SYRIË – JORDANIË – EGYPTE 1999

Air France Brussel – Paris CDG 09u35 – 10u15 (30’ vertraging in Brussel wegens staking AVIA-partners)

Air France Paris CDG – Damascus 13u45 – 19u15 (30’ vertraging wegens ?)

Bij aankomst in Damascus namen we de bus naar het centrum, prijs 10 SP/persoon.

We gingen dan op zoek naar een geschikt hotel, wat niet zo voor de hand lag. Na een paar afgrijselijke kamers bezocht te hebben dan toch Hotel Suez genomen, 20U$/2pers. kamer met WC en douche. Veel te veel voor deze kamer, maar we waren te moe om veel te discussiëren.

Op zoektocht door Damascus. Nadat we de citadel bezocht hadden gingen we de Omayyad moskee binnen (wel de moeite) ingang 10 SP/pers. Nancy was verplicht een lange pij boven haar nochtans bedekte armen en lange broek te trekken. We hadden daar een leuke ervaring met enkele moslims die persé met ons op de foto wilden. Daarna hebben we de souks verkend, in het begin was dit zeer leuk en leerrijk, daarna kwam er te veel volk opdagen. Eigenlijk is er niet veel meer te zien, we zijn dan maar gaan thee drinken en toevallig kwamen we een koppeltje Belgen tegen die aan hun laatste dag toe waren.

We stonden op om 05u00, we namen een taxi naar de Pullman garage (waar de bussen vertrekken). Deze is een 3-tal km buiten het centrum gelegen (Abbasayeen Square). Prijs taxi 75 SP/2pers., 15’ rijden.

De Pullman bus vertrekt om 06u30, 75 SP/2pers. Aankomst Hama om 09u45 (tussenstop Homs 15’).

Als hotel Riad genomen, is beste hotel op onze reis geweest. Prijs 450 SP/2pers. Kamer toilet/douche. Zeer proper hotel, ruime kamer, leuke receptie met perfect Engels.

Bij aankomst hebben we direct een dagtrip geboekt met een oude Amerikaanse Pontiac van ’52 in perfekte staat. We bezochten daarmee Crak de Chevalier, Masyat, Apamea en Qala’at Sheisar. De auto kost 50U$/dag, chauffeur inbegrepen. Dit is natuurlijk niet goedkoop maar het is zeer moeilijk deze plaatsen met openbaar vervoer te bereiken in een normale tijdsspanne. Voor Krak de Chevalier bijvoorbeeld heb je eerst een minibus nodig (soms twee, als de eerste stopt in Homs), en die laat je achter op de grote weg Homs-Tartus. Al liftend moet je dan ter plaatse geraken. Enkel reizigers die een zee van tijd hebben kunnen zich veroorloven deze plaatsen in Syrië zo te verkennen.

Nog wat rond geslenterd in Hama en naar de kapper geweest, haar knippen + scheren 80 SP.

Terug met Pontiac/chauffeur op weg geweest. Deze keer naar de woestijn oostelijk van Hama. Salamiyyeh was één der eerste ruïnes van de zovele die we gezien hebben. Op den duur begonnen die kasteelruïnes ons wel ietwat te vervelen, voor ons lijken ze zo sterk op elkaar.
Die chauffeur kende wel een paar bedouin-dorpen, t.t.z. waar deze nomaden ’s winters verblijven, ze ruilen dan voor ca 5 maand hun tenten voor deze spits toelopende gebouwtjes. We zijn daar enorm gastvrij o nthaald. Toen we ons deel van het verbruikte voedsel wensten te betalen wou daar niemand van weten.

Daarna zijn we toevallig nog bij andere bedouins aangekomen die het gehele jaar door in tenten wonen. We zijn daar uren blijven praten (zij verstaan geen woord Engels, wij geen woord Arabisch) en thee drinken (wat had je gedacht!). Toen we aanstalten maakten om te vertrekken wilden die absoluut dat wij daar bleven slapen. We
probeerden er van tussenuit te glippen door te zeggen dat onze slaapzak nog in het hotel lag, maar dit bracht geen aarde aan de dijk, ze hadden genoeg dekens van schap envacht om ons warm te houden. Eigenlijk waren we vlug overtuigd, die kans krijg je niet alle dagen.
Een onvergetelijke ervaring, als je de kans krijgt…DOEN.

Onze taxichauffeur is ons bij de bedouins zeer vroeg komen ophalen. De bus naar Homs vertrok reeds om 06u00 (20 SP/pers.). Aan de bushalte in Homs namen we dan een taxi naar de garage vanwaar de bussen richting Palmyra vertrokken (taxi 25 SP/2pers.). Vanaf daar reden we met een stampvol Toyota minibusje naar Palmyra (60 SP/pers.).

Palmyra is natuurlijk wel de moeite, een schitterende en rustige omgeving (het schijnt in de zomermaanden anders te zijn). De toegangsprijs voor de Temple of Bel (300 SP) is volgens ons overdreven.
Als je de kans krijgt moet je die dadelpalm oases eens met een bezoek vereren. Wij hadden geluk toen we aan de achterzijde van de Temple of Bel een foto wilden nemen, mensen die juist bezig waren de dadel oogst te sorteren nodigden ons uit in hun oase om thee te drinken. Daarna gidsten ze ons door hun plantage waar naast dadelpalmen en bananen ook citrusvruchten en granaatappelen groeiden. Je kunt de dadels zo van de grond op rapen i.p.v. ze aan de ingang van de site te kopen. Eén dadelpalm brengt volgens hen tot 400 kg dadels op.

Lunch aan Traditional Palmyra Restaurant, the place to be, zéér lekker en goedkoop. Niet vergeten hun gastenboek te tekenen en zeker te lezen. Vooral het bedouinen gerecht Mansaf (200 SP) eens uitproberen. Gratis thee na afloop.

De terugkeer naar Homs was ineens veel goedkoper, we hadden aan de terminal een persoon leren kennen die in Frankrijk gewerkt had en bijgevolg goed Frans sprak. Toen hij onze bustickets haalde was het opeens maar 35 SP/pers. i.p.v. de eerder betaalde 60 SP.

In de namiddag keerden we terug naar Hama, we maakten een gezellige wandeling in het park naast de noria’s en genoten van de rust.

We konden onze kamer in het Riad hotel houden tot middernacht (aan halve prijs) om dan de nachtbus naar Amman te nemen.

Zoals gezegd namen we de nachtbus naar Amman (vertrek 01u00). De beloofde aircobus is er niet, het is een gewone versleten bus (prijs Hama-Amman 450 SP/pers.). De prijs was hoger omdat het een airco- en slaapbus zou zijn. Dit is waarschijnlijk de slechtste busrit van ons leven geweest. Slapen is er niet bij, als ge dan toch eens zou indutten stelt de buschauffeur dan opeens de muziek keihard. De luidspreker zat,… inderdaad net boven ons hoofd. Ook zat de bus stampvol, de mensen lagen te slapen in het gangpad. Deze rit is echt niet aan te raden!

Het is geen probleem aan de grens Syrië-Jordanië een Jordaans visum te kopen, prijs 23 JD/pers. Het visum moet betaald worden in Jordaanse Dinar, er is echter een wisselkantoor naast de deur met normale wisselkoersen. Er is eveneens een toeristenbureau waar allerhande informatie kan gevraagd en verkregen worden. De douanebeambten zijn enorm vriendelijk. Aankomst Amman rond 10u30, kapot.

We namen een taxi naar het Cliff hotel (prijs taxi 1 JD, ze vragen soms 4 JD). Het Cliff hotel is echt basic, de bedden zijn op het randje (twee hobbelige matrassen boven op elkaar) en het sanitair is ook niet dat (douches met warm water zijn 0,5 JD per beurt). Het hotel is wel ideaal als informatiebron.

Rest van de dag lui geweest, wat rond geslenterd en leuke souks gevonden voor groenten en fruit.

We namen een taxi naar de Blue Hole (5 E£/pers.), toch 30’ rijden langs een onverhard baantje. Dit was onze eerste snorkeldag in de Rode Zee, PRACHTIG wat hier te zien is… En wij zijn geen geoefende snorkelaars. The Blue Hole is waarschijnlijk één der mooiste snorkelplaatsen ter wereld. Zelfs mensen die niet durven snorkelen kunnen hiervan genieten, het gat ligt immers maar een paar meter uit de kust, AANRADER voor iedereen!! Masker en snorkel kun je huren bij Bishbishi’s.
In de namiddag hebben we een kamelentocht van 1,5u afgewerkt (15 E£/pers.). Leuk om te doen, de tocht gaat langs de kust, sommige stukken deden we te voet wegens de te hoge hellingsgraad.
Tweede snorkeldag, nu aan Eel Garden, zeer goed, maar The Blue Hole is veel mooier. Zwemmen en zonnen… Rusten. Hier zagen we wel meer het echte Egyptische volksleven. De vrouwen gingen met al hun kleren aan in het water om te vissen.
Derde snorkeldag, terug aan The Blue Hole. Terug zeer lui geweest tussen de snorkelpartijen door.
’s Avonds ging het gehele camp van Bishbishi & Kathy samen bij de chinees eten, het was namelijk Kathy haar verjaardag. Van een samenhorigheid gesproken, allemaal verschillende nationaliteiten en allemaal verschillende talen. Een hele toffe avond!

We maakten een trip naar Mount Sinai, het lui zijn had lang genoeg geduurd. Samen met 2 Australiërs en 2 Nieuw-Zeelanders wandelden we naar boven, 2285 m hoog. Na 3u stonden we boven, het was daar ongelooflijk koud. Maar het uitzicht maakt alles goed. Waarschijnlijk zullen geoefende trekkers dit een povere uitdaging vinden, maar voor ons (en vele anderen) was dit reeds een deftige inspanning.

We wachtten op de top tot de zon onderging, zeer mooi, en vatten dan de terugtocht in het donker aan. Gelukkig hadden we een zaklamp mee. Geslaagde trip.
Dan werden we afgezet bij bedouins, terwijl de rest terug naar Dahab ging. We aten en sliepen (we waren voorbereid, dus hadden we onze slaapzak bij) samen met deze mensen. We vallen in slaap met miljoenen sterren boven ons hoofd.

Na het ontbijt, de bedouin bakte zelf het brood op verwarmde stenen, gingen we per kameel door de Sinai-woestijn. Terug dat gevoel van alleen zijn in die onmetelijke woestijn, raar maar ongelooflijk. Dit vergeten we nooit meer.
In de namiddag werden we per 4×4 opgepikt en naar Dahab gebracht. Deze trip kun je boeken bij Embach safari (280 E£/2pers. voor 2 dagen).

We gingen per minibus naar Caïro (45 E£/pers.). Het werd een helse rit omdat de plaatsen te klein en te smal waren. Halverwege de rit viel die minibus dan nog in panne, we moesten overstappen in een kleinere bus, maar met hetzelfde aantal mensen. Opeengepakt en gebroken kwamen we aan in de heksenketel Caïro. We maakten nog een avondwandeling en ondertussen riskeerden we ons leven in het helse verkeer keer op keer.

We namen de grote aircobus nr 355 (357 is ook goed) aan de achterkant van het Egyptisch museum naar Giza om de piramiden te bezoeken (bus kost 2 E£/pers. ingang piramiden 20 E£/pers.). De piramiden zijn echt de moeite, alsook de sfinx. Het was echter enorm vervelend dat tientallen personen persé een kameel of paard aan je
wensten te verhuren, ook al hadden we reeds tientallen keren “thank you” gezegd. Soms is “fuck you” echt de enige manier om ze weg te krijgen, en ondertussen staan er reeds 5 andere te wachten… We hebben het nergens zo erg op onze heupen gekregen als hier. We hebben geen piramide binnenin bezocht, volgens een groep mensen die buiten kwam was het zijn geld niet waard.
In de namiddag gingen we met een taxi naar Khan Al-Khalili (taxi 4 E£/2pers.) gelegen in het Islamitische oude stadsdeel van Caïro, rechtover de Al Hussayn moskee. Deze moskee is enkel door gelovige moslims te bezoeken. Khan Al-Khalili is eigenlijk bekend door het enorm grote aantal souks, je kan daar werkelijk alles krijgen. Hoewel er souvenirs worden aangeboden is het zeker geen toeristische markt, het is meer een zéér drukke plaats waar de Egyptenaren hun inkopen doen.

De laatste dag in Caïro spendeerden we aan het bezoeken van het Egyptisch Museum. Hier moet je geweest zijn, spijtig dat er zo weinig uitleg op de tentoongestelde voorwerpen staat. Vooral de zaal van Toetanchamon is prachtig. De mummiezaal hebben we niet bezocht (kostte 40 E£/pers. extra). Je mag toch rekenen op een halve dag om dit prachtig museum iet of wat gezien te hebben.
De rest van de dag gebruikten we om nog wat souvenirs te kopen en ons ticket te bevestigen bij Air France.

’s Morgens werden we wakker zonder elektriciteit. Een rugzak klaarmaken en een douche nemen bij kaarslicht is nog niet zo simpel.

Air France Caïro – Paris CDG 07u45 – 12u30
Air France Paris CDG – Brussel 14u30 – 15u15 (1u vertraging wegens?)

We waren naar Syrië gegaan om Damascus, Crak, Apamea en Palmyra te bezoeken. In Jordanië stond de Dode Zee, Petra, en Wadi Rum hoog op ons verlanglijstje. Aan de Sinaï zouden we snorkelen in de Rode Zee en in Caïro waren de Piramiden en het Egyptisch museum het belangrijkst.
Maar tussen al dat moois zijn eigenlijk de bedouinen het meest in onze gedachten gebleven, nooit zullen we hen en die donkere ogen vergeten!