REISVERSLAG ETHIOPIË 2017

We vertrekken thuis om 5u30 en rijden met de wagen naar Vilvoorde. Daar nemen we een taxi (25€) naar de luchthaven.
Onze vlucht naar Frankfurt vertrekt stipt op tijd en na een uurtje wachten in Frankfurt vliegen we door naar Addis Ababa. Om 21u landen we en nemen de gratis shuttle naar Olympia Guest House (31€/2pers). We zijn redelijk moe en vallen direct in slaap.

Na het ontbijt om 6u vertrekken we per taxi (10U$) naar de domestic airport (15′ rijden). We wringen ons voorbij de organiseerde chaos en geven onze bagage af. We hadden reeds online ingecheckt, dus dat loopt vlot.
De Dash 8 vertrekt op tijd en naar een uurke vliegen landen we reeds om 9u in Gondar. Een gratis shuttle van Lodge du Chateau staat ons op te wachten en nog eens 30′ later drinken we onze eerste Ethiopische koffie (gratis met vers brood en honing) als welkom.
We werpen onze tassen in een leuke kamer rond een courtyard en gaan direct op stap om het dichtbij gelegen Royal Enclosure, Fasil Ghebbi (200 Birr/pers) te bezoeken.
Fasil Ghebbi is een vesting in de Ethiopische stad Gondar, die werd gebouwd in opdracht van keizer Fasilides (1603 – 1667). Fasil Ghebbi zou tot in de 18e eeuw de residentie van de Ethiopische keizers blijven. De vesting werd in 1979 toegevoegd aan de Werelderfgoedlijst van UNESCO.
In de bouwstijl zijn invloeden van de Arabische, de Nubische en de barokke architectuur te vinden. Binnen de muren, met twaalf poorten, ligt een terrein van zeven hectare. Hier zijn onder andere drie kerken te vinden. Héél interessant en ons bezoek duurt dan ook enkele uren.
We nemen een bajaj (TukTuk, 20Birr) naar Fasiladas Bath (inbegrepen in ticket Royal Enclosure). De mooie en rustige plaats zou volgens sommigen een vakantiehuis voor de keizer geweest zijn. Eeuwenoude bomen zijn doorgegroeid in de omwallingen en we lopen er alleen. Tientallen verschillende soorten vogels vergezellen ons). Aanrader!
Van Fasalada’s nemen we terug een bajaj (30Birr) naar de Debre berhan Selassie kerk (100Birr/pers), één van de mooiste in Ethiopië. Er is geen priester aanwezig, die zit rechtover de kerk in een restaurantje iets te eten. We kunnen hen toch overtuigen (10 Birr) de kerk te openen.Deze kerk is de enige die aan vernielingen door derwisjen tijdens een invasie ontsnapt is (dit wordt toegeschreven aan een miraculeuze tussenkomst van bijen). Daardoor is dit de enige plek in Gondar waar beschilderingen uit de 18de eeuw bewaard bleven. Schitterende fresco’s.
We gaan laat (15u) lunchen bij Four Sisters, buffet aan 150Birr/pers. Heel lekker, Ethiopische gerechten en minder Ethiopische, lees Europese. Dit restaurant zal later één der beste van onze reis worden.
We maken dan een leuke wandeling door Gondar en vinden dit een enorm leuke plaats om te vertoeven. We verlaten de drukke straten en worden goed ontvangen in de kleine straatjes. Regelmatig worden we binnen in de mensen hun huisjes gevraagd en moeten van alles drinken en proeven. Geen enkele keer wordt er geld voor gevraagd.
We gaan terug naar ons hotel en rusten een uurtje.
Doordat we lang, laat en veel gegeten hebben nemen we enkel een soep van de dag (tomatensoep, 50Birr/pers) bij Four Sisters als avondeten.
We gaan tegen 21u naar bed.

We zijn vroeg wakker, om 5u galmen de christelijke gezangen door de lucht. Het is zondag en in het héél gelovige Ethiopië behoren 65% van de mensen tot de Ethiopisch-orthodoxe Kerk. Als we naar buiten kijken zien we een constante stroom van mensen met hun witte gewaden naar één van de vele kerken trekken.
Na het ontbijt wachten we op onze gids die om 8u ons zou komen ophalen om de 2-daagse trekking naar de Simien Mountains aan te vangen. We hadden de gids via internet vastgelegd en die zou een 4×4 en chauffeur regelen + alle vergunningen, inkom en kampplaats. Hij daagt echter niet op, antwoord niet op mail en neemt zijn telefoon niet op. We weten niet goed wat we best doen en beslissen nog wat af te wachten. Om 10u30 belt hij ons op, hij was het vergeten en omdat het zondag is, is het moeilijk om nu een wagen te vinden. We beslissen de trip te annuleren.
Simon, de eigenaar van Lodge du Chateau, komt met een oplossing. Hij voorziet een 4×4 met chauffeur en lokale gids voor 1 dag Simien Mountains. Het is wel duur, 250 U$/2 pers, dezelfde prijs als voor 2 dagen. Hij beloofd ons dat we evenveel gaan zien op 1 dag als op 2 dagen omdat we zeer vroeg vertrekken, alle vergunningen en inkom reeds de dag ervoor zullen geregeld zijn en we laat zullen terugkomen. Enkel overnachting (kamperen) gaan we niet kunnen doen. We kunnen niet langer blijven omdat we reeds een vlucht geboekt hebben naar Lalibela de dag erna.
Het is onze enige kans om toch een stukje van de Semien te zien, dus beslissen we het te doen.
Het is ondertussen reeds na de middag en we gaan terug lunchen in Four Sisters (Tuna Salad 60Birr) onze vaste, rustige stek..
We nemen een bajaj (70Birr) naar het Mentewab’s Kuskuam Complex (100Birr/pers). Het mag dan niet zo goed bewaard zijn als de Royal Enclosure, maar het straalt meer melancholie uit. Het complex was in 1730 gebouwd voor Empress Mentewab, na de dood van haar echtgenoot. Het complex is een serie van gebouwen, met een lang kasteelachtig paleis. Plezant om er in rond te lopen en geen toeristen.
Onze bajaj brengt ons naar de zondagsmarkt, enorm kleurrijk. We kopen er een originele koffiekan (50Birr) en Nancy neemt maar foto’s van de lieve mensen.
We nemen terug een bajaj (20Birr) en rijden naar het op de top van de heuvel gelegen Goha Hotel. Van hieruit hebben we een mooi beeld van Gondar. Het hotel straalt te weinig uit voor ons en we rijden dan maar terug. Met onze bajaj driver gaan we een lekkere koffie drinken (5Birr/koffie). We betalen er normaal 10Birr voor, met lokale maar de helft.
Diner in Four Sisters, terug top.

Bij het ochtendgloren om 6u zijn we reeds op pad. Adam stuurt zijn 4×4 behendig door de bochtige weg, richting Debark. Onderweg is het reeds prachtig en we stoppen dan ook regelmatig om foto’s te nemen. Om 7u30 komen we, na een 100km, aan bij het Parkoffice waar onze gids reeds klaar staat met de benodigde vergunning. We winnen hier gemakkelijk een uur doordat alles al geregeld is.
We vertrekken direct en een uur later zitten we reeds tussen de Gelada monkeys (vroeger zei iedereen Gelada baboon, maar een onderzoek heeft aangetoond dat het geen baboons zijn). We zetten ons neer op een steen en een paar minuten later zijn we omsingeld door de Gelada’s die vanuit de vallei naar boven komen. Ze zijn helemaal niet bang en wij hoeven ook niks van hun te vrezen. Prachtig!
We wandelen van Gich Abyss over een nauwe ridge naar de cliff waar we een spectaculair zicht hebben over de Simien foothills. We trekken verder tot aan de waterval, waar de Jinbar River naar beneden stort. Door de overvloedige regen de vorige week is hij veel krachtiger dan normaal in dit seizoen.
We rijden dan een stukje verder en stappen terug uit om via de Giant Lobelia velden (schitterend) naar het mooie dorpje Gich te wandelen. Een korte wandeling verder hebben we een late lunch aan Gich camp met een schitterend uitzicht over de vallei. Het is mooi weer en het uitzicht is overweldigend. Tijdens de meegebrachte lunch krijgen we gezelschap van Lammergeyer gieren en Dikbek raven.
We keren dan met de 4×4 terug, stoppen nog regelmatig onderweg en komen zo bij donker terug in Gondar. Een schitterende dagtrip!
Na een deugddoende douche gaan we voor de laatste keer eten bij Four Sisters en worden er als koningen ontvangen.
We zijn doodmoe en gaan vroeg slapen.

Na het ontbijt vertrekken we om 7u30 met de shuttle van de lodge naar de luchthaven. Het inchecken verloopt rimpelloos en na een 30′ vluchtlanden we om 10u15 reeds in Lalibela. We nemen een shared taxi (100Birr/pers) samen met Joanna en Kong uit Hongkong, een tof koppel dat reeds 2 jaar aan het reizen is.
We kiezen voor Hotel Honeyland (32$/kamer, ontb incl) een splinternieuw hotel.
We wandelen naar het 7 Olives restaurant en eten er een egg sandwich. Heel lekker, maar het hotel ziet er niet uit.
We wandelen dan naar het ticket office en kopen een duur algemeen toegangsticket (50U$/pers), geldig voor alle 11 rotskerken in Lalibela. Het ticket is 4 of 5 dagen geldig (bestaat wat onenigheid over).
We bezoeken de Noordelijke kerkengroep (zonder gids) en de beroemde Bet Giyorgis (Church of Saint George). Spijtig dat er de (broodnodige) overkappingen zo vloeken met de oude kerken. Dat kan veel beter, de sfeer is er een deel mee verloren. Gelukkig zijn die overkappingen niet nodig voor de Church of Saint George. Die ligt er nog bij als vanouds, echt schitterend. We krijger er maar geen genoeg van.
We wandelen terug naar ons hotel, nemen een douche en gaan met onze Hongkongse vrienden eten bij Ben Abeba. Ben Abeba is een speciaal gebouw, gelegen op een heuveltop met 360° uitzicht. Leuk, lekker dineren met zo’n view. De Schotse eigenares komt nog een praatje maken aan onze tafel. Hier komen we morgen terug!

We zijn weeral vroeg op pad en ons eerste doel is nogmaals Bet Giyorgis, we krijgen er maar geen genoeg van. We keren een beetje terug en proberen het Monolith Cross in de Jordan rivier te benaderen. Na wat zoeken geraken we toch naar beneden en hebben een mooi zicht op het kruis.
We stappen nu naar de Zuidoostelijke kerkengroep. De meeste toeristen bezoeken nu de noordelijke groep en dus zijn we er alleen met de priesters. Leuk.
We gaan terug lunchen bij 7 Olives en eten er Beyayi met Kita, lekker.
Na de lunch gaan we nog eens de noordelijke groep bezoeken (toeristen zijn nu weg naar de zuidoostelijke). We zien tientallen bedevaarders en priesters met hun typische witte gewaden. Mooi.
We bezoeken de kerken nogmaals en zien steeds nieuwe zaken. Pas op voor de luizen (schoenen moeten uit in de kerken). De tapijten zitten er vol van. we spuiten onze voeten en onderbenen in met Deet. Dat werkt.
We gaan een koffie drinken in één van de vele stalletjes naast de weg (5Birr/koffie) en zo loopt de namiddag zachtjes op zijn einde.
We gaan terug eten bij Ben Abeba, lekkere Fishermen’s Pie. Terwijl we terug wandelen overlopen we ons bezoek aan Lalibela en zien dat het top was…

We hebben lang getwijfeld of we Aksum zouden opnemen in onze planning. Aksum is één van de grote mysteries in de wereld, weinig is geweten over de Aksumieten die hier leefden in de 4de eeuw. We beslisten dan toch te gaan omdat het vanuit Lalibela per vliegtuig gemakkelijk en goedkoop te bereiken is en we de Tigray kerken willen bezoeken in een 2daagse via Hawzien tot Mekele.
We drinken een koffie in een straatstalletje en eten een banaan als ontbijt. Dan nemen we een shared taxi (100Birr/pers) naar de luchthaven. Om 10u35 stijgen we op en na 40′ landen we in Aksum. We nemen terug een shared taxi (100Birr/pers) en checken in bij het 25km verder gelegen Afrika Hotel (12U$/nacht, ontbijt excl.).
We gaan lunchen bij Lucy Traditioneel Restaurant. Lekker.
We nemen een bajaj (150Birr + wachttijden) en gaan op stap. We bezoeken achtereenvolgend Abba Pentalewon, Tombs of King Kaleb en Gebre Meskel. We zijn ongeveer 2u op weg. Spijtig dat er zo weinig info over bekend is, het blijven lege tombes…
We wandelen naar het ticket office en kopen een Algemeen ticket (50Birr/pers), elke bezienswaardigheid zit er in, behalve het St Mary of Zion Churches Complex (200Birr/pers). Eerst bezoeken we het Northern Stelae Field, een Unesco world heritage site, waar de reuze obelisken door elkaar liggen en staan. De hoogste staande obelisk is bijna 25m hoog, de langste ligt neer (Great Stele) en is in stukken gebroken, 33m. Rome Stele is teruggehaald uit Rome, Mussolini had die in 1937 per schip naar Rome gebracht. Daarna bezoeken we het museum, inbegrepen in de prijs, en wel goed opgevat.
We moeten extra (veel) betalen voor het St Mary of Zion Churches complex (200Birr/pers). Dit is, in vergelijking met de Stelae, zijn geld niet waard! De nieuwe kerk wordt na enig aandringen opengemaakt (de oude bijbels zijn wel top), de Ark of the Covenant Chapel mag je niet dichtbij (vrouwen moeten nog verder wegblijven) en de Old Church was gesloten en wou niemand opendoen (ook daar mogen vrouwen niet binnen). Tegenvaller…
We gaan douchen en zoeken een restaurant. Buiten in enkele chiquere hotels vinden we geen restaurant, we gaan dan maar terug naar Lucy. Lekker…
We hebben een tour geboekt met ETT naar Danakil depressie. Ze vroegen eerst 600U$/pers voor 4 dagen, maar na lang heen en weer mailen kwamen we overeen dat we voor die 600U$/pers nog 2 extra dagen met een privé 4×4 de Tigray kerken konden bezoeken (privé auto, hotels, inkom en eten inbegrepen). Super deal bleek naderhand.
We zien de chauffeur in ons hotel en spreken af om morgen om 8u te vertrekken.
Na nog een paar pintjes op het terras van Afrika Hotel gaan we dan maar slapen.

Om 8u staat onze chauffeur ons op te wachten. Er blijkt nog iemand mee te gaan, Paco, een Spanjaard. Hier merken we reeds dat ETT niet altijd zijn programma strikt volgt. Wij doen 2 dagen over de rit naar Mekele omdat we verschillende Tigray Churches willen bezoeken, Paco gaat voor één dag. Na een paar keer heen en weer gebeld te hebben spreken ze af dat Paco moet overstappen onderweg in een andere auto. Die vertrouwt het allemaal niet en loopt daardoor de helft van de dag te zagen. Wij trekken er ons niets van aan en genieten van de rit, alles komt wel in orde.
We gaan lunchen in Sinkata (injera + drank 70Birr/pers) en nemen daar een gids mee. We bezoeken dan de kerken van Mikael Milhaizengi, Medane Alem Kesho en Wukro Cherkos. Alle 3 aanraders.
Er staat een wagen voor Paco klaar aan de laatste kerk en wij rijder naar Hawzien. We checken in bij Hotel Vision (we kiezen zelf, ETT rekent af). We hadden dat hier niet verwacht, maar het hotel is in orde. We moeten dineren in het hotel er is hier niks anders (soep, rijstschotel met tomatensaus 130 Birr/pers).
We werken ons verslag bij en gaan maar slapen. Hier in Hawzien is er niks te zien.

We zijn vroeg wakker, gaan nog eens in het stad kijken, maar er is niks te beleven. We gaan dan maar ontbijten.
Onze gids wil persé dat we naar Abuna Abraham church gaan. Er is daar volgens hem een uniek festival aan de gang. Als we dat doen, kunnen we wel niet naar Abuna Yemata Guh gaan. We twijfelen omdat we deze kerk, op een spectaculaire rots, wel wilden bezoeken.
We beslissen toch maar de gids zijn idee te volgen en rijden naar Abuna Abraham. We hebben het ons niet beklaagd. Duizenden pelgrims bezoeken de church en Nancy haar fotoapparaat staat niet stil. Echt de moeite.
We rijden na een paar uur verder naar de Petros We Paulus kerk en via een gammele bamboo ladder klauteren we naar boven. Prachtige vergezichten zijn ons deel en ook binnenin de kerk zijn mooie tekeningen te bewonderen.
In de late namiddag rijden we naar Mekele en checken in bij het Yordanios Hotel. We krijgen een suite, één van de beste kamers van onze reis. We nemen een late lunch in ons hotel (egg sandwich 50Birr/pers).
De rest van de namiddag rusten we wat uit, doen de was en bereiden onze 4daagse naar de Danakil depressie voor. We gaan niet dineren wegens de late en overvloedige lunch.

Om 9u staat de 4×4 van ETT voor ons hotel. We rijden naar Berhale en stoppen hier om te lunchen, in één van de eenvoudige restaurants. De maaltijd is eveneens eenvoudig, pasta met groenten.
Een paar uur later rijden we door naar Hamedela en verkennen het schitterende Salt Lake. Ondertussen trekken honderden kamelen, beladen met zoutplakken. Per kameel worden zo’n 20 tal zoutplakken meegenomen, gemiddeld 5 à 8kg/plak.
We blijven tot zonsondergang op de zoutvlakte rondhangen en genieten van de mooie zonsondergang. We rijden dan naar ons openluchtkamp, zoeken ons een rustig plekje en maken ons bivak op.
Na een lekker diner gaan we vroeg naar bed, het was een lange en vermoeiende dag. We vallen onder een schitterende sterrenhemel in slaap, ondertussen passeren op enkele meters van ons de kamelen volgeladen met zoutplakken…

om 5u staan we op, ontbijten en rijden naar Dallol. Dallol is de heetste plaats op aarde en midden in Afar gebied, dichtbij de Eritrea grens gelegen. Het is nog maar een paar jaar wat rustiger in de regio, maar toch moet er een gewapende politie eenheid mee. Er zijn geen wegen naar hier, de enige manier om hier te geraken is per kameel, met offroad 4×4 of sinds kort, per heli (2.500€).
We laten de wagens achter en stappen een dik half uur door de enorme hitte (45°C) naar het sulferveld. Waaauw, wat een schitterende omgeving. Alle mogelijke kleuren wisselen elkaar af, de geur van sulfer is soms ondraaglijk en hete stoom omringt ons, wat een mens onvriendelijke, maar prachtige, plaats is dit!
We rijden verder naar een droog zoutveld waar de Afar people zout hakt uit de beenharde massa, een slavenwerk. De blokken zout zijn bijna allemaal even groot en wegen tussen de 5kg en 8kg, afhankelijk van het vocht dat er nog in zit. Die plakken worden dan op de wachtende kamelen geladen en de colonne doet er 2 dagen en 1 nacht over om deze zoutplakken aan de man te brengen.
Tegen de middag rijden we terug naar Berhale om te lunchen, terug een eenvoudige maaltijd (rijst met groenten). Na de lunch rijden we verder naar Apala en nemen onze intrek in het guesthouse van ETT. We slapen met 4 in een kamertje (matrasjes op de grond), terug met onze Hong Kongse vrienden. Gelukkig is er een douche buiten en met het koude water spoelen we het zweet en vuil weg. Dat deed deugd.
Nancy gaat dan maar direct het dorp verkennen en komt met schitterende foto’s terug.
Na het diner (terug lekker) praten we nog wat bij met een lekkere frisse pint en tegen 21u gaat iedereen slapen.

We zijn terug vroeg wakker, reizigers uit Israël keren nu terug naar Addis en ze moeten om 4u opstaan. Ze maken zoveel lawaai dat iedereen wakker is.
We ontbijten dan maar vroeg en maken ons klaar om richting Erta Ale te trekken.
Na ziet nog de kans om een groep kinderen naar school te volgen en komt tevreden terug.
Op weg naar Dodom lunchen we in een klein dorpje en rijden dan verder naar de basis van de Erta Ale. De laatste 10,5km zijn bijna niet te doen. We rijden met een gemiddelde van 1u per 10km en komen geheel dooreengeschud aan.
In Dodon maken we ons klaar om tegen valavond de 3u durende tocht naar de krater aan te vangen. Iedereen neemt min 3L water/pers mee en een koplamp. Als we om 19u vertrekken staan miljoenen sterren aan de hemel en zien we in de verte een rode gloed van de vulkaan.
De tocht is moeilijk, niet door het stijging percentage, dat valt goed mee, maar door de route. Rotsblokken, losliggende stenen en zand wisselen elkaar af. En dat allemaal met een koplamp. Na 3u stappen komen we aan in het kamp, aan de krater. Als de wind draait komen rookwolken in onze richting en daar is bijna niet in te ademen.
We stappen dan de laatste meters over een heel gevaarlijk gebied, gestolde lava met daaronder luchtkamers. Regelmatig schieten mensen door die lava en belanden een halve meter dieper, ondertussen hun benen opensnijdend.
Als we aan de rand van de krater staan en recht in de vulkaan onder ons kijken staan we verstomd. Miljaarde, wat een spektakel. Overal zien we lava borrelen, spuiten, branden… een echte magma zee. Ongelooflijk dat we hier kunnen en mogen staan. We krijgen er maar niet genoeg van en blijven tot 1u ter plaatse.
Ondertussen is ook de kameel toegekomen die matrasjes en water meegebracht heeft (onze 3L/pers is reeds uitgedronken). We kiezen ons een vochtig en stinkend matrasje uit en maken onze slaapplek om nog een paar uur te rusten.

Na een héél korte, slapeloze nacht (er liepen ratten rondom ons matrasje, op zoek naar iets eetbaars) vertrekken we om 4u. We moeten dan de terugweg aanvatten zodat we om 7u, voor de ergste hitte, terug in Dodon zijn.
We spoelen het meeste vuil en zweet af met meegebracht zout water, het helpt niet veel en ondertussen is het al stikheet.
We ontbijten en rijden dan naar Lake Afdera, een 100 km² zoutwatermeer dat 160m onder de zeespiegel ligt. Door het hoge zoutgehalte blijf je drijven in het meer. Ernaast is een warmwaterbron (ook zout) waar je je een beetje kunt afspoelen.
Na de lunch keren we, in 3u, terug naar Mekele en nemen afscheid van de toffe bende.
We nemen terug onze intrek in ons vertrouwde Yordanios Hotel. De warme douche spoelt het zout, vuil en vermoeidheid van ons lichaam. We kijken terug op een ongelooflijk mooie, toffe, avontuurlijke maar relatief harde 4-daagse trip, die we echter voor geen geld wilden missen.
We gaan met onze Hong Kongse vrienden eten bij Karibou Restaurant. Er is weinig keuze dus nemen we maar de hamburger (80 Birr/pers).
We zijn weeral heel moe en liggen tegen 21u in ons bed…

We worden om 6u30 wakker na een topnacht. Zo lekker geslapen en we voelen ons beide geheel uitgerust na de toch wel vermoeiende trip.
We gaan ontbijten en maken onze tassen klaar.
Om 7u30 komt een wagen van ETT om ons naar de luchthaven te brengen (allemaal in trip prijs inbegrepen) en na een kwartier zijn we er al. Om 8u55 stijgen we op en om 10u15 staan we reeds aan de grond.
Awaze staat ons op te wachten om de geboekte Zuid-Ethiopië tour aan te vangen. Alin (driver) en Abaye (gids) brengen ons via Addis naar Nazret waar we de lunch nemen. We zien nu al dat Awaze Tours veel beter georganiseerd (maar ook veel duurder) is dan ETT Travel, ook aan de keuze restaurants. We gaan lunchen in het Rift Valley Hotel, zeer lekker, maar veel duurder (gelukkig zit dat ook allemaal in de prijs).
Om 14u rijden we via Asela en Adaba naar Goba, waar we overnachten in het Goba Wabe Shebelle Hotel, vergane glorie, maar wel ok.
Het was een vermoeiende rit, 400km, met ezels, koeien, geiten en mensen op de weg. Dieren hebben in Ethiopië voorrang en indien er een dier geraakt wordt moet de chauffeur de eigenaar betalen.
We douchen (geen elektriciteit, dus koud water) en gaan dineren. Het eten trekt op niks en de bediening ondermaats. Het is koud buiten en binnen (10°C en gisteren 40°C). Dan komt natuurlijk door de hoogte van Bale NP.
We kruipen dan maar vlug onder de lakens, daar is het tenminste warm…

Ontbijt om 7u30 en tegen 8u30 vertrekken we naar het Ticketoffice van Bale National Park. Daar pikken we onze gids op en beginnen aan een trekking door het park. We stoten op een kudde Ethiopische Nyala’s en Menelik’s Bushbucks, allebei bedreigde diersoorten. Ondertussen zien we ook Bohor Reedbucks, wartdogs en tientallen onbekende vogelsoorten.
Na een 3-tal durende trekking stappen we de 4×4 in en rijden naar het Sanetti Plateau, een plateau op 4.150m hoogte. Daar hopen we de Ethiopian Wolf te zien. Het ziet er echter niet zo goed uit als we het plateau boven komen, we rijden recht de laaghangende wolken in. Na een aantal km zien we een wolf, enkel het silhouet, verschijnen in de mist. Dat wordt moeilijk. Gelukkig klaart het net op, het moment dat een wolf naast de auto verschijnt. Het is een schitterend dier, maar na een tijdje verdwijnt hij. Toch een paar mooie foto’s. Opeens komt er terug een wolf aangelopen en die begint te jagen ,vlak naast de auto. Na een tijdje graaft hij een giant mole rat uit. Wat een geluk. We zien in totaal 5 wolven. Onze gids zegt dat we enorm veel geluk hadden, hij was hier een paar dagen geleden met een Amerikaanse toerist en ze zagen geen enkele wolf in 3 dagen.
Tegen 17u keren we terug naar het hotel, nu is er wel elektriciteit, nemen een warme douche en gaan dineren. Vanavond is het eten wel heel lekker, niet te vergelijken met gisteren. We blijven nog een tijdje napraten en gaan dan maar slapen, er is hier niks te doen ‘s avonds.

Na het ontbijt vertrekken we om 7u30. Het zonnetje schijnt en we zijn klaar om de lange 480km naar Arba Minch te overbruggen. Het eerste deel tot Dodola hebben we reeds gezien in de heenreis, dus daar rijden we vlug door. Alin (chauffeur) is nog rustig, maar Abaye (onze rasta-gids) komt reeds goed los.
Eens we voorbij Dodola zijn worden er regelmatig fotostops ingelast om de schitterende natuur en het dorpsleven te vereeuwigen/
We stoppen in Shashemene om te lunchen (Haile Resort) en zijn na een uurtje terug weg. We stoppen in Aje om foto’s te nemen en de inwoners roepen ons binnen in hun hut, ze maken koffie en praten over hun leven. Gelukkig spreekt onze gids hun taal. Interessant.
We komen om 17u aan in Arba Minch en checken in bij Paradise Lodge, juist op tijd voor de mooie zonsondergang over Lake Labaya en Lake Chana. Wat een uitzicht, in Kenya zou dit een 5***** lodge zijn.
Na een verkwikkende douche gaan we dineren, buffet aan 215 Birr/pers. Lekker maar wel duur, gelukkig is alles in de tourprijs inbegrepen. Na een paar pintjes gaan we slapen.

Het heeft de ganse nacht water gegoten, maar tegen de ochtend is het opgehouden. Na het ontbijt rijden we naar het haventje aan Lake Chamo en onderweg pikken we de kapitein op. We stappen in een bootje en varen Lake Chamo op. Ondertussen schijnt het zonnetje en het is warm. We zien krokodillen, nijlpaarden, vele soorten vogels, pelikanen en fish eagles. Klap op de vuurpijl is een African fish eagle die vlak voor onze neus een catfish uit het water vist. De vis is te zwaar en hij zet zich in een boompje vlakbij om hem op te peuzelen. We kunnen tot een paar meter van hem naderen. Mooi. Het valt ons op hoeveel fish eagles we hier zien, het moet een heel visrijk meer zijn.
Tegen 11u zijn we terug aan de 4×4 en rijden verder naar Kantas, één van de Konso Villages. We gaan lunchen bij Kanta Lodge, verse telapia met rijst. Heel lekker.
Het cultuurlandschap Konso omvat 55 vierkante kilometer aan met steen ommuurde terrassen en versterkte nederzettingen in de Konso hooglanden van Ethiopië. Het landschap weerspiegelt een levende culturele traditie die 21 generaties teruggaat (meer dan 400 jaar) en aangepast is aan de droge vijandige omgeving. Het toont gedeelde waarden, sociale cohesie en de technische kennis van z’n gemeenschappen. In het gebied zijn ook antropomorfe houten beelden te vinden, gegroepeerd naar gerespecteerde leden van de gemeenschap en heroïsche gebeurtenissen. De beelden getuigen van begrafenistradities die op het punt van verdwijnen staan. De stenen stèles in de steden tonen een complex systeem dat de doorloop van generaties leiders markeert.
We rijden dan via Weyto en Key Afar naar Jinka, ons einddoel van vandaag. We nemen een bungalow in het toffe Eco Omo Lodge (normaal 110U$/nacht). Normaal wordt er in tenten geslapen, maar wij blijven hier 2 nachten en krijgen daarom één van de twee bungalows.
Vanaf 18u is er warm water, dus gaan we eerst nog een wandeling maken, vooraleer we ons verfrissen. We gaan dineren en eten Italiaans (eigenaar is Italiaan), een leuke afwisseling.

Omdat we 2 nachten in Jinka blijven hoeven we ons niet te haasten en we vertrekken dan maar om 8u30. Na een 3u rijden en verschillende fotostops komen we aan bij de Mursi. We hadden duidelijk met de organisatie afgesproken dat we geen Mursi dorp wilden bezoeken dat overrompeld wordt door toeristen en ze hebben er duidelijk rekening mee gehouden, we zijn hier alleen! We kijken de kat uit de boom en blijven nog een half uur rond de auto hangen. De nieuwsgierigheid bij aankomst is allang weg en de Mursi zijn aan hun dagelijkse bezigheden bezig. We lopen in het dorp rond en proberen contact te leggen met de vrouwen, dat lukt wonderwel en Nancy spreekt met enkele vrouwen af om wat foto’s te nemen. Het loopt allemaal gemoedelijk en er is van opdringerigheid geen sprake. Ook over geld wordt niet gesproken, Abaye heeft afgesproken met het stamhoofd om de vrouwen die Nancy fotografeert een vast bedrag te geven en niet per foto te betalen. Na een 3-tal uur hebben we het hier gezien en maken aanstalten om te vertrekken. Nancy betaald de vrouwen de afgesproken 20Birr/pers en we nemen afscheid van de vriendelijke mensen. We stappen verwonderd in de wagen, dat hadden we niet verwacht nadat we de horroverhalen overal hadden gehoord. Volgens Abaye is dit dorp echt een uitzondering omdat hier bijna geen toeristen komen.
Moe maar voldaan komen we in de late namiddag terug in Jinka, gaan met onze vrienden een koffie drinken in het centrum en vereren het South Omo museum met een bezoek. Het museum bestaat uit 2 zalen waar de verschillende stammen uit de Omo regio staan voorgesteld. We keken er niet naar uit, maar zijn toch tevreden dat we het gedaan hebben. Was toch wel interessant.
We keren terug naar onze lodge, gaan lekker eten en na een paar pintjes duiken we ons bed in.

We vertrekken terug, na een overvloedig ontbijt, om 8u30. We gaan eerst geld wisselen in de plaatselijke bank (31,5Birr/€), het meeste dat we al gekregen hebben.
We rijden door het Mago National Park op weg naar de Ari tribe. De Ari bevolking bewoont het noordelijke deel van het Mago National Park in Ethiopië en heeft het grootste grondgebied van alle stammen in het gebied. Ze hebben vruchtbare gronden waardoor ze verschillende soorten plantages hebben, sorghum, granen, koffie, fruit en honing. Het is ook gebruikelijk dat ze grote kuddes vee hebben.
Hun vrouwen staan ​​bekend om het maken en verkopen van aardewerk en het dragen van rokken gemaakt van bananenbomen. Stamleden dragen veel sieraden en hebben veel piercings in hun oren. Ze wikkelen kralen en armbanden rond hun armen en taille voor decoratie.
We worden vriendelijk ontvangen en Nancy wordt getoond hoe ze sorghum fijnmalen en injera maken. We lopen er terug alleen als blanken en dus wordt de rust in het dorp niet verstoord. We slaan hen vanop een afstand gade en genieten van het dagelijkse leven van de Ari’s. Prachtige tribe.
We rijden daarna over onverharde wegen naar het 80km verder gelegen Dimeka waar we de plaatselijke markt bezoeken. Na de veemarkt komen we op de alledaagse markt. Er zitten Banna, Bashada, Hamer, Karo en Tsemay people hun waren te verkopen. Heel kleurrijk. Zolang er geen close foto’s genomen worden vraagt niemand om geld, als Nancy iemand speciaals ziet geven we die 5 Birr. Het is en blijft gemoedelijk. We kopen enkele gebruiksvoorwerpen als decoratie voor thuis, een schitterende calabas waar de honing nog uitloopt.
Na een 2,5 uur durend bezoek rijden we door naar Turmi en nemen een late lichte lunch in Buska Lodge, waar we ook zullen overnachten. Na de lunch gaan we dan ook maar inchecken (mooie rondavel, normaal 120 U$/nacht).
Er loopt een rivier naast de lodge en die gaan we dan maar eens verkennen. We kunnen op de zandbank naast de rivier lopen tot die ophoudt. Er is geen pad te bekennen en we gaan dan maar de brush in. Terwijl we aan het ploeteren zijn tussen het dichte struikgewas ziet Nancy opeens Colobus Monkeys in de bomen hangen, opvallend door hun lange witte staart. We kunnen ze redelijk dicht benaderen, terwijl er 2 dikdiks verschrikt opspringen en wegrennen. Ze hebben geen probleem om door het dichte struikgewas te rennen. Er zitten ook ongelooflijk veel vogels, waarvan we 80% de naam niet kennen.
Tegen 18u zijn we terug in de lodge, douchen en gaan aanschuiven aan het buffet. Heel lekker, maar het mag een beetje minder westers zijn. Om 22u gaan we slapen.

Om 8u30 zijn we, na het lekkere ontbijt, weeral op pad, recht naar Omorate om de Dassanech tribe te bezoeken.
Eens we aan de Omo rivier komen gaan we een mokoro (een smalle kano, uitgehold uit één boom) in en varen op mankracht naar de overkant. We stappen naar het dorp en worden er door het stamhoofd ontvangen. We vragen hem of we het dagelijkse leven in zijn dorp mogen fotograferen en hij is direct akkoord. We geven hem 100 Birr, dat dan onder de dorpelingen wordt verdeeld.
Het is er magnifiek, we worden overal binnen gevraagd en Nancy helpt een nieuwe hut bouwen voor een oude vrouw.
Na de middag keren we terug en gaan lunchen in onze lodge. We geraken aan de praat met een leuk koppel uit de UK welke niet tevreden zijn over hun georganiseerde reis, tegenvallende chauffeur en luie gids. Op zo momenten beseffen we hoe veel geluk we hebben met de onze.
Om 16u hebben we afgesproken met onze gids, maar (voor de eerste keer) is hij te laat. We worden al een beetje ongerust als iemand van de lodge om komt vertellen dat hij gebeld heeft om te zeggen dat de rivier te hoog staat om er door te rijden en daardoor een flinke omweg moet maken. We gaan de rivier eens inspecteren en verschieten ons een breuk. Waar we gisteren aan het wandelen waren op de zandbank is nu een kolkende rivier. Het heeft geen druppel geregend, blijkbaar wel ergens stroomopwaarts.
Met een half uur vertraging komen de mannen aan en we vertrekken naar het Hamer dorp, waar we net op tijd aankomen om de mannen van het dorp te zien terugkomen met hun vee. Er komt een plaatselijke gids mee die de kinderen (die in massa rond ons lopen) in toom te houden. We blijven tot zonsondergang in dit originele dorp en we vervelen ons geen seconde.
We hebben geluk, het waterpeil in de rivier is terug gezakt en we rijden er met onze 4×4 probleemloos door. Als we in de lodge arriveren zitten de rest van de klanten reeds aan tafel, hun organisatie heeft de trip naar de Hamer geannuleerd door de hoge waterstand. Iedereen is teleurgesteld als ze horen dat wij er probleemloos geraakt zijn…

Op 6u zijn we al op stap. We proberen de colobus aapjes terug te vinden, maar doordat de rivier te hoog staat moeten we een andere weg zoeken. We lopen langs een Hama dorp en volgen dan een smal spoor dat door geiten is gemaakt. Na een tijdje zoeken stoten we op de aapjes. Terug schitterend, ze zitten zich op te warmen in de zon. We zien nog een reuze verreaux eagle owl en hij laat ons dicht naderen.
Tegen 8u keren we terug naar de lodge, nemen ons ontbijt en tegen 8u30 staan onze Awaze boys ons op te wachten.
We rijden naar Kay Afar om de wekelijkse markt te bezoeken en de prachtige Hamer mensen te fotograferen. We maken een vrouw gelukkig door een deel van haar kledij te kopen (en zij ons). Daarna rijden we door naar Konso waar we inchecken in Kanta Lodge. We lunchen daar ook.
Een paar uur later zijn we weeral op weg naar de Gesergio Red Pinnacles. Heel mooi.
We zetten onze weg verder naar Gamole, een Unesco Village. Het cultuurlandschap Konso omvat 55 vierkante kilometer aan met steen ommuurde terrassen en versterkte nederzettingen in de Konso hooglanden van Ethiopië. Het landschap weerspiegelt een levende culturele traditie die 21 generaties teruggaat (meer dan 400 jaar) en aangepast is aan de droge vijandige omgeving. Het toont gedeelde waarden, sociale cohesie en de technische kennis van z’n gemeenschappen. In het gebied zijn ook antropomorfe houten beelden te vinden, gegroepeerd naar gerespecteerde leden van de gemeenschap en heroïsche gebeurtenissen. De beelden getuigen van begrafenistradities die op het punt van verdwijnen staan.
Tegen 18u keren we terug naar onze lodge, douchen en gaan uitgebreid dineren.
Schitterende dag!

Vertrek 7u30. Na een paar uur rijden (met nodige fotostops) komen we aan in Arba Minch. We rijden Dorze mountain op om de Dorze tribe te bezoeken.
De Dorze-stam waren ooit krijgers, nu zijn ze vooral bekend als katoenen wevers. Ze staan ​​bekend om hun katoenen geweven doeken en bijenkorfhutten. De Dorze-mensen wonen in grote gemeenschappen en verbouwen hun eigen voedsel, het zgn hooglandgraan maar ook specerijen, groenten, fruit en tabak. Ze voorkomen erosie op de heuvels waarop ze wonen door terrassen aan te bouwen langs de berghelling. Daarop kweken ze hun gewassen.
De vrouwen van de Dorze-stam hebben de meeste verantwoordelijkheid in het gezin. Ze moeten voor alle kinderen en het huishouden zorgen. De vrouwen zijn ook verantwoordelijk voor het koken, het spinnen van katoen en het verzamelen van brandhout. Mannelijke stamleden brengen het grootste deel van hun tijd door op de boerderij of in het bouwen van hutten. De Dorze-mensen dragen kleurrijke toga-gewaden die shamma’s worden genoemd. Ze zijn erg populair in heel Ethiopië.
Een Dorze-hut bestaat uit harde houten palen, geweven bamboe en andere natuurlijke materialen. Het kan twee verdiepingen hoog staan ​​en gaat tot 80 jaar mee. Binnen in de bijenkorf vindt u een open haard, een zithoek, slaapkamers en zelfs een veeschuur omvatten. Het vee dient om in de koude nachten voor verwarming te zorgen.
Wanneer termieten de palen van de hut aantasten, zakt het huis dieper weg. De Dorze maken de hut dan los van de fundering en verplaatsen het naar een termietvrije omgeving. Hierdoor kan het huis veel langer meegaan, maar elke beweging verkort de hoogte van de hut.
Dorze maken brood van de false banana leaves. Ze schrapen de bladeren tot moes, maken er een brij van en bewaren dat mengsel tussen bladeren voor minimum 3 maand onder de grond. Na die tijd is het een witte pasta geworden die dan als pannenkoek worden gebakken. We proeven het met een honingmengsel en het smaakt best wel lekker. Ze stoken ook alcohol, 45° en het smaakt een beetje naar jenever, met een rare nasmaak.
We verlaten het Dorze dorp en rijden door tot Sodo waar we in een lokaal restaurantje gaan lunchen.
We rijden dan verder naar Hawassa, waar we gaan logeren in het poepchique Haile Resort (een hotelketen van de legendarische marathonloper Haile Gebrselassie). Het hotel is dik in orde, maar niks voor ons, geen sfeer, wel tennisvelden, volleybalvelden, verschillende restaurants, zwembaden…, allemaal zaken waar we op dit moment niks mee zijn.
Het buffet diner is wel perfect, héél lekker eten.
Het was weeral een lange dag, dus duiken we vroeg ons, heerlijke, bed in…

Nog voor het ontbijt gaan we even wandelen aan de oevers van Lake Awasa. Er is een enorme verscheidenheid aan vogels, maar vooral de Woodland Kingfisher trekt onze aandacht. Met verschillende tegelijkertijd duiken ze naar kleine vis in het ondiepe water aan de oever.
Na het ontbijt begeven we ons naar de Fish Market in Hawassa. De vissers komen in hun gammele bootjes de vangst van afgelopen nacht verkopen, een paar tientallen tilapia. Ze worden ter plaatse levend gefileerd en verkocht onder het oog van tientallen marabou stork die wachten op de restjes. Een bordje Tilapia fillet, samen met een pikante pili-pili saus is voor de lokalen een delicatesse.
We verlaten de haven en rijden door naar Ziway, waar we lunchen in het Tourist Hotel. Er is niks anders, en het trekt ook op niks.
We rijden dan in één stuk door tot Debre Zeyit. Dit is het einde van een schitterende 10-daagje door het zuiden van Ethiopië. We nemen afscheid van Alin en Abay, een top duo en twee schitterende gasten. We gaan die missen…
We checken in bij Viewpont Lodge (geboekt via booking.com) en ontdekken dat de eigenaar een Vlaming is. Jan kan ons veel info geven over de streek en de vele meren.
Teerwijl Nancy met Jan de kraanvogels gaan bekijken en fotograferen probeert Jo nog een paar dagen Harar te boeken. We bestellen tickets bij Ethiopian airlines voor morgen en regelen vervoer naar de luchthaven van Addis.
We eten soep (50Birr) en salade met ei (70Birr) in de lodge. Iets simpel kan smaken na dagen injera.
Na een paar pintjes gaan we vroeg slapen, om 4u moeten we uit ons bed…

Om 4u30 staat de taxi ons op te wachten en een uur later staan we aan de domestic airport van Addis. Zowel het inchecken als de vlucht verlopen probleemloos en om 8u (1u vliegen) staan we reeds in Dire Dawa. We nemen een aftandse taxi (100 Birr) naar het busstation en voor 500Birr hebben we een privé minibus naar ons logement in Dahar. Een uur later stappen we het Ras Hotel binnen en boeken een 2-pers kamer (800Birr, ontb incl). We laten onze bagage in de kamer en stappen naar de oude stad in Harar. Onderweg drinken we nog een lekkere koffie in “Fresh Touch” en eten daarna nog een Chicken Salade (50Birr).
We beginnen aan onze verkenning van het oude Harar, we laten ons verloren lopen in de nauwe steegjes met traditionele huizen. Schitterend.
In 2006 werd het historische centrum van de stad door UNESCO tot werelderfgoed verklaard. De versterkte historische stad Harar ligt in het oostelijke deel van Ethiopië op een plateau met diepe kloven, omgeven door woestijnen en savannes. De muren rondom deze ‘vierde heilige islamitische stad’ werden gebouwd tussen de 13e en de 16e eeuw en dienden als een beschermende barrière. In de muren zaten vijf historische poorten, die overeenkwamen met de belangrijkste wegen naar de stad en daarnaast dienden om de stad te verdelen in vijf wijken. De stad telt 82 moskeeën en 102 heiligdommen, maar de herenhuizen – met hun uitzonderlijke interieur – vormen het meest spectaculaire deel van Harar. De stad wordt hiermee (vooral door Afrikaanse moslims) wel als de vierde heilige stad in de (soennitische) islam beschouwd. Binnen de oude ommuurde stad wonen vooral de plaatselijke Harari, daarbuiten vooral de Oromo en de Amharen.
Tegen 18u keren we terug naar ons hotel. Er is een bruiloft aan de gang en we worden uitgenodigd om er een kijkje te gaan nemen. Een invitatie slaan we vriendelijk af, we hebben mooiere gezien.
We gaan dineren in Fresh Touch, tips met groenten en rijst (75Birr/pers). Heel lekker. We wandelen terug naar ons hotel, het trouwfeest is afgelopen en we vallen rustig in slaap.

Om 9u vertrekken we naar Babille. We hebben een minibus en gids voor een halve dag geboekt (100U$). In Babille is er op maandag (en donderdag) een reuze kamelen markt, de belangrijkste in Ethiopië. Honderden kamelen veranderen hier van eigenaar, het is de moeite om te zien hoe de verkoop gesloten wordt. We bezoeken daarna ook de koeien, geiten… en gewone markt. Heel leuk.
We rijden dan naar Koremi. Met zijn schitterende architectuur en dramatische ligging is het klifdorpje Koremi, 19 km ten zuidoosten van Harar boven de Erer-vallei, een absolute must-see. Het is de grootste van verschillende dorpen in de Argoba, een zeer traditioneel volk wiens voorouders in deze delen in de 12e eeuw arriveerden. In tegenstelling tot de meeste Adare-huizen van Harar, zijn de oude stenen huizen hier ongeverfd en onbewerkt en zo zien we hoe Harar eruitzag vóór de modernisering. Er is geen openbaar vervoer naar Koremi en daarom namen we de dure privé minibus. Er is hier bijna geen toerisme, wij waren hier alleen. Als we aankomen worden we direct omringt door de enthousiaste plaatselijke kinderen, maar na een paar woorden van de gids keren ze terug naar hun huizen. De bewoners zijn enorm vriendelijk en we worden continue uitgenodigd om hun huize binnenin te bekijken en koffie te drinken. Nooit wordt om geld gevraagd. Eén van de zovele hoogtepunten op onze reis.
We worden binnen gevraagd bij een enorm sympathieke madam. We zien dat ze echter gehandicapt is en willen die toch helpen. Geld geven is geen optie en dus koopt Nancy haar zelfgemaakte halsketting voor een veelvoud van de prijs. Zo helpen we haar toch een beetje.
We rijden langs een omweg door de schitterende valleien terug naar Harar, nemen afscheid van onze goede gids (toevallig hadden we Abdul, genomineerd in LP) en gaan terug lunchen bij Fresh Touch (slade/kip 50Birr).
We gaan ons terug onderdompelen in chaotisch Harar. Het is vandaag een werkdag en ineens veel interessanter dan gisteren zondag toen de mensen ergens lusteloos quat lagen te kauwen. Héél toffe namiddag en mooie afsluiter van onze reis. We kopen nog een injera kookplaats met bemiddeling van een lokale madam (50Birr).
We gaan terug naar Fresh Touch dineren en na een paar biertjes gaan we in het stikdonker (geen elektriciteit vanavond) naar ons hotel. Weinige grote steden in Afrika waar we dat zouden durven. In Ethiopië hebben we ons nergens onveilig gevoeld.

Om 9u30 vertrekken we met een privé minibus (600Birr) naar de luchthaven van Dire Dawa. We stoppen onderweg nog op de quat market, honderden kilo worden hier verhandeld, het merendeel gaat naar Somalië.
Na een dik uur komen we aan in de luchthaven, 10′ later zijn we ingecheckt en om 12u25 stijgen we op naar Addis Ababa.
Omdat we maar vanavond laat terugvliegen proberen we nog een goedkoop hotel te scoren voor een halve dag. We komen uit bij Kefetew Guest House en betalen 20U$/halve dag. We doen de rest van de namiddag niet veel meer, werken op verslag bij en rusten nog wat na de late lunch.
Om 8u30 nemen we de gratis shuttle naar Addis luchthaven, checken in en gaan gratis eten in de business loge. Toch interessant als ge een (gratis met airmiles geboekte) business ticket hebt.
Om 22u50 stijgen we op, genesteld in de business seat vallen we na een heerlijk maal in slaap en worden wakker gemaakt om te ontbijten. Zo willen we altijd en ver vliegen… Na een korte tussenstop in Frankfurt vliegen we in een uurtje naar Brussel. Einde van een schitterende reis…