De nacht was onrustig. Het bleef stormen, zo hard dat we de camper nog hebben verplaatst uit angst voor vallende takken.

Tijdens het ontbijt zagen we het nieuws: ook Spanje werd zwaar getroffen door het slechte weer, met straten die in rivieren waren veranderd. Omdat de voorspellingen voor de komende dagen ook niet goed waren, hebben we de plannen resoluut omgegooid. Spanje en Marokko stellen we uit. Nieuwe bestemming: Italië en Griekenland. Dat is het grote voordeel van een camper: je kunt direct anticiperen en gewoon doen waar je zin in hebt.
Vandaag rijden we via Chambéry en de Fréjus-tunnel richting Turijn, en dan via Genua naar Lucca in Toscane. We zijn dol op Lucca en zijn er al vaker geweest. De historische stad, met zijn perfect bewaarde Renaissance stadsmuren, heeft een charmante, ontspannen sfeer. Bovendien weten we dat er een paar uitstekende trattoria’s zijn en in één ervan gaan we straks een lekkere pasta eten.
We parkeren de camper op de camperparking (€10/24u) en lopen de stadspoort door. Het is nog te vroeg voor het diner, dus maken we een wandeling. Eerst naar het elegante Piazza San Michele in Foro, gebouwd op de plek van het oude Romeinse forum. Vervolgens door de Via Fillungo, de smalle hoofdstraat, naar het unieke, ovale Piazza dell’Anfiteatro, dat op de ruïnes van een Romeins amfitheater ligt. Ten slotte bewonderen we de indrukwekkende Kathedraal van San Martino (Duomo di Lucca).
Om 20.00 uur, als de restaurants opengaan, keren we terug naar “Ristorante Lucca in Tavola”. Dit is een heerlijk, rustiek restaurant. Voor €64 hadden we twee voorgerechten, twee pastagerechten als hoofdgerecht en een fles wijn. Alhoewel het blijkbaar vandaag heel rustig is qua bezoekersaantallen blijft het hier erg lekker en vooral gezellig!
Na het eten wandelen we nog wat doelloos door de mooie stad en kruipen dan voldaan ons bed in.

We werden wakker van de regen die op het dak van de camper tikte. Storm Benjamin heeft ons blijkbaar ingehaald, want het waait en regent flink. De temperatuur is weliswaar bijna 20°C, maar aangenaam is anders. Ons idee om langzaam door Italië te rijden laten we varen wegens het minder goede weer, we zien wel als we terugkeren uit Griekenland wat we hier nog kunnen bezoeken.

Tijd om verder te trekken. Vandaag stond de lange rit naar het zuiden op het programma, langs Florence en Rome, tot aan Napels. We reden rustig aan, deels over binnenwegen en deels over stukken tolvrije snelweg.

In de late namiddag, na Napels, besloten we dat het genoeg was. We hielden halt in Salerno en zochten een plek voor de nacht.

Vanuit Salerno regelden we direct de ferry overtocht. We boekten een ferry bij Superfast Ferries van Bari naar Igoumenitsa voor de camper (6,4m) en onszelf. De kosten waren €316,80. De ferry vertrekt morgen om 13.30 uur en komt om 23.00 uur Griekse tijd aan (een uur tijdsverschil). Omdat we drie uur voor vertrek aanwezig moeten zijn, betekent dit dat we morgenochtend nog ongeveer 3u en 250 kilometer moeten afleggen.

Morgen wordt het vroeg dag. We zijn er maar vroeg ingekropen.

We waren vroeg wakker, hebben ontbeten en zijn om 8.00 uur vertrokken uit Salerno, op weg naar Bari. De planning was om daar rond 11.00 uur te zijn.

We kozen voor de binnenwegen door de bergen, langs Battipaglia en Romagnano Al Monte. Het was een rit door mist en regen – niet echt aangenaam, alhoewel de omgeving prachtig moet zijn. We besloten dat een pauze voor een andere keer moest zijn. Hoe dichter we bij Bari kwamen, hoe meer de lucht openbrak. Tegen de tijd dat we de haven inreden, scheen de zon volop.

Bij het hoofdgebouw van de haven moesten we nog inchecken. Hoewel we dit al online hadden gedaan, moest de procedure fysiek nog worden afgerond. Met onze paspoorten was het in vijf minuten geregeld. Vervolgens reden we naar de kade, waar we ons aansloten bij tientallen vrachtwagens in afwachting van de inscheping.

Toen de ferry op tijd aankwam, brak er een soort georganiseerde chaos uit. Vrachtwagens, campers, auto’s en motoren begonnen van alle kanten te rijden, maar het verliep verrassend soepel. We stonden onderin de ferry geparkeerd. Vroeger mocht je als camper nog op het bovendek staan om in je wagen te kamperen, maar die regel is sinds enkele jaren vervallen.

We zochten een rustige plek binnen in het schip en installeerden ons voor de negen uur durende overtocht. Na een paar cappuccino’s en wat te eten, begonnen we met het voorbereiden van onze reis. Normaal doen we dit thuis al, maar door de plotselinge switch van Marokko naar Griekenland was dat er niet meer van gekomen. Gelukkig stond Griekenland al langer op onze wensenlijst, dus de basiskennis was aanwezig.

Wat ons opviel, was dat meerdere vrachtwagenchauffeurs al uren aan het drinken waren. We vroegen ons hardop af hoe veilig zij nog zouden kunnen rijden. De sfeer sloeg om toen een van de dronken chauffeurs tussen het publiek neerstortte en niet meer overeind kwam. De beveiliging moest ingrijpen. Onder luidruchtige belangstelling werd hij apart gehouden en bewaakt. Later, bij het verlaten van de ferry, zagen we hoe hij werd overgedragen aan de Griekse politie.

Om 23.00 uur, bij het afrijden van de ferry, moesten we door de paspoortcontrole. We mochten snel doorrijden. We reden niet ver; er waren genoeg parkeerplaatsen in het havengebied van Igoumenitsa. We vonden een redelijk rustige plek en doken ons bed in.

We worden wakker onder een stralende zon, een goed begin. We gaan bij de bakker broodjes halen en ontbijten. We laten Igoumenitsa achter ons en rijden naar de archeologische site van Dodoni, vlak bij Ioannina. Het is een 45′ rijden door heuvelachtig gebied, gelegen in mooie herfstkleuren.

Het is waarschijnlijk het oudste orakel in de Griekse wereld (ouder dan Delphi), en was vooral gewijd aan Zeus Naios en Dione.  Zodra we binnenwandelen, zien we meteen het grote amfitheater dat als een halve cirkel tegen de helling ligt. Het is indrukwekkend hoe goed het bewaard is, we zijn hier praktisch alleen en we klimmen naar boven voor een weids zicht over de vallei van Epirus.

De rest van de site ligt verspreid in een open landschap: lage muren, fundamenten van oude tempels en stille paden tussen het gras. Het is geen plek waar je van ruïne naar ruïne rent, er rest alleen het Grote Theater, het Heiligdom van Zeus en Dione en de resten van het stadsdeel van Dodoni (Bewoning gaat terug tot de Bronstijd (ca. 2000 v.Chr.).

We wandelen naar het heilige gebied rond de eik (de eik zelf is natuurlijk weg, maar de plek is herkenbaar), waar priesters de boodschappen van Zeus interpreteerden uit het ruisen van de heilige eik. Na een dik uur hebben we alles gezien en zetten onze reis verder.

We rijden nu naar Ioannina. Het is hier pokkedruk en hebben moeite om een parkeerplek te vinden. Gelukkig rijdt er net voor onze neus een auto weg uit een parkeerplaats en wij kunnen en net tussen.
We maken ons klaar en wandelen langs het Pamvotida meer naar het centrum. We krijgen honger en vinden iets bij het gekende Gyros Pat Kiut, 2 broodjes Gyros en cola voor €10, en heel lekker. We geraken nog in gesprek met een koppel Grieken die met de moto op weekend zijn en ons vertellen dat het overmorgen 28/10 Ochi-dag is in Griekenland. Op Ochi-dag of Nee-dag viert Griekenland de gedenkwaardige afwijzing door premier Metaxas van het Italiaanse ultimatum tijdens de Tweede Wereldoorlog. Daarom is het hier zo druk, veel Grieken hebben er een lang weekend van gemaakt.

We kunnen er terug tegen en stappen naar de oude stadsmuren. Binnenin ligt de citadel, met smalle straatjes, een paar kleine musea en het Fethiye-moskeecomplex.

Het is al in de late namiddag tegen we alles verkend hebben. Morgen willen we de Meteora kloosters bezoeken, maar met die feestdag in het achterhoofd beslissen we om nu nog naar Kastraki te rijden. De rit duurt een kleine 2u en het is bijna donker als we een slaapplek gevonden hebben. We eten nog een kleinigheid en maken een plan voor morgen. De Meteora kloosters zullen een hoogtepunt in onze reis worden.

We zijn terug vroeg wakker en rijden naar het centrum van Kastraki, op zoek naar een bakker. De meesten zijn gesloten, maar we vinden er toch een open. We rijden naar de parking van het Varlaam klooster, dat op een van de bredere rotsplateaus van Meteora ligt, en ontbijten daar, met prachtig zicht op het klooster.

We maken ons klaar om het Monastery te bezoeken, vanaf de parking lopen we eerst een stuk omlaag via een stenen pad en daarna gaat het in trappen weer omhoog naar de ingang. Er staan reeds een groot aantal bezoekers voor de poort te wachten tot die opengaat en 10′ na onze aankomst zwaait die open.

We komen uit op een compacte binnenplaats met uitzicht op de typische rotsformaties van Meteora. We liepen eerst naar het kleine museumpje, waar enkele manuscripten, iconen en liturgische voorwerpen staan. Het is allemaal eenvoudig, maar goed bewaard. In een andere ruimte zie je het oude hijsmechanisme: een houten lier, dikke touwen en foto’s van hoe men vroeger mensen en materiaal in een net naar boven trok.

De hoofdkerk ligt centraal op de binnenplaats. Binnen zijn fresco’s uit de 16e eeuw te zien, donker van kleur maar nog goed leesbaar, met taferelen uit het leven van Christus en verschillende heiligen. Het is een kleine ruimte, maar de akoestiek en de stilte maken het toch indrukwekkend.

We wandelden daarna langs de rand van de binnenplaats, waar je over de vallei kijkt richting het Rousanou-klooster en het Grote Meteora-klooster. De ligging blijft bijzonder: je ziet auto’s rijden beneden, en de parking is ondertussen volledig volgelopen. Na een laatste rondje over het terras daalden we dezelfde trappen weer af, een dik uur later staan we terug bij onze camper. We kunnen een collega-camperaar onze plek met plezier aanbieden.

We rijden verder en komen onderweg verschillende uitzichtpunten (parkeerstrookjes) tegen langs de weg die tussen de kloosters loopt. Het is hier heel druk, maar de bezoekers blijven niet lang, zodat er steeds plaatsen vrijkomen. Vanaf het punt waar wij stopten kijk je recht op de grote zandstenen pilaren, met daarboven Rousanou en iets verderop het Grote Meteora-klooster. Door de hoogte heb je een duidelijk overzicht over het hele landschap: de groene vallei beneden, de steile rotswanden en de kloosters die soms bijna lijken te zweven. Daarna reden we rustig verder richting Agios Stefanos, het volgende klooster dat we willen bezoeken.

Als we aankomen in Agios-Stefanos-klooster, het meest toegankelijke klooster van Meteora, is het toch wel rustiger. Vanaf de parking wandelen we via een korte brug rechtstreeks naar de ingang, zonder de lange trappen die de andere kloosters hebben. Het voelt daardoor meteen wat minder afgelegen, maar het zicht is minstens even mooi.

We komen op een ruime binnenplaats met bloemen, bankjes en een paar kleine gebouwen eromheen. We begonnen in de hoofdkerk, die kleiner is dan die van het Grote Meteora-klooster maar wel mooi beschilderd. De fresco’s zijn recent gerestaureerd en daardoor veel helderder dan in sommige andere kloosters.

Aan de rand van de binnenplaats ligt een balkon dat uitkijkt over de vallei richting Kalambaka, het uitzicht is open en breed, zonder rotsen die ervoor staan. Je ziet de hele stad onder je liggen en, bij helder weer zoals vandaag, zelfs de bergen verderop.

We wandelden nog even door de kleine tentoonstellingsruimte met iconen en kerkelijke voorwerpen. Agios Stefanos is minder indrukwekkend qua gebouwen dan Varlaam of het Grote Meteora, maar het is rustig, licht en makkelijk te bezoeken. In een klein uurtje zijn we erdoorheen, tijd om een restaurant te gaan zoeken.

We gaan lunchen bij een “family-run”  Taverna-Ouzeri Pappas in Kastraki. We eten souvlaki met salade en friet, heel lekker. We zitten op het terras, in de warme zon (het is vandaag 26°C) en met een fenomenaal uitzicht op de rotsen en het landschap rond Meteora.

Na de uitgebreide lunch zoeken we nog verder naar mooie uitzichtpunten en houden het hier dan voor bekeken. Wat een prachtige plek! We zetten dan koers naar het zuiden om morgen het Orakel van Delphi te bezoeken. We stoppen bij Agios Serafim, en boeken een nacht op camping Venezuela.

We krijgen een mooie staanplaats met zicht op de zee, douchen ons en maken ons klaar om een wandeling langs de zee vanop het strand de doen. Een mooie afsluiter van een prachtige dag.

We hebben super geslapen. We zoeken een bakker en eten ons ontbijt op met zicht op de mooie zee. Het is vandaag terug zeer mooi weer en om 10u is het al 25°C.

Vandaag staat het Orakel van Delphi op het programma. We volgen nog een tijdje de zee vooraleer we het binnenland inrijden. Het is een mooi 95km lange rit door olijfboomgaarden naar de Archeologische site. Overal zien we werkers de olijven uit de bomen trillen waarbij netten onder de bomen worden geplaatst om de olijven op te vangen. Een elektrische hark met rubberen ‘vingers’ trilt de olijven los, wat een minder schadelijke methode voor de boom is dan machinaal schudden. Na het plukken worden de olijven in netten, zakken of kratten verzameld om ze zo snel mogelijk naar de perserij te vervoeren. De olijven moeten binnen een paar uur geperst worden om de kwaliteit te waarborgen. 

Na een paar uur komen we tegen de middag aan in Delphi. De site ligt tegen de flank van de Parnassos-berg en was in de oudheid een van de belangrijkste religieuze plekken van Griekenland. Het orakel stond in het heiligdom van Apollo, waar mensen van overal naartoe kwamen om een antwoord te krijgen op vragen over oorlog, handel, familie of reizen.

Vanaf de ingang wandelden we langs de Heilige Weg, die trapsgewijs omhoogloopt tussen de resten van kleine schathuisjes en oude muren. Het pad brengt ons naar het tempelplateau van Apollo, het centrum van het vroegere orakel. Hier stond de grote tempel waar de Pythia haar uitspraken deed. Nu zie je vooral de fundamenten en enkele rechtopstaande zuilen, maar met een beetje fantasie begrijpen we hoe het geheel er vroeger moet hebben uitgezien.

We liepen verder omhoog naar het theater, dat hoger tegen de berg ligt en uitkijkt over de hele vallei. Nog een stuk hoger ligt het stadion, waar de sportwedstrijden van de Pythische Spelen werden gehouden. Het is een eenvoudige rechthoekige arena, maar door de ligging voelt het nog steeds opvallend groot. Door de informatieborden kunnen we het geheel goed volgen.

Na de site bezochten we ook het museum naast de ingang. Daar staan de bekendste vondsten uit Delphi, zoals de bronzen Wagenmenner en verschillende beelden en votiefgeschenken die bij de opgravingen zijn teruggevonden. Soms vinden we het een beetje spijtig dat deze beelden niet geïntegreerd worden in de ruïnes, dat zou een beter beeld opleveren. In totaal waren we er een paar uur bezig, en het geheel is goed te doen zonder moeilijke stukken.

We rijden dan verder via Arachova, een bergstadje dat ligt op een hoogte van 940 meter, de huizen zijn gebouwd op de hellingen van de berg Parnassos, naar een piepklein dorpje, Aspra Spitia, waar we een heel mooie overnachtingsplek aan zee vinden.

We maken een wandeling langs het mooie strand. Vandaag is het hier uitgestorven, maar we zien duidelijk aan het aantal vakantiehuizen dat het in het seizoen hier heel druk kan zijn. Er zijn verschillende restaurants te zien, maar hopelijk is er vanavond er een open. We keren dan terug naar de camper, genieten nog van de laatste zonnestralen en frissen ons op. Bijna overal in Griekenland staan er aan het strand douches, met weliswaar koud water.

We gaan op zoek naar een restaurant en vinden Εστιατόριο – ταβέρνα Peroquet. Het is duidelijk dat het laag seizoen is, we kunnen maar uit een paar gerechten kiezen, maar ze hebben versgemaakte moussaka en lekkere wijn.

We blijven in het restaurant wat napraten en slenteren dan langs het strand terug naar onze camper. Fijne dag geweest.

We worden wakker door de kabbelende zee en ik ga op zoek naar een bakker. Er is een koffiebar open, “Bitter Sweet” en die heeft lekkere ontbijtkoeken, croissants met pistache en superlekkere en verse bougatsa. Ik koop er een 6-tal en een paar cappuccino en betaal daarvoor €7,8, toch ongelooflijk.

Bij het terugwandelen naar de camper staat een visser zijn pas gevangen squid en octopus te kuisen en we geraken in gesprek. We komen niet veel Grieken tegen die Engels spreken, maar met deze lukt het heel goed. Hij verteld over zijn leven als kleine visser en hoe gelukkig hij hier wel is. Toch een leuk leven, brommertje op naar zijn bootje, een paar uur vissen en met de gevangen vis de dag doorkomen. Ondertussen heeft zijn vrouw al 3x op zijn gsm gebeld om te vragen waar hij blijft met de vis, maar hij is nog niet gehaast. Tijd is relatief in Griekenland. We nemen afscheid van de sympathieke man en verlaten, via de nauwe straatjes, Aspra Spitia.

Onze volgende stop is het nauwelijks 20km verder gelegen klooster van Hosios Loukas. Het ligt wat afgelegen tegen de helling van de Helikon-berg, met een kleine parking net boven het klooster. Vanaf daar lopen we in een paar minuten naar beneden tot aan de ingang. Er is een soort samenkomst van priesters en/of monniken aan de gang.

We komen op een rustig binnenplein met twee kerken naast elkaar en beginnen in de kleinere, oudere kerk van de heilige Lucas uit de 10e eeuw. Het is een compacte ruimte met een paar sobere fresco’s en een rustige sfeer. Daarna gaan we door naar het grotere katholikon ernaast, dat uit de 11e eeuw komt. Binnen vallen vooral de mozaïeken op, goudkleurige achtergronden, duidelijke figuren en vrij donkere tinten. Ze zijn goed bewaard en geven een goed beeld van de Byzantijnse stijl.

Tussen de kerken lopen kleine gangen, trapjes en arcades. In enkele ruimtes zagen we oude relieken, grafkamers en een paar kerkelijke voorwerpen. Het geheel is niet groot, maar wel verzorgd en makkelijk te bezoeken. We bleven er ongeveer een uur, rustig rondkijkend zonder dat je er veel trappen of lange stukken hoeft te doen.

Na het bezoek wandelden we terug naar de parking. Terwijl we hier daarnet alleen stonden, zijn we nu ingesloten door bussen. Luid tetterende Aziatische (Chinese) bezoekers rennen achter iemand die zijn paraplu hoog de lucht in steekt en gebiedt hem te volgen. De massa beweegt in sneltempo naar het klooster. Wat zijn wij gelukkig dat ons bezoek net voorbij is en we kunnen onze lach niet inhouden als we denken aan die ingetogen priesters die nu een 150-tal lawaaimakende Chinezen over zich heen krijgen.

We rijden verder. Hosios Loukas is geen spectaculair klooster zoals in Meteora, maar wel interessant door de mozaïeken en de rustige ligging. We rijden door het kronkelende binnenland naar Livadeia waar we kort stoppen. Vanaf de parking wandelen we in een paar minuten naar het centrum. Er is niet zoveel speciaals, maar de Krya-bron en het riviertje dat door een smalle kloof loopt is wel een mooi plaatje. Het gebied rond de bron is verrassend groen: kleine watervalletjes, oude stenen bruggetjes en terrassen die tegen de rotsen hangen.

We volgden het pad langs het riviertje, met aan één kant restaurants en aan de andere kant het helder stromende water. Het is geen groot wandelgebied, maar wel een aangename plek om even te pauzeren. Bovenop de rots ligt nog een oud kasteel, maar dat hebben we niet bezocht omdat de klim vrij steil is en het uitzicht vooral over de stad gaat.

Na het bezoek aan Livadeia rijden we in een stuk de 120km naar Athene. We doen er een dikke 2u over en na de rustige dagen op het platteland zitten we nu ineens in de drukte van een grootstad. Met de camper door Athene, we hadden het nooit gedacht. Als we aankomen bij camping Athene krijgen we onze gereserveerde plek, het zijn de laatste dagen van hun seizoen, op 1/11 sluit de camping.

We douchen, maken ons klaar en gaan een restaurant zoeken. We eten lekker in een traditioneel Grieks restaurant (Το στέκι Αγγελική), en maken daarna nog een korte wandeling.

Vandaag staat een hele dag Athene op het programma. We hebben van de campinguitbaatster een plannetje gekregen waar we busticket moeten aanschaffen en welke bus en metro we moeten nemen om gemakkelijk aan de Acropolis te geraken.

We kopen twee 24u bus- metro kaartjes voor €4,1/stuk en nemen bus A15 tegenover de camping. Na een half uur stappen we uit aan het treinstation Centrum, dit is aan de bus terminal en stappen het station binnen. We gaan door de poortjes, nemen de rode lijn en 15′ later stappen we uit in station Acropolis. Veel gemakkelijker kan niet.

We wandelen naar de ingang van de Acropolis (we hebben geen reservering) en kopen een ticket. Ik kan, zoals in elke archeologische site, gratis binnen met mijn perskaart, voor Nancy kopen we een ticket van €30. Het is nu 9:30 maar we kunnen pas om 11:00 binnen.

We gaan dan maar een koffie drinken met wat loukoumades (een soort oliebolletjes met honing en kaneel) en lopen daarna nog wat in de stad.

Tegen 11u staan we in de rij en gaan de Acropolis binnen. Vanaf de ingang aan de westkant wandelden we via een breed stenen pad naar boven, richting de Propylaea, de monumentale toegangspoort. Het is een korte maar gestage klim, en naarmate we hoger komen, krijgen we al een zicht over Athene.

Eenmaal boven liepen we eerst naar het Parthenon. Het blijft een indrukwekkend gebouw, ook al staat een deel in de steigers voor restauratie. Je kunt rond het geheel wandelen en vanop verschillende kanten kijken hoe de zuilen en de structuur in elkaar zitten. Aan de andere kant van het plateau staat het Erechtheion, met de bekende kariatiden. De beelden die we daar zien zijn replica’s; de originele staan in het Akropolismuseum.

We namen de tijd om het uitzicht te bekijken. Vanaf de rand zie je vrijwel heel Athene liggen, met de Lycabettus-heuvel die boven de stad uitsteekt. De Akropolis zelf is overzichtelijk; als je rustig wandelt, ben je in iets meer dan een uur rond.

Aan het einde daalden we dezelfde weg weer af. De paden zijn breed en goed te doen, al moet je op sommige gladde stukken een beetje opletten. De Akropolis is natuurlijk geen rustige plek, maar wel een bezoek dat de moeite blijft, vooral door de combinatie van de gebouwen en het zicht over de stad.

We keren dezelfde weg terug en verlaten de Akropolis weer via de westelijke uitgang. We wandelden het korte stuk naar de nabijgelegen heuvel voor het uitzichtpunt. Vanaf de uitgang loopt het pad eerst licht naar beneden en daarna weer omhoog richting de Areopagus-rots, een lage, brede heuvel met een goed zicht over zowel de Akropolis als de stad.

We klommen de metalen trap op en stonden in een paar minuten boven. Het is geen lange of moeilijke klim. Boven heb je een open, rotsachtige vlakte waar je vrij kunt rondlopen. Vanaf hier zie je de Akropolis mooi vanopzij, met het Parthenon duidelijk zichtbaar bovenop het plateau. Aan de andere kant kijk je uit over vrijwel heel Athene, tot aan de Lycabettus-heuvel.

We bleven er even zitten en bekeken het geheel op ons gemak. Het is een eenvoudige plek zonder voorzieningen, maar het geeft een van de beste en meest directe uitzichten op de Akropolis. Daarna wandelden we via hetzelfde pad terug richting de stad.

We wandelden na de Areopagus richting Plaka, de wijk die tegen de voet van de Akropolis ligt. Zodra we de grote straten achter ons laten, komen we in een netwerk van smalle steegjes met lage huizen, trapjes en kleine pleintjes. Het is een mix van woonwijk en toeristische buurt, met veel winkeltjes en terrassen. Hier vinden we Taverna-Mezedopoleio Zorbas, waar we gaan lunchen. Heel lekker, maar natuurlijk wat duurder.

Daarna zetten we onze verkenning verder. In Plaka kun je makkelijk even blijven hangen: een drankje op een terras, door de winkels struinen of gewoon wat rondkijken. Het is geen plek waar je een vaste route moet volgen; we wandelen gewoon door tot we genoeg gezien hebben.

We keren langzaam terug, nemen metro en bus en komen net voor donker terug op onze camping. We zijn te moe om nog ergens te gaan eten, maar gelukkig hebben we genoeg in de camper.

We vertrekken deze ochtend in Athene, waar we een paar dagen stonden op Camping Athens. Zodra we de stad uit rijden, merken we hoe snel het drukke verkeer wegvalt. We rijden langs de kustweg naar de Peloponnesos en houden halt bij Isthmia, de poort tot het Kanaal van Korinthe. We parkeren vlakbij de brug en wandelen naar het uitkijkpunt. Het blijft indrukwekkend om die smalle sleuf in de rots te zien, 6 kilometer lang en bijna 80 meter hoog, met dat turquoise water eronder. Het is hier druk, bussen rijden af en aan om de obligate foto te nemen. Mensen springen van de bus, hollen naar het uitzichtpunt om een paar minuten later terug te sprinten naar de wachtende bus. Opdracht volbracht en op naar de volgende fotostop. Wij doen het iets rustiger aan, drinken een koffie met bijhorend stukje taart en genieten van de omgeving.

Niet veel verder ligt Akrokorinthos, de grote versterkte heuvel boven het oude Korinthe. We rijden tot aan de parking en wandelen langs de oude poorten naar boven. De site is enorm, bijna een complete bergtop vol resten van muren, torens en fundamenten van verschillende tijdsperiodes. Het uitzicht over de vlakte van Korinthe is de moeite.

Daarna rijden we verder naar Mykines, één van de belangrijkste archeologische sites van Griekenland. Hier begint de sfeer al meteen goed aan de Leeuwenpoort, met de twee stenen leeuwinnen bovenop de ingang, een van de oudste monumentale beeldhouwwerken van Europa. Binnen wandelen we langs de resten van het paleiscomplex van de Myceense koningen en de cirkelvormige grafplaatsen waar ooit de beroemde gouden maskers en sieraden zijn gevonden (die nu in het Nationaal Archeologisch Museum van Athene liggen).

We kijken ook even binnen in de, bijna 3.500 jaar oude, “Schatkamer van Atreus”, de grote koepelgrafkamer langs de weg, die eigenlijk niets met Atreus te maken heeft maar wel verbluffend is door zijn perfecte vorm en enorme stenen.

We sluiten de dag af in Nafplio, één van de gezelligste stadjes van de Peloponnesos. Er is een enorme onverharde plek waar we gratis kunnen overnachten, en we staan er niet alleen. Het is weeral prachtig weer en gewapend met camera kuieren we door de straten van de oude stad met haar Venetiaanse huizen, kleine pleintjes en veel terrasjes. Boven ons torent het Palamidi-fort uit, dat je bereikt via meer dan 800 trappen (dat is voor morgen). Voor vanavond zoeken we vooral een leuk restaurant en vinden dat bij “To Teloneio”. Super lekker en top setting op het terras aan de havenkant.

Na een lekker diner wandelen we nog eens langs de havenkade om tegen 22:30 op bedje op te zoeken.

We worden wakker door de zon die de camper opwarmt. We stappen naar Kosmos Bakery en kopen er super lekkere (maar dure) koeken als ontbijt. Na het ontbijt maken we ons klaar om Nauplion verder te verkennen.

Nauplion, een stad die meteen charme uitstraalt met haar smalle straatjes en pastelkleurige huizen, is één van de mooiste plekken in de Peleponessos. We dwalen door de oude stad, slenteren langs de winkeltjes en wandelen tot aan de haven. De terrasjes gaan open en we genieten van een lekkere cappuccino met zicht op het eiland waar het kleine fort Bourtzi op ligt.

Daarna besluiten we naar boven te stappen, naar Palamidi, het indrukwekkende Venetiaanse kasteel dat hoog boven de stad uittorent. Het is een flinke klim, maar we nemen onze tijd en worden onderweg beloond met steeds bredere uitzichten over de baai, de rode daken van Nauplion en de bergen die erachter verscholen liggen. Het kasteel zelf is niet open, maar we kunnen er rond wandelen en genieten van het uitzicht.

In de namiddag vertrekken we uit Nauplion. We volgen eerst een stuk kustweg tot Kiveri en rijden daarna via Ástros verder naar het zuiden. De route wordt snel rustiger en mooier, met slingerende bochten langs de rotsen en zicht op de Argolische Golf. Na Sapounakeika duiken we langzaam de vallei richting Leonidio binnen, met zijn kenmerkende roodbruine rotswanden die boven het dorp hangen.

Het laatste stukje tot Camping Semeli, waar we één nacht zullen verblijven, loopt opnieuw vlak langs de kust. Wanneer we aankomen krijgen we een plek onder de bomen, met zee op wandelafstand.

We installeren ons en stappen daarna langs het strand naar het haventje, er zijn 2 restaurants, waarvan er een open is. We nemen een tafeltje op het terras bij “Michael-Margaret Tavern” en eten gegrilde squid, heel lekker.

Daarna wandelen we langs het dorp terug naar onze camping, douchen en gaan op tijd naar bed.

Na ons ontbijt gaan we nog eens naar het leuke haventje van Leonido. Het blijft een schattige plek. Daarna ruimen we op, betalen onze camping en rijden eerst langs de kust naar Poulithra, een klein kustdorp met mooie stenen huizen en een strand dat nog helemaal rustig is op dit uur. De weg klimt daarna meteen het binnenland in, smal, bochtig, maar mooi. Het landschap verandert voortdurend tussen olijfbomen, kale rotsflanken en kleine gehuchtjes.

In Kremasti stoppen we even in de natuur, het is hier echt mooi en vooral groen. Eigenlijk hadden we dit niet verwacht na de hete en droge Griekenlandse zomer, we dachten dat alles dor zou zijn, wachtend op de eerste winterse regenbuien.

Alles we verder rijden dalen we opnieuw af naar de kust, richting Richea, waar de huizen als het ware tegen de helling geplakt zijn.

Niet veel later komen we in Agios Ioannis, een aangenaam dorpje met smalle straatjes en zicht op de baai. Hier is het iets levendiger, maar nog steeds ontspannen. Na Agios Ioannis maken we de omweg naar Limani Geraka, een onverwacht mooi lagunehaventje dat bijna fjordachtig aandoet. We parkeren aan het water en lunchen in de camper met zicht op de mooie inham, een heel rustige plek. We mogen niet verder naar het haventje rijden, maar gaan dan maar te voet.

Na de lunch rijden we verder zuidwaarts. De weg wordt opnieuw smaller en kronkeliger, met een reeks haarspeldbochten die ons langzaam richting de zuidkaap brengen. Uiteindelijk zien we de grote rots van Monemvasia opduiken, een eiland dat via een smalle dam met het vasteland verbonden is.

We parkeren aan de haven en er komt juist politie aangereden. We vragen vriendelijk waar we mogen overnachten en ze tonen ons een plek aan de haven. We installeren ons, doen onze stapschoenen aan en gaan via de smalle dam het schiereiland op. De oude stad ligt volledig verscholen aan de zeezijde en blijft onzichtbaar tot je langs de grote rots de zee volgt en er opeens voor staat. We doen een eerste verkenning, want het licht begint al te vallen. Het ziet er prachtig uit, morgen komen we terug.

We keren terug naar de camper, frissen ons op en gaan een restaurant zoeken. We komen uit bij Mateo’s die goede reviews heeft. Wegens het lage seizoen is er niet veel keus, we nemen Saganaki kaas en daarna terug gegrilde squid. Die squid is wel de minst lekkere die we al gegeten hebben, maar het Alfa biertje maakt veel goed. Het restaurant heeft een grote keuze aan Belgische bieren, maar daarvoor komen we niet naar hier.

We maken nog een mooie avondwandeling en tegen 11u liggen we in bed.

Door de bedrijvigheid in de haven zijn we vroeg wakker. We vinden een bakker en kopen lekkere croissants met pistache. Daarna wandelen we over de dam die het vasteland met de rots van Monemvasia verbindt. De stad zelf is vanaf de brug nog niet te zien. We volgen de asfaltweg langs de zuidkant van de rots tot we bij de stadspoort aankomen.

We lopen door de smalle toegangspoort de benedenstad binnen. Het gebied achter de muur is volledig autovrij en bestaat uit nauwe straatjes met oude stenen gebouwen en rode dakpannen. We volgen de hoofdstraat die door het centrum loopt.

De straat leidt ons naar het centrale plein. Hier staat de kerk van Elkomenos Christos en er staat een oud kanon opgesteld dat richting zee wijst. Vanaf dit punt kijken we uit over het water en zien we de steile kliffen van de bovenstad recht boven ons.

We wandelen verder door de steegjes richting de buitenste stadsmuur aan de zeekant. Na een rondwandeling door het lagere deel van de stad keren we om. We lopen dezelfde route terug door de poort en wandelen over de dam terug naar de haven.

Na de lucnch rijden we in noordwestelijke richting het binnenland in. We volgen de provinciale weg richting Sparta. Het landschap verandert geleidelijk van het rotsachtige kustgebied naar een heuvelachtige omgeving. Onderweg zien we veel landbouw, met name uitgestrekte olijfboomgaarden en citrusplantages in de vallei van de Eurotas-rivier.

Naarmate we verder rijden, zien we in de verte de toppen van het Taygetos-gebergte verschijnen. We passeren de stad Sparta en rijden het laatste stukje door naar het dorp Mystras, dat tegen de berghelling ligt.

Bij aankomst in Mystras zoeken we een geschikte plek voor de camper in de directe omgeving van de archeologische site. We parkeren de camper en installeren ons voor de nacht, met uitzicht op de heuvel die we morgen gaan bezoeken.

We worden wakker van het geluid van regen op het dak van de camper. We vragen ons af of we voor het eerst de regenjassen moeten aantrekken. Na het ontbijt stopt het met regenen en we gaan op pad om de archeologische site van Mystras te verkennen.

Mystras is een verlaten Byzantijnse stad die tegen de helling van het Taygetos-gebergte is gebouwd. We kopen een toegangsbewijs en lopen het terrein op. De site is verdeeld in een benedenstad, een bovenstad en een kasteel op de top.

We wandelen over de stenen paden langs diverse ruïnes en kerken. We bezoeken de Agios Dimitrios-kathedraal in de benedenstad. Binnen zien we Byzantijnse muurschilderingen en de steen waar de laatste keizer van het Byzantijnse rijk is gekroond. Even verderop komen we bij het Pantanassa-klooster. Dit is het enige deel van de site dat nog in gebruik is; er wonen nonnen. We bekijken hier de kerk en de binnenplaats.

We lopen langs het Peribleptos-klooster dat deels in de rots is gebouwd. Vanaf de paden kijken we uit over de vlakte van Sparta met de olijfboomgaarden. Hoger op de berg zien we het Paleis van de Despoten en helemaal op de top de resten van de Frankische burcht. Na het bezichtigen van de gebouwen dalen we weer af naar de ingang. We keren terug naar de parkeerplaats en stappen weer in de camper.

We vertrekken richting Kalamata en kiezen voor de route over de prachtige Langada-pas. Deze bergweg voert dwars door het Taygetos-gebergte. De weg is bochtig en klimt steil omhoog door een diepe kloof met hoge rotswanden en naaldbossen. We passeren diverse haarspeldbochten en rijden onder overhangende rotsen door. Gelukkig is het heel rustig op de weg. Daarna volgt de afdaling richting de kust, waarbij we uiteindelijk aankomen in Kalamata.

We vinden een leuk restaurant en genieten van de mooie avond vooraleer we moe in ons bed duiken.

We vertrekken vanuit Kalamata en rijden naar de archeologische site van het oude Messini (Ancient Messene), gelegen bij het dorp Mavromati op de helling van de berg Ithomi. We parkeren de camper en betreden het uitgestrekte terrein.

We beginnen de wandeling bij het theater, dat recentelijk is gerestaureerd. Vanaf hier lopen we verder naar beneden richting de Arsinoe-fontein. We komen aan bij het Asklepieion, het heiligdom van Asklepios. Dit is een groot rechthoekig complex met een centrale tempel en daaromheen zuilengalerijen. Binnen dit complex bekijken we ook het Ekklesiasterion, een klein, halfrond theater dat werd gebruikt voor politieke bijeenkomsten. De stenen banken zijn hier nog goed intact.

We vervolgen de route naar het stadion, dat een van de best bewaarde stadions uit de Griekse oudheid is. We lopen langs de stenen tribunes en de zuilengalerijen van het Gymnasium die het sportveld omringen. Aan het uiteinde van de renbaan zien we een opvallend mausoleum in de vorm van een tempel met vier zuilen.

Na de middag vertrekken we uit Messene en rijden we richting het dorp Charavgi voor een bezoek aan de Polylimnio watervallen. We parkeren de camper en volgen het smalle wandelpad de kloof in. Het pad voert door dichte begroeiing omlaag langs een reeks van opeenvolgende meertjes en watervallen. We passeren houten bruggetjes en komen uiteindelijk uit bij het meer van Kadi, waar de grootste waterval in een diep bekken stort.

Na de klim terug naar de parkeerplaats vervolgen we de rit in zuidwestelijke richting naar Methoni. We komen aan in deze havenplaats aan de zuidpunt van Messinië en zoeken een parkeerplaats. Vanaf de camperplek kijken we uit op het grote Venetiaanse fort dat op een landtong in zee ligt, met aan het uiteinde de kenmerkende achthoekige Bourtzi-toren. Het bezoek is voor morgen!

We hebben super goed geslapen. We beginnen onze dag aan het indrukwekkende Venetiaanse kasteel van Methone, direct aan zee. Samen met het kasteel van Koroni vormde deze plek vroeger de twee ogen van Venetië, omdat ze vanaf hier de hele handelsroute controleerden. We stappen over de stenen brug met de vele bogen en die leidt ons naar de vestingwerken. Vooral de achthoekige Bourtzi-toren, die op een klein eilandje voor de kust staat, blijft een bijzonder gezicht tegen de blauwe lucht. Het kasteel is groot en we dwalen er rond tussen de oude muren, de overblijfselen van de Turkse baden en de kerk.

Na de wandeling in Methone rijden we door naar Pylos. Dit stadje ligt aan de schitterende Baai van Navarino. Het centrale plein met de grote platanen is een goede plek voor de lunch. Daarna lopen we even langs de kade, waar de witte huizen met hun rode daken tegen de heuvel opgebouwd liggen. Het water is hier kalm en de baai wordt goed beschermd door het langgerekte eiland Sphacteria dat voor de kust ligt.

We zetten onze weg verder langs de kust tot aan Romanos waar we de Gialova-lagune bezoeken. Het is een stil natuurgebied waar je goed vogels kunt spotten en de bergen op de achtergrond het plaatje compleet maken. We wandelen vanaf hier naar Voidokilia. Dit strand staat bekend om zijn bijna perfecte ronde vorm, die lijkt op de Griekse letter omega. Prachtig gelegen! Het is een beschermd natuurgebied met fijn zand en kristalhelder water, omringd door duinen. Boven op de heuvel bij het strand zie je de resten van Paleokastro, het oude kasteel dat over de baai waakt.

We rijden daarna met onze camper door naar een leuke overnachtingsplaats vlakbij de Chapel of Agios Nikolaos waar we een rustige nacht doorbrengen.

We vertrekken na een rustige nacht bij de Chapel of Agios Nikolaos en rijden noordwaarts langs de kust. De eerste stop van de dag is het Strofylia Nationaal Park. Dit is een uniek natuurgebied waar een dicht bos van parasoldennen direct aan de kust en de lagunes grenst. We trekken onze stapschoenen aan en wandelen door het moerasachtige landschap van de Kotychi-lagune. Het water staat laag en we hebben geluk, we zien een groep flamingo’s die rustig in het ondiepe water staan te foerageren. We lopen hier alleen en genieten van het weids en stil gebied. Als we bij de steile kalkrotsen van de Mavra Bouna komen, keren we terug. Mooie plek.

We vervolgen onze route met de camper richting de Golf van Korintheen en verlaten de Peloponnesos via de indrukwekkende Rio-Antirriobrug. Deze enorme kabelbrug, officieel de Charilaos Trikoupisbrug, is een van de langste in zijn soort ter wereld en biedt een fantastisch uitzicht over de zeestraat terwijl we de oversteek naar het vasteland maken.

We eindigen onze dag in Nafpaktos, een van de meest sfeervolle stadjes van Centraal-Griekenland. Het hart van de stad is de Venetiaanse haven, die volledig is ommuurd door oude versterkte zeeweringen. Langs de kade staan kleurrijke bootjes en de terrasjes liggen in de schaduw van grote platanen en historische muren. In de haven staat ook het standbeeld van Miguel de Cervantes, de schrijver van Don Quichot, die hier meevocht in de beroemde Slag bij Lepanto.

Vanaf de haven wandelen we door de oude stad, ook wel Kastro genoemd. Het is een doolhof van smalle, met stenen geplaveide straatjes en traditionele huizen met bloeiende bloemen. De verdedigingsmuren lopen vanaf de haven helemaal de heuvel op naar het Venetiaanse kasteel op de top. Dit kasteel is een van de best bewaarde vestingen van Griekenland. Het pad omhoog voert langs dennen en cipressen en eenmaal boven worden we beloond met een panoramisch uitzicht over de stad, de Golf van Korinthe en de imposante brug die we eerder die dag overstaken.

We vinden een mooi overnachtingsplaats, zoeken en vinden een leuk restaurant en genieten nog van de warmte avond voor we ons bedje induiken.

Nadat we gisterenavond online ons ticket voor de oversteek naar Bari hebben geboekt, rijden we vandaag verder naar het noorden richting Preveza. Onderweg passeren we de Amvrakikos-golf, een van de grootste draslandgebieden van Griekenland. In het Nationaal Park Amvrakikos stoppen we bij de lagunes waar we de camper parkeren langs de waterkant. Op de foto’s is goed te zien hoe rustig en uitgestrekt dit gebied is, met kleine vissershaventjes en bootjes die tussen de rietkragen liggen. Het landschap is hier erg vlak met veel waterpartijen en moeraslanden die spiegelen onder de bewolkte lucht, terwijl de bergen in de verte altijd zichtbaar blijven. Tijdens onze verkenning bezoeken we ook een oude stenen kapel met een karakteristieke ronde achterzijde en een kleine klokkentoren ernaast. Spijtig genoeg is het klooster vandaag gesloten, het zag er van buitenuit wel mooi uit.

In de late namiddag begint het erg te regenen, dus we rijden door richting Igoumenitsa. Het is een zware rit door de hevige regen over smalle en kronkelende bergwegen. Omdat onze ferry pas om 23:00 uur vertrekt, stoppen we rond 18:00 uur in Plataria bij Restaurant Pizzeria Paschalis. We bestellen een salade, wijn en hoofdgerechten van de grill voor een totaalbedrag van 33,50 euro. Het blijft hier toch overal spotgoedkoop om op restaurant te gaan.

Tegen 20:00 uur rijden we het laatste stukje door naar de haven van Igoumenitsa om op tijd te boarden voor de overtocht naar Italië. We hebben een tweepersoons kajuit geboekt, zodat we de negen uur durende vaartocht slapend kunnen overbruggen en morgen uitgerust aankomen in Bari.

Om 5:30 waren we al wakker, het was dus toch een korte nacht aan boord van de ferry. Na de ontscheping in Bari rijden we direct door naar het mooie Polignano a Mare.

We parkeren de camper aan het begin van het stadje. De rest van de dag gebruiken we om uit te rusten van de reis en de korte nacht. Het is een goed moment om de verslagen van de afgelopen dagen bij te werken. We blijven hier ook overnachten, zodat we morgen fris het Parco Nazionale del Gargano kunnen verkennen.

Na onze rustdag in Polignano a Mare gaan we ‘s ochtends eerst naar de lokale bakker voor vers brood. Na het ontbijt verlaten we het stadje en rijden we in noordelijke richting naar het Parco Nazionale del Gargano. Dit gebied vormt de spoor van de Italiaanse laars en staat bekend om zijn ruige kustlijn en witte kalksteenrotsen.

Onze eerste stop is Manfredonia, een havenstad aan de voet van het Gargano-gebergte. Op de foto’s is het indrukwekkende kasteel van Manfredonia te zien, een robuust bouwwerk met dikke muren en ronde torens dat direct aan zee ligt. We wandelen over het plein bij de haven, waar een sierlijke fontein staat en we uitzicht hebben over de kade en de vele dobberende boten. In de stad genieten we van een uitgebreide Italiaanse lunch met verse zeevruchten, zoals mosselen in tomatensaus en pasta vongolé.

Daarna rijden we de kronkelende wegen op naar Monte Sant’Angelo, dat hoog op een heuvel ligt. Dit stadje is beroemd om het heiligdom van de aartsengel Michaël. Op de foto’s zie je de witte gevels van de huizen die trapsgewijs tegen de helling zijn gebouwd. We bezoeken de ingang van de bekende grotkerk en wandelen door de smalle, steile straatjes van de oude wijk. De witgekalkte muren en de hoge klokkentoren die boven de daken uitsteekt, geven het dorp een heel eigen sfeer.

Na ons bezoek aan het bergstadje dalen we weer af naar de kust. We overnachten op de camperplaats in Manfredonia, een handige plek om de dag af te sluiten. Morgen trekken we verder het Parco Nazionale del Gargano in om de rest van dit natuurgebied te verkennen.

Na ons vertrek uit Manfredonia rijden we verder door het Parco Nazionale del Gargano. De route voert ons langs de grillige kustlijn, waar de witte kalksteenrotsen steil in de helderblauwe zee aflopen. De dichte, groene begroeiing op de heuvels contrasteert prachtig met de turquoise kleur van het water. Een van de hoogtepunten langs deze weg is de indrukwekkende natuurlijke rotsboog in zee, de Arco di San Felice.

We maken verschillende stops om van het uitzicht te genieten. We wandelen langs de kliffen en kijken uit over brede zandstranden die verscholen liggen tussen de rotsen. Onderweg passeren we Vieste, een stadje dat spectaculair op een witte rotswand is gebouwd. Het witte dorp steekt scherp af tegen de blauwe lucht en de zee.

Langs deze kust bezoeken we een van de bekende Trabucchi, ook wel Moline genoemd. Deze vernuftige houten visconstructies zijn kenmerkend voor de regio. Het zijn enorme houten platforms met lange armen die boven de zee uitsteken, waaraan grote netten hangen. In het verleden leefden hele families van de visvangst met deze constructies. Het was een veilige manier om te vissen zonder dat men met boten de vaak onvoorspelbare zee op hoefde te gaan. Veel van deze Trabucchi zijn van generatie op generatie doorgegeven binnen dezelfde familie en sommigen doen tegenwoordig dienst als restaurant.

In de loop van de dag verlaten we het bergachtige schiereiland en rijden we verder richting het noorden. De weg is hier vlakker en voert langs de kust naar Termoli. In dit stadje wandelen we door de smalle straatjes van het historische centrum naar het centrale plein bij de kathedraal. In de haven liggen de vissersboten zij aan zij in het rustige water. We zoeken een mooie plek voor de overnachting na een dag vol indrukwekkende kustlandschappen. We zijn heel erg fan van Griekenland, maar Italië is zeker even mooi.

Na een rustige overnachting in Termoli beginnen we de ochtend met een wandeling door het oude stadscentrum. De historische stadskern ligt op een rotsplateau boven de Adriatische Zee en wordt omringd door stevige verdedigingsmuren en een indrukwekkend kasteel, het Castello Svevo. We wandelen door de nauwe straatjes met kleurrijke gevels en passeren de kathedraal op het centrale plein. Als we terugwandelen naar onze camper zien we opnieuw een trabucco, de traditionele houten visconstructie die zo typerend is voor deze regio. Daarna lopen we verder de haven in en het is een drukte van belang bij de vismarkt. We zien bakken vol verse vis, scampi en schelpdieren die direct van de boten komen.

Na ons bezoek aan Termoli laten we de kust achter ons en rijden we met de camper landinwaarts richting de regio Umbrië. Het landschap verandert langzaam van de blauwe zee naar glooiende heuvels vol wijngaarden die in deze tijd van het jaar prachtig herfstgeel gekleurd zijn. De rit voert ons door het bergachtige binnenland met mooie vergezichten op de Apennijnen in de verte.

We eindigen in het mooie Spoleto, een stad met een rijke historie die we de morgen verder gaan ontdekken, nu houden we het op Bar Osteria Al Bacco Felice, en eten een lekkere maaltijd in een authentiek Osteria.

We maken nog een avondwandeling en voelen direct het verschil in temperatuur. Terwijl het in Griekenland ‘s avonds nog meer dan 20°C was, is het hier nu ongeveer 14°C. Een fleece is echt nodig.

We beginnen onze dag in Spoleto met een typisch Italiaans ontbijt: een cappuccino met een verse croissant. Hoewel we hier reeds een paar keer waren nemen we de tijd om de stad verder te verkennen. Spoleto ademt geschiedenis, wat overal in het straatbeeld terug te zien is. We bezoeken onder andere de indrukwekkende Duomo di Spoleto, een kathedraal met een prachtige voorgevel versierd met mozaïeken en roosvensters. Binnen in de kerken en gebouwen bewonderen we de eeuwenoude fresco’s die de muren en koepels sieren. Tijdens onze wandeling door de sfeervolle, nauwe straatjes passeren we ook oude stenen reliëfs die scènes uit het verleden uitbeelden.

Na de middag laten we Spoleto achter ons en vervolgen we onze route door het prachtige Umbrische landschap. We rijden langs Trevi, een stadje dat spectaculair op een heuvel is gebouwd en omringd wordt door uitgestrekte olijfgaarden. Het uitzicht over de vallei, met de herfstkleuren die langzaam over het landschap trekken, is werkelijk schitterend. Onderweg maken we nog een stop bij een lokale delicatessenwinkel, waar de etalage vol hangt met gedroogde hammen en andere streekproducten.

Onze rit eindigt vandaag in Lucca, in de regio Toscane. We overnachten op dezelfde camperparking als tijdens de heenreis, wat een vertrouwd gevoel geeft. Om de dag in stijl af te sluiten, gaan we dineren bij Hosteria Da Rosolo in het hart van Lucca. Na de koelere avond in Spoleto genieten we hier weer van de Toscaanse gastvrijheid en de heerlijke lokale keuken.

We beginnen de ochtend rustig en slenteren nog wat rond door de sfeervolle straten van Lucca. Na een lekker ontbijt in de stad stappen we in de camper voor een lange reisdag richting Frankrijk.

Omdat we hebben besloten om geen tolwegen te nemen, rijden we de gehele dag over de secundaire wegen. De route voert ons langs de kust en door verschillende dorpen, wat meer tijd in beslag neemt maar ons wel een beter beeld geeft van het landschap. Het is een flinke rit en de uren vliegen voorbij terwijl we de grens met Frankrijk oversteken en koers zetten naar het westen.

Het is al bijna donker als we uiteindelijk aankomen in Fos-sur-Mer. We zoeken een plek voor de nacht en bereiden ons voor op de volgende etappe van onze reis. Morgen gaan we de Camargue verkennen, het unieke natuurgebied dat bekendstaat om zijn wilde paarden, flamingo’s en zoutpannen.

We trekken de gehele voormiddag door de Camargue. Het is prachtig weer en we merken dat er nog maar weinig toerisme is, wat de rit door dit bijzondere landschap extra rustig maakt. Onderweg zien we de bekende witte paarden van de Camargue in de wei staan en steken we met een veerpont, Bac Barcarin, de Rhône over. Het landschap is weids met veel waterpartijen, rietkragen en hier en een daar een eenzaam wit huisje in de natuur.

In de namiddag bezoeken we het Parc Ornithologique de Pont de Gau. Dit is een schitterende plek waar we de lange wandeling maken door het moerasgebied. We zien hier enorm veel vogels van dichtbij, waaronder reigers en zilverreigers. Het hoogtepunt zijn de honderden flamingo’s die in de lagunes staan te foerageren, poetsen of met gespreide vleugels door het water stappen. Het is een indrukwekkend gezicht om ze zo in hun natuurlijke omgeving te zien, zeker met de weerspiegeling van de wolken in het stille water.

We rijden aan het eind van de dag door naar Saintes-Maries-de-la-Mer. We parkeren de camper op de lokale camperparking waar we ook overnachten. Om de dag af te sluiten gaan we dineren bij een lokaal restaurant in het dorp. Er hangt veel sfeer en het is een mooie afsluiting van onze verkenning door dit unieke natuurgebied.

Vandaag is een volledige reisdag waarbij we vanuit de Camargue koers zetten naar het noorden. We hebben besloten om ook vandaag geen gebruik te maken van de péage en rijden volledig via de nationale wegen. Het blijkt een uitstekende keuze, want het is een erg mooie rit door een afwisselend landschap en we hebben mooi weer.

De route voert ons door het departement Lozère en de regio van de Gorges en de Cevennen. We rijden over de kronkelende wegen van de Causses, de indrukwekkende kalksteenhoogvlaktes van het Centraal Massief. Het landschap is ruig met diepe dalen en steile rotswanden. In deze tijd van het jaar zijn de bossen prachtig verkleurd, wat zorgt voor goudgele en bruine tinten op de hellingen.

In plaats van de snelweg te nemen, rijden we deze keer via het centrum van Millau. Hierdoor ervaren we de schaal van het Viaduct van Millau pas echt goed; vanonder uit de vallei kijk je recht omhoog naar de enorme pijlers die boven de stad en de rivier de Tarn uittorenen. We vervolgen onze weg door de glooiende heuvels van de Auvergne en eindigen de dag in Clermont-Ferrand. Na deze lange maar geslaagde rit door de Franse natuur zoeken we een plek op voor de nacht.

Als we wakker worden in Clermont-Ferrand, zien we dat het heeft gevroren. Het wordt nu echt winter en dat is het teken dat de reis ten einde loopt.

We besluiten om de laatste etappe van ongeveer 700 kilometer in één stuk door te rijden naar huis. Het is een lange dag op de weg terwijl we Frankrijk doorkruisen en de Belgische grens oversteken. De route verloopt vlot en we rijden gestaag richting Oost-Vlaanderen.

Pas laat in de avond komen we thuis. Het is een vreemd maar ook fijn gevoel om na deze uitgebreide reis door Griekenland, Italië en Frankrijk weer op onze eigen oprit te staan.

We zijn vroeg wakker na een rustige nacht en maken ons snel klaar om een taxi te nemen naar Record go Mobility, waar onze huurauto op ons wacht. De inschrijving verloopt vlot en tegen 9 uur rijden we de stelplaats buiten. We volgen een stukje de kust en trekken dan de bergen in richting Valsequillo. Naast de indrukwekkende natuur verkennen we het stadje, met de kerk van San Miguel en de kazerne van El Colmenar, dat is uitgeroepen tot Cultureel Erfgoed.

Onze rit gaat verder door het Parque Rural del Nublo, waar we een korte stop maken bij de bekende Roque Nublo, een imposante rotsformatie van 67 meter hoog op maar liefst 1813 meter hoogte. Het is hier behoorlijk druk, dus na een snelle verkenning rijden we door naar het veel rustigere Roque Bentayga, gelegen in het hart van de Caldera de Tejeda. Dit bijzondere landschap, gevormd door de natuur, was voor de oorspronkelijke bewoners een heilige plaats waar offerandes werden gebracht. We nemen de tijd om de archeologische site te verkennen, met grotten, oude muren, inscripties en rotstekeningen.

Daarna keren we terug en volgen de bochtige GC-60 naar het schilderachtige Tejeda. We vinden een parkeerplek en genieten van een heerlijke lunch bij Restaurante La Perdiz. Het eten is voortreffelijk. Na de lunch wandelen we door het charmante bergdorp, bekend om zijn witte huisjes en amandelbomen, gelegen op 1050 meter hoogte. Het dorp ademt een prachtige mix van kunst, cultuur en natuur. We sluiten af bij Dulcería Nublo met een kop koffie en lokaal gebak.

De route leidt ons verder langs de adembenemende GC-15 naar La Vega de San Mateo. In het Spaans betekent ‘vega’ een vruchtbaar, meestal vlak gebied, en hier in de bergen zorgen regen en bergwater voor een ideale landbouwomgeving. Zelfs druiven worden hier verbouwd dankzij het iets vochtigere klimaat. Onze laatste stop vandaag is Teror, volgens onze reisgids het mooiste dorp van Gran Canaria. Ook lezen we dat Maria hier in 1481 op een tak van een pijnboom zou zijn verschenen. Dat geloven we niet echt en eerlijk gezegd vinden we Teror uiteindelijk ook niet het mooiste dorp van onze reis. Toch is het een aangename plek, grotendeels autovrij, met fraai gekleurde huizen en typische Canarische houten balkons die we zeker kunnen waarderen.

Na een rit van een half uur komen we terug in Telde, waar we ons opfrissen en het centrum ingaan op zoek naar een restaurant. Het eten is opnieuw heerlijk en de fles wijn smaakt uitstekend. Een perfecte afsluiter van een fantastische dag.

Vandaag gaan we de andere kant uit en nemen de snelweg richting Las Palmas de Gran Canaria tot we de GC-3 oprijden, terug de heuvels in. Tot aan Arucas is er weinig te zien, maar zodra we er aankomen, merken we meteen dat het de moeite waard is. Het centrum ademt historie, met als blikvanger de kerk van San Juan Bautista uit 1909, die prachtige glasramen, schilderijen en een liggende Christus herbergt. We wandelen verder naar de Plaza de la Constitución, waar het culturele centrum ‘Casa de la Cultura’ staat, een traditioneel Canarisch huis uit de zeventiende eeuw met een door balkons omringde binnenplaats en een indrukwekkende drakenbloedboom.

Eigenlijk zijn we ook een beetje naar hier gekomen voor de rum, want in Arucas wordt al eeuwenlang rum gestookt. We willen de “Destilerías Arehucas” bezoeken, de grootste rumstokerij van de Canarische Eilanden, waar jaarlijks zo’n 3,5 miljoen liter rum wordt geproduceerd, waarvan 80% op de eilanden zelf blijft. Er is voldoende parkeergelegenheid en voor €8 per persoon sluiten we aan bij een Engelstalige rondleiding. We krijgen uitgebreid uitleg over de geschiedenis van de distilleerderij en het productieproces, al wordt er ook veel gepraat over minder relevante zaken, zoals de handtekeningen van beroemdheden op de vaten. Het is een leuk maar weinig leerrijk bezoek.

De toegangsprijs omvat ook het proeven van vier soorten rum, alleen voor de exclusieve 30 jaar oude Capitan Kidd moet extra worden betaald. Vier rums proeven om 10:30 is pittig, zeker omdat ze gul inschenken. We beperken ons tot de pure rum en laten de likeuren met koffie, banaan en citroen aan ons voorbijgaan. Uiteindelijk kopen we een fles van 18 jaar oud voor €35 en ontdekken later op de luchthaven dat hij daar €45 kost.

We vervolgen onze route naar Firgas, een bergdorp op tien kilometer afstand. Dankzij de geografische ligging blijft Firgas gespaard van massatoerisme en ligt het buiten de gebruikelijke excursieroutes. Na wat zoekwerk parkeren we de auto en stappen het voetgangersgebied in, direct naar de Paseo de Gran Canaria en de Paseo de Canarias. De eerste is een trapsgewijze waterval met betegelde bankjes die de 22 gemeentes van Gran Canaria voorstellen, terwijl de tweede een promenade is waar elk Canarisch eiland met kleurrijke mozaïektegels en wapenschilden wordt afgebeeld.

Daarna rijden we verder naar Gáldar in het noorden. We vinden een parkeerplek en lopen naar de Plaza de Santiago, waar een achttiende-eeuwse drakenboom staat. De honger begint te komen en langs de smalle straten zien we authentieke barretjes waar bier, wijn en tapas centraal staan, met Iberische hammen die volgens lokaal gebruik aan het plafond hangen. We nemen plaats op het terras van Restaurante Encurtidos Antequera en laten ons de tapas goed smaken.

Vervolgens brengt de prachtige GC-200 ons langs de kust met steile kliffen naar het zuiden. Na een stop bij Mirador de Balcón loopt de weg het binnenland in en uiteindelijk komen we weer bij de zee aan in Puerto de Mogán. Hier belanden we in het toeristische hart van Gran Canaria. Het voormalige vissersdorp is uitgegroeid tot een toeristische trekpleister, al heeft het door de laagbouw in de dorpskern nog enige charme behouden. We parkeren bij de haven en stappen via de jachthaven het vakantiedorp binnen. De uniforme witgekalkte huisjes met kleurrijke accenten rondom de ramen en de centrale jachthaven geven het een verzorgde uitstraling, maar de sfeer is ons te toeristisch. Na een korte wandeling verlaten we het dorp terwijl de inkomende file steeds langer wordt.

We rijden via het zuiden terug naar onze verblijfplaats in Telde, maar maken nog een tussenstop in Maspalomas om het natuurgebied Dunas de Maspalomas te bewonderen. Deze zandduinen doen met enige verbeelding denken aan de Sahara. Daarna laten we het zuiden achter ons en rijden in één trek door naar Telde. Na een opfrisbeurt schuiven we aan bij Juan Jamón, waar we genieten van heerlijke ham, kaas en een goed glas wijn.

We zijn vroeg wakker en om 8 uur al op pad. Vandaag trekken we opnieuw de bergen in, met als eerste stop het mooie Agüimes. Het historische centrum van het dorp, het casco histórico, wijkt af van de meeste andere plaatsen op Gran Canaria. Dit komt door de Moorse bouwstijl, die hier nadrukkelijk aanwezig is en mooi samensmelt met typische Canarische elementen. Rond de Iglesia de San Sebastián, een kerk die in 1981 als nationaal monument werd erkend, liggen sfeervolle straatjes met prachtige voorbeelden van de karakteristieke architectuur van Agüimes.

In het dorp zijn geen wegwijzers of borden te vinden naar Barranco de las Vacas, een zogenaamd geheime plek die in geen enkele reisgids vermeld staat. Toch staan er zo’n twintig auto’s geparkeerd langs de GC-550, de smalle asfaltweg die de bergen in loopt. Net voor een bocht zien we onder de weg een tunnel. We vinden nog net een parkeerplek (waar enkel twee auto’s kunnen staan), klimmen over de vangrail en volgen een steil pad naar beneden. Na een korte wandeling onder de brug door komen we uit in de Barranco de las Vacas.

Al snel beseffen we dat dit “goed bewaarde geheim” helemaal niet zo geheim is. De rotswanden van het ravijn zijn door erosie uitgesleten en kleuren in tinten van rood, geel en bruin, met duidelijk zichtbare gesteentelagen. De kloof is ongeveer 100 meter diep en loopt dood. Het is een mooie plek, maar de vergelijking met Antelope Canyon is zwaar overdreven. Barranco de las Vacas is geen bestemming op zich, eerder een korte tussenstop tussen Agüimes en Santa Lucía de Tirajana. We hebben op Gran Canaria al veel indrukwekkendere plekken gezien, waar we bovendien in alle rust konden genieten.

Met een flinke honger rijden we verder naar Santa Lucía de Tirajana, waar we op het terras van Restaurante Rincón Casa Antonio de beste gegrilde tonijn van onze reis eten. Na deze heerlijke maaltijd zetten we onze tocht voort naar La Fortaleza de Ansite, een archeologische en historische site die uit drie delen bestaat: Fortaleza Grande (de grootste rotsformatie), Fortaleza Chica en Fortaleza de Abajo (het laagste gedeelte). Hier vinden we overblijfselen van grotwoningen, graanschuren en graven die ooit door de inheemse Canario-bevolking werden gebruikt. Vanaf de site hebben we een adembenemend uitzicht over de omgeving.

La Fortaleza wordt vaak in verband gebracht met de laatste weerstand van de Guanches tegen de Castiliaanse troepen in 1483. Volgens de overlevering sprongen veel Guanches van de kliffen om gevangenneming te voorkomen, waardoor deze plek een symbool van verzet en tragedie werd. We blijven ons verbazen over hoe stil en verlaten deze historische site is, terwijl toeristen zich in Barranco de las Vacas verdringen om de perfecte Instagramfoto te maken.

Via Rosiana rijden we verder naar Parador de Cruz de Tejeda, waar we recht in de wolken terechtkomen. Aan de andere kant, bij Mirador Pico de la Gorra, klaart de lucht gelukkig wat op en worden we getrakteerd op een prachtig uitzicht.

Na een rit van een dik uur zijn we terug in Telde, waar we opnieuw gaan dineren bij Juan Jamón. Wederom een topavond!

Onze laatste dag breekt aan en deze namiddag vliegen we terug naar huis. We pakken onze tassen in, checken uit bij onze fijne verblijfplaats en tegen 10 uur zijn we klaar om op pad te gaan. Eerst verkennen we nog een paar straatjes in Telde rond onze slaapplek, voordat we onze huurauto nemen en richting Las Palmas de Gran Canaria, de hoofdstad, rijden.

Het vinden van een parkeerplek blijkt een uitdaging, maar uiteindelijk lukt het en wandelen we naar de historische wijk Vegueta. De geschiedenis van deze wijk gaat terug tot de 15e eeuw, de tijd waarin de Canarische Eilanden door de Spanjaarden werden veroverd. Op het Plaza de Santa Ana, het indrukwekkende centrale plein, worden we verwelkomd door de iconische bronzen verdino’s (Canarische honden). Hier staat ook de imposante Catedral de Santa Ana, het eerste niet-militaire gebouw dat de Spaanse kolonisten lieten bouwen na de verovering van Gran Canaria. Aan het plein liggen nog meer prachtige gebouwen, zoals het 17e-eeuwse Palacio Regental en de Casas Consistoriales.
Achter de kathedraal bezoeken we het Casa de Colón, een paleis uit de late 15e eeuw met een indrukwekkende gotische entree en traditionele houten balkons. Dit museum, gehuisvest in drie historische gebouwen, vertelt de fascinerende geschiedenis van ontdekkingsreiziger Christoffel Columbus en zijn connectie met de Canarische Eilanden.

Voor we de stad verlaten, brengen we nog een bezoek aan de Mercado de Vegueta, een overdekte markt die al sinds 1787 bestaat. Hier vinden we lokale lekkernijen, verse groenten en fruit, en genieten we van de levendige sfeer op de gezellige terrasjes en tapasbars.

Rond de middag rijden we verder naar Arinaga, een badplaats niet ver van de luchthaven, zodat we tot het laatste moment kunnen genieten van de warme, zonnige dag. We lunchen in een van de sfeervolle restaurantjes aan het strand en laten de zeebries nog even op ons inwerken voordat we afscheid nemen van het eiland.

Om 15:30 rijden we naar Record go Mobility, leveren onze huurauto in en nemen de gratis shuttle naar de luchthaven. De check-in verloopt vlot en tegen 16:30 zitten we al in de luchthaven, ontspannen met een kop koffie.

Onze vlucht vertrekt ruim op tijd om 17:50 en na een goede vier uur vliegen landen we weer in het koude België.

We staan vroeg op, want onze vlucht naar Boa Vista vertrekt al om 5:55. We parkeren de auto op de luchthaven van Zaventem en checken soepel in. Alles verloopt vlot en om 6:00 zijn we al onderweg. De vlucht duurt zes uur, en om 10:15 landen we. Voor Kaapverdië is geen visum nodig, maar registratie is wel verplicht. Dit hadden we vooraf al online geregeld via EASE, wat €30,83 per persoon kostte. Zo hoefden we niet ter plaatse in de rij te staan. Na de douaneformaliteiten halen we onze huurauto op bij Mendes & Mendes Rental Cars: een Suzuki Jimny 4×4 voor €50 per dag, met een borg van €200. Met de wagen rijden we naar Sal Rei, waar we inchecken bij B&B Salinas en onze eilandtour beginnen. Het is aangenaam warm, 26°C, maar de wind is stevig en een waas van zand, veroorzaakt door de Bruma seca, hangt in de lucht.

De Bruma seca komt eigenlijk ieder jaar voor tussen december en februari. In deze periode waait de wind richting de Atlantische Oceaan het sterkst waardoor zand en stof van de Sahara en de Sahel naar de Kaapverdische eilanden wordt meegevoerd. Deze stof- en zanddeeltjes lijken op een nevelwolk, de lucht is dan grijs van kleur en de zon minder fel. Als het voorkomt leidt het geregeld tot binnenlandse vlucht vertragingen en annuleringen.

We beginnen onze dag met een zoektocht naar Praia de Varandinha, gelegen in het zuidwesten van het eiland. Zodra we bij Povoaçāo Velha de verharde weg verlaten, begrijpen we meteen waarom Boa Vista het beste met een 4×4 te verkennen is. De onverharde wegen zijn een mix van losse stenen en diepe zandstroken, en al rijdend tussen indrukwekkende duinen wanen we ons soms in een uitgestrekte woestijn. Uiteindelijk bereiken we het adembenemende Praia de Varandinha. Dit witte zandstrand, omringd door imposante uitgesleten rotswanden en kleine grotten, biedt een surrealistisch uitzicht. We wandelen naar de vuurtoren en worden beloond met een schitterend panorama van een turquoise zee en eindeloze zandstranden. Door de afgelegen ligging hebben we dit paradijs helemaal voor onszelf. Daarna keren we een stukje terug en zetten koers naar Praia de Santa Mónica, een van de wonderen van Kaapverdië. Dit strand, meer dan 11 kilometer lang, laat ons kennismaken met de kracht van de natuur. Het toerisme heeft hier inmiddels voet aan de grond gekregen, maar we slagen erin een rustig stukje te vinden zonder toeristen, hotels of verkopers. Zo kunnen we ons volledig onderdompelen in de ongerepte schoonheid van dit landschap. Zwemmen is door de krachtige golven vrijwel onmogelijk, maar het uitzicht alleen al maakt alles goed. In de late namiddag keren we terug naar Sal Rei, waar we ons opfrissen en op zoek gaan naar een gezellig restaurant. Na een fijne avondwandeling door Sal Rei kruipen we op tijd onder de wol. Het was een lange, maar toch mooie dag.

We slapen heerlijk uit en schuiven rond 8 uur aan voor het ontbijt. Daarna verkennen we Sal Rei, een stadje dat in de 19e eeuw werd gesticht door Portugese kolonisten. In die tijd draaide het eiland vooral om de zoutproductie, waar de naam van de stad ook naar verwijst: “De koning van het zout” (Rei betekent koning in het Portugees en benadrukt het economische belang van zout in die periode). Vervolgens halen we onze huurauto weer op en rijden naar de Chapel of Our Lady of Fatima, een recente reconstructie en een bijzondere tussenstop op zo’n twee kilometer ten noorden van Sal Rei. Deze kleine kapel ligt op een ruige, rotsachtige klif boven de zee, afgelegen en sereen. Het is indrukwekkend om te zien hoe geloof mensen inspireert om zulke afgelegen plekken te kiezen voor gebed en devotie, en hoe ze daarna generaties lang worden onderhouden. Tegen 11 uur vertrekken we richting de luchthaven, waar we onze huurwagen inleveren en inchecken voor de vlucht van 13 uur naar São Vicente. De vlucht verloopt vlot, en na 40 minuten landen we op Praia, op het eiland Santiago, voor een overstap. Maar dan begint de ellende. Onze volgende vlucht, gepland om 17 uur, wordt geannuleerd omdat de zichtbaarheid door de Bruma seca onder de 1000 meter is gedaald.

Grote luchthavens hebben het ILS-systeem. Het instrument landing system (ILS) is een radio-navigatiesysteem waarmee in de luchtvaart een precisienadering van een landingsbaan kan worden uitgevoerd. Het is een naderingssysteem dat de piloot een nauwkeurig beeld geeft van de positie van zijn toestel ten opzichte van de ideale koerslijn en daalhoek naar een landingsbaan. Tevens geeft het ILS – indien gekoppeld aan een DME – een indicatie van de afstand tot aan het optimale landingspunt op de baan. ILS maakt landingen bij (zeer) slechte zichtcondities en automatische landingen mogelijk.

Omdat deze systemen niet beschikbaar zijn op Kaapverdië, worden vluchten bij Bruma seca regelmatig geannuleerd. We verlaten de boardingzone, halen onze bagage weer op en beginnen direct met het zoeken en boeken van een hotel in Praia. Uiteindelijk checken we in bij Chez Maria Julia Boutique Hotel, een charmante plek om de nacht door te brengen. Na een diner om de dag toch nog positief af te sluiten, hopen we dat we morgen zonder problemen naar Mindelo op São Vicente kunnen vliegen.

Na het ontbijt huren we een auto bij Intercidades Car Rental en rijden naar de luchthaven om de status van onze vlucht naar São Vicente te checken. Helaas is er ook vandaag geen vlucht, en de luchtvaartmaatschappij belooft ons per e-mail op de hoogte te brengen zodra de vluchten hervat worden. Gek genoeg voelen we ons niet teleurgesteld, want hierdoor krijgen we de kans om Santiago te verkennen, wat eerder niet lukte vanwege praktische beperkingen (er waren geen plaatsen meer vrij op vluchten van Praia naar Mindelo op donderdag).
Onze eerste bestemming is Cidade Velha, de oude hoofdstad van Kaapverdië, die sinds 2009 op de UNESCO Werelderfgoedlijst staat. In 1462 vestigden de Portugezen zich hier en bouwden Ribeira Grande, nu bekend als Cidade Velha. De stad speelde een centrale rol in de slavenhandel, waarbij duizenden slaven uit West-Afrika naar Santiago werden gebracht om als onbetaalde werkkrachten te werken.
Bij aankomst zien we de ruïnes van de kathedraal, waar alleen een paar muren van over zijn gebleven en waar weinig informatie over beschikbaar is. Daarna rijden we naar het oude centrum en verkennen het te voet. Een van de meest indrukwekkende bezienswaardigheden is de Pelourinho, een marmeren pilaar op het oude plein waar vroeger slaven werden verhandeld, publiekelijk gemarteld en vastgebonden. Deze pilaar herinnert aan de donkere geschiedenis van Cidade Velha. Vervolgens wandelen we door Rua de Banana, de oudste straat van Kaapverdië, die door Portugese kolonisten werd gebouwd. Het straatje, met zijn charmante koloniale huisjes, eindigt bij de Nossa Senhora do Rosário-kerk, een plek waar ontdekkingsreizigers zoals Christoffel Columbus en Vasco da Gama kwamen bidden voordat ze op expeditie gingen. Daarna rijden we naar het Forte Real de São Filipe, een 16e-eeuws fort. We parkeren bij bar Orizonte Triangular, beklimmen de trappen naar het fort, betalen €5 per persoon en verkennen het indrukwekkende bouwwerk. Bij terugkomst genieten we van een vers fruitsapje bij de bar voordat we terugrijden naar Praia.
In Praia besluiten we het oude centrum, bekend als “Plateau,” te verkennen. Na wat zoeken vinden we een parkeerplek en duiken we in de levendige sfeer van de stad. We bezoeken het oude stadhuis, het Presidentieel Paleis, Quartel Jaime Mota en het Albuquerque Square. Onze dag eindigt op de kleurrijke Mercado Municipal, een bruisende plek vol lokale producten en sfeer. Het was een dag vol geschiedenis, cultuur en verrassingen.

Als we wakker worden, hebben we nog steeds geen e-mail van Cabo Verde Airlines over onze geannuleerde vlucht. Na het ontbijt vertrekken we daarom opnieuw naar de luchthaven om de situatie te checken. Gelukkig is er dit keer geen lange rij passagiers en worden we meteen geholpen. We krijgen een nieuwe vlucht toegewezen, gepland voor vanavond om 18:00. Dat geeft ons een volledige dag om nog meer van het prachtige eiland Santiago te ontdekken. We verlengen onze huurauto en vertrekken richting Tarrafal, een charmant vissersdorpje in het uiterste noorden van het eiland. De route leidt ons dwars door de centrale bergen, en onderweg worden we getrakteerd op schitterende uitzichten. Gelukkig is de zandstorm gaan liggen en is de lucht weer helder. Bij São Domingos maken we een korte stop om de bananenplantages te bewonderen en genieten we van een kop koffie in dit rustige, niet-toeristische stadje. Het is hier dat we echt het pure Kaapverdische leven ervaren.
We vervolgen onze weg naar Tarrafal, genietend van de ontspannen sfeer onderweg. Bij aankomst in het vissersdorpje worden we meteen verwelkomd door een prachtig tafereel: vissers die net terugkeren met hun vangst. Met gezamenlijke inspanning worden de boten op het strand getrokken, waarna de vrouwen aan de slag gaan. Ze sorteren de vissen uit de bootjes, hangend over de reling, en beginnen ze meteen te verkopen. Het is een fascinerend schouwspel. Na een heerlijke lunch verkennen we het stadje verder. We bezoeken de Santo Amaro Abade-kerk en bewonderen de kleurrijke murals die de gevels van de huizen sieren. Het is een plek die voelt als een kleine oase, met een azuurblauwe zee, witte stranden en wuivende palmbomen.
In de namiddag rijden we via de kust terug naar Praia, zodat we op tijd zijn voor onze vlucht. Net wanneer we in João Teves aankomen, krijgen we echter een bericht van Cabo Verde Airlines: de vlucht is opnieuw geannuleerd. De frustratie begint nu echt toe te nemen. We rijden direct naar de luchthaven om te zien wat we kunnen regelen, maar daar treffen we een chaotische situatie aan. Honderden passagiers dringen samen bij de balie, waar slechts één medewerker probeert iedereen te helpen. Het is duidelijk dat hier voorlopig niets te regelen valt. We besluiten dan maar onze auto en het hotel opnieuw te verlengen en het morgen nog een keer te proberen. Wat een dag.

Gisterenavond hebben we lang gepraat over hoe we onze vakantie verder willen aanpakken. Als de vluchtannuleringen blijven aanhouden, moeten we misschien een andere planning maken. De tijd begint immers te kort te worden om nog naar Santo Antão te reizen en daar voldoende van te genieten. Toch rijden we deze ochtend opnieuw naar de luchthaven, voor de derde keer. Zoals steeds is het ’s morgens rustiger aan de balie van Cabo Verde Airlines. Er staan maar een paar mensen voor ons, en we krijgen opnieuw een nieuwe vlucht toegewezen, opnieuw gepland voor vanavond om 18:00. Hoewel we weinig vertrouwen hebben dat deze vlucht doorgaat, beschouwen we het als onze laatste kans om alsnog naar Santo Antão te reizen.
Met nog een halve dag voor ons besluiten we een van de meest aangrijpende historische plekken van Santiago te bezoeken: Chão Bom, beter bekend als het “Kamp van de Langzame Dood.” Dit voormalige concentratiekamp herbergt nu een museum dat inzicht biedt in de koloniale geschiedenis van de Salazar-periode. Tussen 1938 en 1974 diende Chão Bom als gevangenis voor Portugese revolutionairen en onafhankelijkheidsstrijders uit de voormalige koloniën van Portugal, waaronder Kaapverdië, Angola en Guinee-Bissau. Het kamp werd oorspronkelijk gesloten in 1954, maar in 1961 opnieuw in gebruik genomen als dwangarbeidskamp. Het regime hier was bijzonder streng: gevangenen werden afgesneden van de buitenwereld, zwaar fysiek en psychologisch gemarteld, en soms in betonnen cellen opgesloten waar de temperatuur kon oplopen tot 60 graden Celsius. Deze cellen hadden geen ramen en gevangenen konden er dagen tot zelfs maanden in worden vastgehouden. Pas in 1974, na het einde van het autoritaire regime in Portugal, werd het kamp definitief gesloten. Sinds 2013 staat het kamp op de indicatieve lijst voor de UNESCO-Werelderfgoedlijst.
Bij aankomst bij Chão Bom betalen we een paar euro entree en beginnen we het terrein te verkennen. Het contrast tussen de serene, vredige omgeving en de gruwelijke geschiedenis van deze plek is overweldigend. De gebouwen en de Engelstalige uitleg geven ons een indringend beeld van de verschrikkingen die zich hier hebben afgespeeld. Het is bijna niet te bevatten hoe gevangenen hier hebben moeten overleven, afgesneden van de buitenwereld, zonder enige hoop en onder constante dreiging van marteling. Dit bezoek raakt ons diep en zet ons aan het denken over wat mensen elkaar kunnen aandoen.
Na deze intense ervaring besluiten we nog iets te eten in Tarrafal. Daarna rijden we richting de luchthaven, zonder al te veel verwachtingen. Maar tot onze verbazing lijkt de vlucht deze keer daadwerkelijk te vertrekken. We zijn wat overdonderd door het nieuws en moeten nog snel een paar dingen regelen. Gelukkig kunnen we onze huurauto achterlaten op de luchthaven, en voor we het goed en wel beseffen, staan we al klaar voor boarding. De vlucht vertrekt op tijd, en na slechts 40 minuten landen we in São Vicente.
Vanaf de luchthaven nemen we een taxi naar Mindelo, waar we inchecken bij Casa Café Mindelo. Dit charmante verblijf heeft ook een restaurant, waar we genieten van een heerlijk diner. Na deze enerverende dagen voelt het als een opluchting om eindelijk in São Vicente te zijn, klaar om het volgende hoofdstuk van onze reis te beginnen.

Gisterenavond bleven we te lang hangen in het restaurant. De gesprekken met de uitbater over Kaapverdië waren boeiend en de drank vloeide rijkelijk. Toen de wekker om 5 uur ging, was opstaan dan ook een uitdaging, maar we hadden geen keus. De eerste ferry naar Santo Antão vertrekt om 7 uur, en we moeten nog tickets kopen. Gelukkig is het maar tien minuten lopen naar de ferryterminal, en de gevreesde rij voor de ticketbalie blijft uit. Daardoor zijn we uiteindelijk zelfs een halfuur te vroeg.
De ferry vertrekt op tijd, maar de wind is hevig, en we maken ons zorgen over zeeziekte. Die zorgen worden niet minder als de bemanning spuwzakjes begint uit te delen. De overtocht is inderdaad woelig, maar gelukkig blijven we beide gespaard van zeeziekte. Na een tocht van vijftig minuten meren we aan in Porto Novo. Hier gaan we op zoek naar een huurwagen en vinden er een bij Novalinha Transporte Turístico e Rent-a-Car. We hebben geluk: we krijgen de laatste auto, een Renault Duster, voor €55 per dag.
We kiezen ervoor om de oude weg van Porto Novo naar Ribeira Grande te nemen, een 34,5 kilometer lange kasseiweg die bekendstaat om zijn spectaculaire uitzichten. Het landschap is adembenemend. We rijden, stoppen, wandelen en genieten van de natuur — er is zoveel moois te zien dat het moeilijk in woorden te vatten is. Bij de Cova-krater aangekomen, worden we echter begroet door dichte mist. Er valt niets te zien, dus besluiten we verder te rijden en een wandeling te maken. Wanneer we terugkomen, is de mist verdwenen, en krijgen we alsnog een prachtig uitzicht op de krater. Het voelt alsof we beloond worden voor ons geduld.
We vervolgen onze weg over de Delgadinho-bergrug, waar we getrakteerd worden op fenomenale vergezichten. Het ene uitzicht is nog indrukwekkender dan het andere, en we verliezen de tijd volledig uit het oog. Uiteindelijk moeten we ons haasten om voor het donker bij ons hotel in Ribeira Grande aan te komen. De schoonheid van dit eiland maakt het bijna onmogelijk om verder te rijden zonder telkens opnieuw te stoppen.
Bij het hotel Santa Barbara aangekomen, frissen we ons snel op en gaan we uit eten in Ribeira Grande. Na het diner maken we nog een avondwandeling door het charmante stadje. Uitgeput, maar ontzettend voldaan, kruipen we daarna in bed. Wat een topdag.

We zijn vroeg wakker en genieten van een heerlijk ontbijt in ons hotel, Santa Barbara. Daarna vertrekken we richting Ribeira do Paúl, een van de mooiste valleien van Santo Antão. Na een rit van ongeveer een half uur, met de nodige fotostops onderweg, komen we aan in het plaatsje Pombas. We nemen de weg verder naar Eito en rijden steeds dieper de Ribeira do Paúl in. Het landschap is ongelooflijk. Authentieke, kleurrijke dorpjes sieren de vallei, en bij de kleine boerengemeenschappen lijkt de tijd stil te hebben gestaan. Hier leven mensen nog diep verbonden met de natuur, in een serene eenvoud die indrukwekkend is om te zien.
We rijden door tot waar de weg ophoudt, voorbij de bekende restaurantjes O Curral en Ady & Juju. Bij Ady & Juju willen we graag lunchen, maar de zaak zit helaas vol. Het restaurant heeft maar een paar tafeltjes, en vandaag is er geen plek voor ons. We keren een paar honderd meter terug en vinden gelukkig een vrij tafeltje bij Pé d’Dragoeiro, een klein restaurantje gerund door twee zussen, Evandro en Elisa. Wat een geweldige keuze blijkt dit te zijn! Er is slechts één menu beschikbaar, maar het is heerlijk en kost ons slechts €16,50 voor twee personen. Bijna alle groenten komen uit de eigen moestuin van de zussen, vers en smaakvol. De liefde en zorg waarmee ze hun gerechten bereiden, maken deze maaltijd tot een onvergetelijke ervaring.
Na de lunch trekken we onze wandelschoenen aan en volgen het wandelpad vlakbij het restaurant, op aanraden van Evandro. Het is een schitterende route vol verrassingen. Het pad slingert berg op en berg af, langs weelderige bananen- en suikerrietplantages, papayabomen en kleine watervallen die het landschap sieren. Onderweg blijven we om ons heen kijken; er is zoveel moois te zien dat je niet anders kunt dan voortdurend stil te staan om het in je op te nemen.
We verliezen helemaal de tijd uit het oog en realiseren ons pas laat dat we het deze keer niet redden om voor het donker terug in Ribeira Grande te zijn. Maar de schoonheid van deze dag maakt dat helemaal goed. Het is weer een dag om nooit te vergeten.

De dag begint vroeg: om 7:00 zitten we al aan het ontbijt, klaar voor een volgend avontuur op Santo Antão. Het is onze laatste dag hier, want om 16:00 hebben we de ferry terug naar Mindelo. Er is echter nog zoveel te zien dat we meteen op pad gaan.
Onze eerste bestemming is Boca de Coruja, een klein dorp omringd door groene valleien en steile kliffen. Hier genieten we van de spectaculaire uitzichten, terwijl we het rustige leven in de dorpen aanschouwen. Daarna beginnen we aan een rit via een smalle bergweg die ons naar Cruzinha brengt.
De route is adembenemend, grillige bergen en diepe ravijnen, gecombineerd met uitzichten op kleine dorpjes. In Cruzinha verkennen we het charmante dorp en maken een korte wandeling langs de kliffen.
Rond de middag wordt het tijd om terug te keren naar Porto Novo, de ferryhaven. Onderweg stoppen we nog een paar keer om foto’s te maken en van de uitzichten te genieten. Een perfecte afsluiting van ons verblijf op Santo Antão.
Nadat we onze huurwagen om 15:30 inleveren, wandelen we naar de ferryterminal. Het inchecken verloopt soepel, en ook het afgeven van onze bagage gaat vlot. Om 16:00 vertrekt de ferry, en na een korte, comfortabele overtocht van 50 minuten meren we alweer aan in Mindelo.
De stad bruist op Kerstavond. De straten zijn gevuld met mensen die feestvreugde uitstralen, en overal is muziek en gezelligheid. We verblijven opnieuw in Casa Café Mindelo, een knusse plek die op wandelafstand ligt van de ferryterminal. Na het inchecken en het opbergen van onze bagage, verkennen we Mindelo een paar uur en krijgen al snel een gevoel voor de levendige sfeer en architectuur van deze mooie stad.
Later op de avond frissen we ons op en besluiten we de Kerstmenu uit te proberen in het restaurant van ons hotel. De sfeer is perfect: heerlijke gerechten, live muziek en een warme ambiance. De avond vliegt voorbij, en we besluiten dat Kerst vieren in Kaapverdië toch wel een unieke ervaring is.
Na middernacht maken we nog een korte wandeling door de stad, die nog steeds bruist van leven. We beseffen al snel dat de Grogues (de beruchte Kaapverdische rum met 43% alcohol) en Ponches maracuja (de zoete likeur met passievrucht) rijkelijk hebben gevloeid, en de fles wijn erbij had misschien toch niet gemoeten. Maar ach, het is Kerstmis – een beetje overdaad mag!

Na een rustig ontbijt om 8 uur pakken we onze reiszakken in en houden een taxi aan die ons naar de luchthaven brengt. Onze vlucht naar Sal, de laatste binnenvlucht van deze reis, vertrekt om 10:45. De vlucht verloopt vlot, en al om 11:40 landen we op het zonovergoten eiland. Het ophalen van onze bagage verloopt snel, en we stappen direct in de shuttle van Damfjord Boutique Hotel, die al klaarstaat om ons op te pikken.
De rit naar Santa Maria duurt ongeveer twintig minuten. Bij aankomst checken we in en frissen we ons even op voordat we aan onze verkenning van Santa Maria beginnen. Dit charmante, maar drukke stadje is de toeristische hotspot van Sal, en het bekendste strand van het eiland ligt hier ook.
Het contrast met de rustige eilanden waar we vandaan komen, is groot, maar heeft ook zo zijn voordelen. Alles in Santa Maria ligt op loopafstand, en het hele dorpje is bezaaid met gezellige restaurants, sfeervolle bars en leuke boutique winkels. Als echte toeristen slenteren we door de charmante straatjes, laten we ons meeslepen door de levendige sfeer en genieten we van het schitterende turquoise water dat in de zon glinstert. Op de pier zien we, zoals al vaker deze reis, vissers die hun vangst binnenhalen. De vis wordt met stevige touwen omhoog gehesen, maar het grote verschil is dat er hier een groep halfnaakte toeristen rondloopt, onbewust en onhandig in de weg, zonder rekening te houden met het werk van de vissers. Dit tafereel haalt voor ons de authenticiteit weg, en we besluiten al snel onze verkenning elders voort te zetten.
We gaan ons opfrissen in het hotel en kiezen daarna een restaurant, weg van het drukke toeristische centrum. Ons oog valt op George’s, een charmant restaurantje met een ontspannen sfeer. We krijgen een tafeltje buiten en genieten van een heerlijke maaltijd. Het eten is vers, smaakvol en perfect om deze dag mee af te sluiten. Na het diner maken we nog een rustige avondwandeling door Santa Maria, waarna we voldaan terugkeren naar ons hotel en gaan slapen.

Na ons bezoek aan Palmeira rijden we verder naar Buracona, waar een natuurlijke attractie genaamd “Blue Eye” te vinden is. Dit is een natuurlijk zwembad dat door de oceaan in de lavastenen is uitgesleten. Wanneer het zonlicht op het juiste moment en onder de juiste hoek in de grot valt, verandert het water in een magisch turquoise blauw. Het klinkt veelbelovend, maar de weg ernaartoe blijkt een uitdaging. Het is een slechte onverharde piste met veel losse stenen, en we moeten voorzichtig rijden om onze huurauto heel te houden.
Bij aankomst zien we meteen een grote hoeveelheid bussen op de parkeerplaats staan, wat niet bepaald een goed voorteken is. We betalen €3 per persoon entree en lopen richting de grot, waar we al snel ontdekken dat er een lange rij staat van zeker vijftig mensen. Omdat er slechts een paar personen tegelijk in de grot mogen, gaat het erg traag. Bovendien is het bewolkt, waardoor iedereen blijft wachten in de hoop dat de zon doorbreekt en het magische blauwe effect zichtbaar wordt. De gedachte om hier een uur of langer te staan aanschuiven, trekt ons helemaal niet aan. We besluiten dat dit niet de moeite waard is en keren om. De Blue Eye zal voor een volgende keer zijn.
Het is al 14:00 wanneer we besluiten terug te keren naar Palmeira om een plek te zoeken om te lunchen. We belanden bij Esplanada Rotterdam, een restaurant dat op slechts een steenworp afstand van de bruisende haven ligt. Het is een gezellige plek en we besluiten te gaan voor de tonijnsteak. Tot onze verrassing is het de beste tonijn die we tijdens onze hele reis door Kaapverdië gegeten hebben – perfect bereid en ongelooflijk smaakvol.
Met een volle buik vertrekken we richting Pedra de Lume, een historisch dorpje dat in 1796 werd gesticht door Manuel Antonio Martins na de ontdekking van de vulkaankrater met het zoute meer. Deze plek zou in de 18e en 19e eeuw uitgroeien tot de belangrijkste locatie voor zoutwinning in Kaapverdië.
Het zoutmeer, dat zich op natuurlijke wijze in de krater heeft gevormd, is ontstaan doordat oceaanwater door de poreuze rotsen is gefilterd en zich in de krater heeft verzameld. Hierdoor werd de bodem van de krater bedekt met een dikke laag zout, wat van onschatbare waarde was. Hoewel de zoutwinning destijds zeer arbeidsintensief was, werd dit probleem in 1921 deels opgelost met de installatie van een kabelbaan van 1100 meter. Deze kon maar liefst 25 ton zout per uur vervoeren en was een technologische vooruitgang voor die tijd. Nu zijn de overblijfselen van de houten constructie en enkele zoutwerkershuisjes nog te zien.
De Salinas van Pedra de Lume, met hun kleurrijke zoutpannen, zijn vandaag de dag een populaire toeristische attractie. We betalen €5 per persoon om de site te betreden en wandelen rond door de bijzondere omgeving. We zien de sporen van de oude zoutwinning en de indrukwekkende restanten van de historische zoutverwerkingsfabriek.
Hoewel veel bezoekers komen om in het zoute water te drijven vanwege de beroemde drijfkracht van het water, besluiten wij dit keer niet het water in te gaan. In plaats daarvan genieten we van de rust en de unieke landschappen van deze historische plek.
Daarna rijden we op ons gemak terug naar Santa Maria. Eenmaal terug in ons hotel frissen we ons even op en trekken daarna het stadje in voor een laatste verkenning. We maken opnieuw een ontspannen wandeling door de toeristische straten, die ondanks hun drukte toch een bepaalde charme hebben. Voor het avondeten kiezen we deze keer voor Il Faro Italian Restaurant, waar we genieten van een heerlijke spaghetti met zeevruchten als ons speciale Kerstmaal.
Na het diner blijven we nog wat langer rondhangen om de unieke sfeer op te snuiven. Het is Kerstdag, en de straten zijn verrassend gevuld met lokale inwoners in plaats van alleen toeristen. Het voelt speciaal om deel te zijn van deze gezellige, authentieke festiviteiten, wat een leuke afsluiter is van onze reis door Kaapverdië.

Na een gezellige, maar late avond gisteren, slapen we vandaag wat langer uit. Rond 9:30 brengen we de huurwagen terug en besluiten we nog een laatste keer te genieten van een ontspannen koffie in de autovrije Rua 1 de Junho, een charmant plekje waar we even rustig kunnen nagenieten van onze reis.

Tegen 10:30 houden we een taxi aan om naar de luchthaven te gaan. Daar aangekomen merken we dat het inchecken wat tijd in beslag neemt, omdat alle internationale vluchten dezelfde balies delen. Maar het stoort ons niet – we hebben tijd genoeg en kunnen zonder stress aan boord gaan.

Onze vlucht vertrekt netjes om 13:00 en verloopt voorspoedig. Tot onze verrassing landen we zelfs meer dan een uur vroeger dan gepland, al om 20:30, op de luchthaven van Brussel. Een mooie afsluiting van een reis vol onvergetelijke indrukken!

We slapen tot 7 uur, ontbijten en vertrekken met de huurauto via de noordkant van het eiland naar San Cristóbal de La Laguna. Het is al 25 graden, maar een beetje bewolkt, en we zien hoe de wolken zich rond de Teide beginnen te verzamelen. We rijden langs Santiago del Teide en Garachico en volgen daarna de TF-5 snelweg tot aan San Cristóbal de La Laguna. Het is er druk, maar we vinden toch nog een parkeerplaats dichtbij de autovrije straten.
San Cristóbal de La Laguna, vaak kortweg La Laguna genoemd, is een charmante stad op Tenerife die op de UNESCO-Werelderfgoedlijst staat vanwege haar goed bewaarde historische centrum en rijke geschiedenis. De stad, ooit de hoofdstad van Tenerife, is vandaag de dag een cultureel en architectonisch juweel. We verkennen het historische centrum met geplaveide straten, kleurrijke koloniale huizen en traditionele Canarische balkons en het is een genot om er doorheen te dwalen.
We komen bij de Catedral de La Laguna, oftewel de kathedraal van Nuestra Señora de los Remedios, een imposant gebouw met neoklassieke en gotische invloeden, met prachtige glas-in-loodramen en een serene sfeer. Een ander hoogtepunt is de Iglesia de la Concepción, een van de oudste kerken van Tenerife, bekend om haar hoge klokkentoren die een prachtig uitzicht over de stad biedt.
We stappen het Museum van de Geschiedenis en Antropologie, gevestigd in het Casa Lercaro, binnen en genieten van de mooie binnenkoer. Binnenin is er een fascinerend overzicht van de geschiedenis en cultuur van Tenerife en de Canarische Eilanden. We gaan verder naar het Plaza del Adelantado, een centraal plein omgeven door historische gebouwen en genieten van de sfeer want La Laguna staat ook bekend om haar gezellige boetiekjes, boekenwinkels en authentieke Canarische cafés. We bestellen een lokale lekkernij, koffie “barraquito”. Een barraquito is veel meer dan zomaar een kopje koffie. Het is een waar kunstwerk dat bestaat uit verschillende zorgvuldig opgebouwde laagjes. In een typisch glas vind je achtereenvolgens gecondenseerde melk, likeur 43, espresso, warme opgeklopte melk, een schijfje limoen en een snufje kaneel. Deze ingrediënten vormen samen een harmonieus geheel met een onweerstaanbare smaak en we vinden het beiden super lekker.
We gaan lunchen bij Restaurante La Tronja en eten lokale gerechten met karaf wijn voor €15/pers. Heel lekker.
Een bezoek aan La Laguna is een reis door de geschiedenis, cultuur en het dagelijkse leven van Tenerife en we vinden het een absolute aanrader voor iedereen die het eiland bezoekt.
We zetten onze weg verder naar het Reserva de la Biosfera de Anaga, een beschermd natuurgebied in het noordoosten van Tenerife dat in 2015 door UNESCO werd uitgeroepen tot biosfeerreservaat vanwege de unieke biodiversiteit, spectaculaire landschappen en culturele waarde.
Het gebergte van Anaga is een van de oudste delen van Tenerife, gevormd door vulkanische activiteit zo’n 7 tot 9 miljoen jaar geleden, en biedt een combinatie van diepe ravijnen, steile kliffen, weelderige laurierbossen en afgelegen dorpjes. Het gebied herbergt een van de meest biodiverse regio’s van Tenerife met vele endemische planten- en diersoorten, zoals het laurierbos, een oerbos dat zeldzaam is maar hier nog overvloedig aanwezig dankzij het vochtige en milde klimaat.
We rijden naar het Mirador de Cruz del Carmen en gaan eerst info verzamelen over wandelingen in het bezoekerscentrum. Het reservaat is een paradijs voor wandelaars met meer dan 100 kilometer aan goed onderhouden paden, zoals de populaire route van Cruz del Carmen naar Chinamada, die door dichte bossen en indrukwekkende ravijnen voert. Wij doen het rustiger aan en maken een korte wandeling van een 5-tal kilometer in de bossen aan Cruz del Carmen. Wij staan versteld van de natuurlijke schoonheid en vinden het een absolute aanrader voor natuurliefhebbers en wandelaars die Tenerife op een authentieke manier willen beleven.
Het is ondertussen al 17 uur en straks wordt het donker, dus we besluiten terug te keren naar het 120 kilometer verder gelegen Los Gigantes. Het is al donker wanneer we bij ons appartement aankomen. Onderweg stopten we nog in een supermarkt om kaas, hesp en worst te kopen, wat een eenvoudig maar lekker avondmaal wordt. Tegen 22 uur liggen we in bed na een superfijne, maar ook lastige dag.