en vanuit de hoge grotopeningen kijk je mooi uit over de groene vallei en de rivier beneden.

Na een lange en afwisselende dag vol historie, van de Hoge Kaukasus tot een eeuwenoude rotsstad, stappen we weer in voor het laatste stukje van de rit richting het groene, bosrijke Borjomi.

Eerst gaan we eens rondneuzen op de dagelijkse markt in Borjomi. Het is er een gezellige, lokale bende. Verkopers bieden hun verse groenten, paarse kolen, fruit en zelfgemaakte witte kazen aan rechtstreeks uit kratten en emmers langs de kant van de straat.

Na de markt stappen we de auto in voor de rit richting het zuiden. Onderweg komen we langs het Khertvisi-kasteel, dat als een robuuste vesting hoog boven de rivier op de rotsen troont. Maar ons hoofddoel van vandaag ligt nog wat verder: de beroemde rotsstad Vardzia.

Als je aan komt rijden, zie je de steile bergwand vol gaten en spelonken al tegen de helling plakken. We klimmen omhoog en dwalen door het indrukwekkende doolhof van ruimtes. Via smalle, diep in de rotsen uitgehouwen trappentunnels loop je van de ene grot naar de andere. Binnen ontdekken we een rotskerkje met prachtige oude fresco’s en bronzen klokken die onder het stenen gewelf hangen. Vanuit de openingen in de rotsen kijk je telkens heel mooi uit over de diepe, groene riviervallei beneden.

Van al dat geklim krijgen we flinke trek. Tijd voor een welverdiende lunch! We schuiven aan voor een traditionele Adjaruli khachapuri: zo’n typisch ‘broodbootje’ boordevol gesmolten kaas en eieren.

Op de terugweg pikken we ook nog het Rabati-kasteel in Akhaltsikhe mee, met zijn opvallende ronde bakstenen koepels en historische vestingmuren. We sluiten de dag rustig af bij het Green Monastery, dat sfeervol verscholen ligt tussen de dichtbegroeide bossen rond Borjomi. Een volle, maar ontzettend mooie dag.

Vandaag verruilen we Borjomi voor de groene regio Samegrelo, op weg naar het dorpje Bandza. Zodra we de hoofdweg verruilen voor de lokale wegen, verandert het tempo meteen. Het plattelandsleven hier is heerlijk gemoedelijk. We sukkelen achter een houten paard-en-wagen aan en rijden langs karakteristieke houten dorpshuisjes op paaltjes. Overal om ons heen is het groen: spechten roffelen op de oude bomen en varkens liggen op hun gemak te luieren in het gras en de modder langs de weg.

Ons onderkomen voor vandaag is een sfeervolle houten blokhut midden in het groen. Met een houten schommel op de veranda onder de klimplanten, vrolijke bloemen in de tuin en een knusse kamer voelt het meteen heel erg gastvrij.

Na het installeren trekken we de natuur in voor een volle middag op pad. Onze eerste stop is de Martvili Canyon. Het is hier inderdaad een stuk toeristischer ingericht dan wat we tot nu toe gewend zijn, met net aangelegde wandelpaden en een bezoekerscentrum. Maar dat mag de pret niet drukken: we nemen echt ruim de tijd en wandelen hier uren rond. Het pad leidt ons langs steile, met mos begroeide rotswanden en diepe ravijnen waar fel turquoise water doorheen stroomt. We stoppen op allerlei verschillende uitzichtpunten en houten bruggen om te kijken naar de stroomversnellingen en kleine watervallen die overal uit de rotsen komen. Omdat we de tijd nemen en rustig alle wandelroutes aflopen, zien we de canyon vanuit elke denkbare hoek.

Hierna rijden we door naar Gachedili. Dit gedeelte voelt meteen een stuk ruiger en minder gepolijst aan. We wandelen richting de oude stuwdam, waar het water met een hoop geweld over de rotsen naar beneden klettert. Het is een mooi, puur stukje natuur. Terwijl we langs de keien van de rivierbedding lopen, zien we zelfs een flinke terreinwagen die al spattend dwars door het ondiepe rivierwater naar de overkant rijdt.

Als afsluiting van de middag zoeken we de Kaghu-waterval op. Deze ligt wat meer verscholen en is heerlijk rustig vergeleken met de drukte bij de bekende canyon. We lopen een smal bospad af tussen het dichte groen en komen uit bij een hoge waterval die in een helderblauwe poel stort. De frisse stuifnevel van het water is heerlijk na zo’n lange wandelmiddag.

‘s Avonds keren we terug naar ons guesthouse voor een heerlijke, huisgemaakte maaltijd. Op een tafel met een vrolijk bloemenkleed krijgen we schalen vol knapperig gebakken aardappels met kruiden en een rijke stoofpot voorgeschoteld. Met een goed glas lokale rode wijn erbij sluiten we deze volle dag op het platteland af.

We beginnen de dag in alle rust met een bezoek aan het Martvili-klooster. Het oude kerkgebouw staat in een prachtig groene tuin vol bomen. Binnen hangt een intieme, serene sfeer. We bekijken de stokoude fresco’s op de stenen bogen en steken bij het verlichte Jezus-icoon een paar kaarsjes aan, net als een lokaal meisje dat stil een kaarsje bij de Maria-icoon zet. Als we weer bij de auto komen, begint het buiten te regenen. Prima timing om droog in de auto te genieten van een warme, vers gebakken khachapuri die we onderweg hebben meegepikt.

Na de bui rijden we op ons gemak rond in de omgeving van Bandza, waar het dorpsleven heerlijk traag verloopt. Het platteland is hier ontzettend authentiek. Overal scharrelen dieren rond: varkens wandelen doodleuk over de onverharde weggetjes of snuffelen bij hun houten hokken, en koeien grazen rustig in de open tuinen rond de karakteristieke houten huizen. Een jongen uit het dorp zwaait vriendelijk naar ons vanuit zijn erf.

Daarna rijden we door richting Nokalakevi, gelegen aan de Tekhuri-rivier. Hier bezoeken we de natuurlijke warme zwavelbronnen. Het is een bijzonder gezicht: de stoom stijgt op uit het hete water dat over lichtgekleurde kalkterrassen stroomt. We lopen langs de rotsen en zien een warme, stomende waterval die rechtstreeks over de kalkafzettingen naar beneden stort. Even verderop stroomt de heldere Tekhuri-rivier rustig door een mooie canyon met steile, begroeide rotswanden.

Onderweg richting onze volgende stop kijken we uit door een sierlijk smeedijzeren hek over uitgestrekte wijngaarden. We maken een tussenstop bij het oude Abedati-klooster en de bijbehorende kasteelruïne. Door een brokstuk van de verweerde stenen muur heb je een prachtig doorkijkje naar de kerktoren die erachter staat. Als we aan het eind van de dag terugrijden, worden we weer eens herinnerd aan wie hier écht de baas is in het verkeer: een koe staat doodgemoedereerd op onze weghelft om zich heen te kijken. Een mooie, typisch Georgische afsluiting van weer een fijne dag op het platteland.

Vandaag is vooral een reisdag. We verlaten Bandza en rijden eerst nog even door het centrum van Martvili. Het is een typisch provinciaal stadje waar het dagelijks leven volop draait: straatverkopers met fruit onder kleurrijke parasols op de stoep, een oude Lada die voorbij pruttelt en van die karakteristieke, verweerde Sovjet-flatgebouwen langs de weg.

Vanaf Martvili beginnen we aan de lange rit omhoog richting Svaneti, met Mestia als eindbestemming. In het begin rijden we nog door een rustig landschap van groene weides met houten hekwerken, maar al snel doemen de eerste besneeuwde bergketens op en wordt de route steeds ruiger.

Het rijden vraagt vandaag best wat concentratie. De weg verandert op verschillende stukken in een gravelpad vol gaten en er liggen regelmatig losse rotsblokken op het wegdek die van de steile bergwallen zijn gewaaid. We sturen onze auto langs diepe ravijnen, rijden onder overhellende rotsen door en passeren af en toe een oude tankwagen. Ondanks het avontuurlijke wegdek is het uitzicht onderweg fantastisch. Een groepje paarden staat rustig langs de weg te grazen met op de achtergrond uitgestrekte alpenweides vol witte bloemen en besneeuwde pieken.

Als we aan het eind van de middag de vallei rond Mestia binnenrijden, staan we midden in de ruige Hoge Kaukasus. Een wilde, grijze bergrivier baant zich schuimend een weg door het dal. Langs de kant van de weg staan stralend gele azalea’s vol in bloei, die prachtig afsteken tegen de diepgroene hellingen en de blauwe lucht. Tussen de bomen op de bergwanden zien we in de verte ook al de eerste traditionele Svan-torens uitsteken. Een indrukwekkende rit en een mooie binnenkomer in Svaneti.

Vandaag staat er een mooie wandeling op het programma vanuit Mestia. Als we ‘s ochtends naar buiten stappen, kijken we prachtig uit op het stadje met z’n karakteristieke middeleeuwse Svan-torens die mooi afsteken tegen de besneeuwde bergketens. Na een korte stop bij het water, waarin de omliggende bergen strak weerspiegelen, maken we ons klaar voor de wandeling naar de Chalaadi-gletsjer.

Het avontuur begint meteen goed bij het startpunt van de wandelroute. We steken via een smalle, giebelige houten hangbrug de wildstromende, grijze bergrivier over. Na de brug volgen we de gele wegwijzers een dicht dennenbos in. Het pad stijgt geleidelijk door het bos, parallel aan de razende rivier die over grote rotsblokken dondert. Tussen de bomen en het hoge gras vallen de kleurrijke details op, zoals mooie paarse wilde bloemen langs de kant van het pad.

Na een tijdje stijgen laten we de bomen achter ons en verandert het landschap compleet. We komen uit in een ruig, open dal vol grijs gesteente en grote rotsblokken. Het is vanaf hier wat meer klauteren over het puin, maar het uitzicht wordt met elke stap indrukwekkender. Voor ons doemt de massieve ijsmassa van de Chalaadi-gletsjer op, ingeklemd tussen steile bergwanden en besneeuwde pieken.

We lopen zover door als veilig kan over het rotsachtige terrein tot we vlak bij de tong van de gletsjer staan. Je voelt de koude wind die vanaf het ijs het dal in waait. Met de camera in de hand nemen we uitgebreid de tijd om deze indrukwekkende ijsmassa en de gigantische bergwanden om ons heen vast te leggen. Een heerlijke actieve dag midden in de ruige natuur van Svaneti.

Om 3u30

Om 3u30

Om 3u30

Om 3u30

Om 3u30

Om 3u30

Om 3u30

Om 3u30

Om 3u30

Om 3u30

Om 5.00 uur loopt de wekker af. Dat is even slikken na een korte nacht. We rijden naar de luchthaven van Zvartnots, waar we de huurauto inleveren. Op de parking staat iemand van Alamo ons al op te wachten, waardoor alles snel geregeld is.

Ook het inchecken bij Turkish Airlines verloopt vlot. Om 9.40 uur stijgt het vliegtuig op voor de vlucht van ongeveer tweeënhalf uur naar Istanbul. Na iets meer dan een uur overstaptijd vertrekken we dan richting Brussel, waar we om 15.15 uur landen.

Einde van een prachtige reis.